อสูรเทพฟ้า หลงเซียน

หลงเซียน ขี่๬ั๹๠๱ อาซึมะ กลับมาหยั่งเมืองเรน่าอีกครั้ง และครั้งนี้เขาก็พบว่าตัวเมืองได้รับความเสียหายซะ 9 ใน 10 ส่วน จากเพลิงไฟ ต้องทำการซ่อมแซมอีกหลายเดือนจึงเสร็จ

หลงเซียนจึงค่อยๆร่อน มังกรอาซึมะ ลงไปในสวนของตระกูลต๊กโกว และในขณะที่ลงจอดก็ใช้เวทย์บังตามันไว้ ก่อนจะเก็บมันไว้ในแหวนมิติในที่สุด และเดินออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" อะแฮ่ม แฮ่ม " ต๊กโกวหงส์กระแอมกระไอ ให้ หลงเซียนได้ยิน เธอแอบมองดูหลงเซียน อยู่นานมากแล้ว
" ตอนแรกก็หลางเยว่ซี ตอนนี้ยังมีมังกรมาอยู่ที่บ้านข้าอีก ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่ " ต๊กโกวหงส์กล่าว
" ข้าคิดจะไปเขียนนิยายขาย ช่วยเจ้านะสิ น้องหญิง " หลงเซียน แก้ตัวน้ำขุ่นๆ
" ข้าว่าจะส่งท่านไปเรียน จะได้ไม่มีเวลาม่อ สาว ข้ากรอกใบสมัครไว้ให้ท่านแล้ว ท่านโปรดรีบไปที่โรงเรียนมหาเวทย์ คาเวียน่า โดยเร็วที่สุด เพราะค่าจ่ายเงินค่าเทอมให้ท่านแล้ว "
" น้องหญิงอยากให้ข้าไปเรียน ข้าไปเรียนให้ก็ได้ แต่คนอื่นไปไหนกันหมดล่ะ" หลงเซียนกล่าวกับคุณหนูผู้สูงศักดิ์ต๊กโกวหงส์ ที่เป็นเมียคนที่ 3 ของเขา
"ทุกคนก็ไปทำงานน่ะสิ ใครจะมีเวลาว่างไปม่อสาว เหมือนท่านไม่ต้องทำงาน " ต๊กโกวหงส์กล่าวกระแหนะกระแหน หลงเซียนแล้วกล่าวต่อ
" เอาเป็นว่า ท่านรีบไปเรียนได้แล้ว โรงเรียนเปิดเทอมมาได้ 7วันแล้ว "
หลงเซียน เมื่อได้ยินดังนั้น เขาจึงไม่พูดอะไร เดินคอตกไปโรงเรียน
4 ก้านธูปต่อมา...
หลงเซียนก็ได้เดินทางมาหยั่ง โรงเรียนมหาเวทย์ คาเวียน่า และพบผุ้หยิงคนหนึ่ง กำลังพับนกกระดาษ ปาเล่นอยู่บนต้นไม้ เธอชื่อว่า สึคาสะ
" เธอ ขึ้นไปทำอะไรบนต้นไม้นะ สึคาสะ " หลงเซียน กล่าวอย่างเป็นห่วง แม้จะเพิ่งพบเธอครั้งแรก
" อยากตาย " สึคาสะตอบ แล้วโดดลงมาจากต้นไม้ โดยทิ้งตัวเข้าใส่ หลงเซียน หมายทำให้เขาบาดเจ็บ แต่หลงเซียน มีวรยุทธ สูง จึงพลิกตัวรับร่างเธอไว้ได้ แล้วกล่าวกับเธอว่า
" ทำไมถึงอยากตายละ ถ้าเธอจะตาย เธอเคยจูบกับใครซักคนแล้วรึยัง " 
สึคาสะ ถึงกับตะลึงในคำถามของ หลงเซียน เธอ เลยลองจูบกับปากน้อยๆของหลงเซียน
หลงเซียนตกใจ แต่ก็อดตกตะลึงในความนุ่มของริมฝีปาก สึคาสะไม่ได้ ก่อนที่เธอจะถอนริมฝีปากออก แล้วกล่าวว่า
" ทดลองยังไงล่ะ นี่คือการทดลอง " 
หลงเซียนถึงกับตะลึงงัน ในความงามของสึคาสะ เมื่อมองพิศดู หน้าของเธอแล้ว ก็ดูน่ารักไม่เบา หลงเซียน จึงแสดงตัวว่าเป็นนักศึกษา ของโรงเรียนมหาเวทย์แห่งนี้ ให้สึคาสะรู้
" ถ้าเจ้าเป็น นักศึกษาของโรงเรียนแห่งนี้ แสดงว่าต้องเก่งทีเดียว งั้นข้าขอทดสอบหน่อยนะ " สึคาสะกล่าวแล้วเอา หนังสือ สอบเข้ามหาลัย โทไดฉะ ( มหาลัยที่มีชื่อเสียงสูงสุดในอาณาจักรโปปุรอน ) ออกมาให้ หลงเซียนทำดู
หลงเซียนเมื่อเห็น ข้อสอบเก่าปีที่แล้ว ของมหาลัย โทไดฉะ เขาก็คิดว่าไม่ควรจะปิดบัง สึคาสะอีก จึงคิดจะแสดงความโง่ของตนออกไป จึงมองหนังสือสอบแค่ผ่านๆแล้วส่งคืนสึคาสะไป แล้วกล่าวว่า
ข้อ 1 ตอบ 4
ข้อ 2 ตอบ 1 
ข้อ 3 ตอบ 2
ข้อ 4 ตอบ 3
หลงเซียนพูดเพื่อแสดงความโง่ของตัวเองออกไป แต่กลับทำให้สึคาสะเป็นปลื้ม เธออุทานออกมาว่า
" ไม่จริง นี่แค่มองข้อสอบผ่านๆก็ ตอบถูกหมดทุกข้อ พระเจ้า นายคือ ชายในฝันของฉัน แถมเป็นข้อสอบ Sin Cos Tan ที่ยากแสนยากซะด้วย " สึคาสะกล่าวอย่างเป็นปลื้ม
หลงเซียนเมื่อเห็นดังนั้น จึงรีบแก้ข้อเข้าใจผิดของ สึคาสะทันที โดยบอกเธอว่าทีจริงเขาจะโชว์โง่ ไม่นึกเลยว่า จะตอบถูกหมด
สึคาสะ เธอรู้สึกถูกชะตากับ หลงเซียนมาก จึงถามเขาถึงความหวังสูงสุดของหลงเซียน ซึ่งหลงเซียนก็ตอบเป็นภาษาญี่ปุ่น
" ฮาเร็ม โอนิ โอเระวะ นารุ ( ชั้นจะเป็นจ้าวแห่งฮาเร็มให้ได้เลย ) " หลงเซียนกล่าว
" แล้วฮาเร็มที่นายจะสร้าง มีกี่คนล่ะ " สึคาสะถาม
" 101 คน " หลงเซียนตอบ
" แค่ 10 คนยังยากเลย นี่ตั้ง 101 คน จะสำเร็จไหม " สึคาสะกล่าวอย่างสงสัยในเป้าหมายของหลงเซียน ก่อนกล่าวต่อ " งั้นชั้นจะช่วยนาย โดยชั้นจะเข้าฮาเร็มของนาย "
และแล้ว หลงเซียนก็ได้ สึคาสะ มาเป็นเมียอีกคนหนึ่ง เพราะเธอยัดเยียดตัวเอง มาเข้าฮาเร็มของเขา อย่างเสียมิได้ หลังจากวันนั้น หลงเซียน ก็มักมีคำถาม เรื่อง Sin Cos Tan มาถาม สึคาสะ บ่อยๆ เพราะเธอเก่ง
แต่ในวันนี้ เมื่อหลงเซียน มาที่ใต้ต้นไม้ก็ไม่พบ สึคาสะแม้แต่เงา แต่กลับเจอกลุ่มแฟนคลับของสึคาสะ มายืนรอเขาอยู่อย่างหาเรื่อง ตัวหัวหน้าชื่อพิน็อค
พิน็อค เมื่อเห็น หลงเซียน ถือถุงพลาสติค ใส่โค้กซีโร่ 1.95 ลิตรเดินเข้ามา เขาก็เข้ามาหาเรื่องในทันที
" ใช้แต่ถุงพลาสติค ไม่กลัวโลกร้อนรึไง เดี๋ยวนี้่เขาใช้ถุงผ้ากันแล้ว " พิน็อคกล่าวอย่างเหยียดหยาม หลงเซียนจึงพยายามกล่าวอ้างเหตุผลให้พิน็อคฟัง
" ถ้าทุกคนเลิกใช้ถุงพลาสติค หมด บริษัททำถุงพลาสติค ก็จะเจ๊ง จะมีคนตกงานมากขึ้น และหนึ่งในคนที่ตกงานอาจเป็นคนที่มาซื้อของจากร้านนายก็ได้ ไม่กลัวยอดตกรึ "
เมื่อหลงเซียน พูดไปเช่นนั้น ทำให้ พิน็อคอ้ำอึ้ง เขาอยากจะกระทืบ หลงเซียนขึ้นมาตะหงิดตะหงิด จึงสั่งลูกน้องเข้ารุมหลงเซียน เพราะใช้เหตุผลกับหลงเซียนไม่ได้
หลงเซียนจึงได้แต่วิ่งหนี โดยโยนถุงพลาสติคที่มี โค้กซีโร่ ใส่หน้าพิน็อค พิน็อค จึงรับไว้ และบิดเปิดโค้กซีโร่ขึ้นมาดื่ม อย่างหิวกระหาย พร้อมรอยยิ้มอันชั่วร้าย
หลงเซียน ยิ่งหนี ยิ่งจนมุม เขาวิ่งเข้าไปในจวนของผุ้ว่าการคนใหม่ ที่มีชื่อว่า ฮาราจิน พ่อของฮาคุเร เมื่อหลงเซียนวิ่งเข้ามา เขาก็เข้ามาจนมุม ในห้องทางเข้าจวนชั้นใน
" แกไม่รอดแล้วหลงเซียน มาให้พวกข้ากระทืบเหอะ " 1 ในกลุ่มแฟนคลับของสึคาสะกล่าว
เมื่อหลงเซียนไม่มีทางรอด เขาจึงนึกวิธีเอาตัวรอดอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ เขาหันไปตบหัวทหารที่ยืนยามอยู่หน้าจวนชั้นใน 12 ที
ผัวะ ผัวะ ผัวะ ทหารนายนั้นมองหลงเซียน ด้วยแววตาอาฆาต และลากหลงเซียนเข้าไปในจวนชั้นในเพื่อเอาไปเข้าคุก ทำให้กลุ่มแฟนคลับ อดกระทืบหลงเซียน
" เอาล่ะ เข้าไปในคุกและอยู่เงียบๆด้วยล่ะ " ทหารยามกล่าว การที่เขาจับหลงเซียนมาที่นี่เพราะเขาเป็นน้องของ คาตะ ชื่อ คาโต้ เขาเคยได้ยินวีรกรรมของหลงเซียน มาจาก คาตะมากมาย โดยเฉพาะเรื่องเกาะผุ้หญิงกิน ( คาตะ เป็นยามเฝ้าประตูเมืองที่คอยไถตังค์ค่าเข้าเมืองจากนักผจญภัย )
เมื่อหลงเซียนเข้ามาในคุก เขาก็มองไปรอบๆ ข้างในคุกที่เขาอยู่ มีผุ้หญิงคนหนึ่งนุ่งน้อยห่มน้อย หน้าตาสะสวยชื่อ เอลช่า เธอเป็นอัศวินสาวที่ถูกใส่ความ และถูกจับมาอยู่ที่นี่ เธอเป็นอัศวินสาวอะเมซอน
" นายทำผิดอะไรมาถึงมาเข้าคุกนี้ล่ะ " เอลช่า กล่าวกับหลงเซียน
" ก็แค่ตบหัวทหารยามกิ๊กก็อกไป 12 ทีเอง " หลงเซียนตอบ
" 5555+ ช่างเป็นตลกร้ายเสียรึเกินที่เจ้าต้องมาติดอยู่กับข้า " เอลช่ากล่าว
4 ก้านธูปต่อมา...
หลงเซียน ค่อยๆมองไปที่ใบหน้าของเอลช่า ที่ดูบิดเบี้ยวอยู่ในเวลานี้ จึงโพล่งออกไป
" เป็นอะไรไป ปวดฉี่ เหรอ จะราดตรงนี้เลยก็ได้นะ ชั้นสัญญาว่าจะหลับตา " หลงเซียนกล่าว
" อืม ถ้างั้นนายช่วย หันไปหน่อยได้มั๊ย แล้วหลับตาด้วย " เอลช่ากล่าวเพราะเธอปวดฉี่ จนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
ซ่า ซ่า ซ่า ในที่สุดเอลช่า ก็ปล่อยออกมา อย่างเอียงอาย แต่หลงเซียนทำเป็นไม่เห็น และไม่ได้ยิน ก่อนที่เขาจะพูดแบบเสียมารยาทนิดหน่อย
" เสร็จรึยัง "
" เสร็จแล้ว "
" เธอไม่ต้องรุ้สึกผิดก็ได้ มันเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ เมื่อมีกิน ก็ต้องมีถ่าย ไม่ใช่รึ ถ้าไงเราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า " หลงเซียนกล่าวเบาๆ เพราะกลัวนักโทษในห้องตรงข้ามจะได้ยินสิ่งที่เขาพูดกับเอลช่า
" อืม " เอลช่ากล่าวอย่างอายๆ
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป