"เ้าขยะรนหาที่ตาย! รับมือ!"
หลินอวี่แผดเสียงลั่น ร่างกายของมันพุ่งทะยานด้วยวิชาตัวเบา ปราณสีฟ้าครามควบแน่นที่ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางจนเกิดเสียงหวีดหวิว มันใช้ออกด้วยวิชาประจำตระกูล "ดรรชนีสยบัตระกูลหลิน" เล็งตรงเข้าที่จุดตันเถียนของหลินฟาน หมายจะทำลายโอกาสบ่มเพาะของเด็กหนุ่มให้ดับสูญไปตลอดกาล
มู่หรงฉิงจ้องมองด้วยสายตาเรียบนิ่ง 'ดรรชนีสยบัขั้นที่ 3... เ้าขยะนั่นหลบไม่พ้นแน่'
ทว่า หลินฟานกลับยืนนิ่งประหนึ่งรูปสลักหิน เขาเพียงแค่เอียงไหล่ขวาลงเล็กน้อยในจังหวะที่ดรรชนีพุ่งเข้ามา ปลายนิ้วปราณของหลินอวี่กระแทกเข้าที่หัวไหล่ของหลินฟานอย่างจัง!
แก๊ง!!!
เสียงปะทะดังก้องโถงงานเลี้ยง แต่มันไม่ใช่เสียงนิ้วเจาะทะลวงเนื้อคน... มันคือเสียงเหมือน "แท่งเหล็กกล้าสองชิ้นกระแทกกัน"
หลินอวี่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นิ้วของมันสั่นระริกและชาหนาไปทั้งแถบ แรงสะท้อนกลับทำให้มันต้องะโถอยหลังไปสามก้าว "นี่มันวิชาสายป้องปันทลุอะไรกัน?! กายาของเ้า..."
"มีปัญญาแค่นี้รึ? อัจฉริยะตระกูลสายรอง" หลินฟานปัดฝุ่นที่หัวไหล่เบา ๆ แววตานิ่งสงบฉายแววดูแคลน
เมื่อเห็นท่าไม่ดี หลินอวี่กัดฟันกรอกตาส่งสัญญาณให้ศิษย์ตระกูลสายรองอีกสองคนชักกระบี่บุกเข้ามาพร้อมกัน พวกมันปลดปล่อยปราณรวบรวมปราณขั้นที่ 2 และ 3 ล้อมกรอบหลินฟานจากสามทิศทาง ประกายกระบี่บินวูบวาบตัดผ่านอากาศจนเกิดเป็ตาข่ายแสง
"เ้าหนู! พวกสุนัขหมู่มันเริ่มแล้วว่ะ!" ต้าเฮยแผดเสียงหัวเราะลั่นในหัว "ไม่ต้องใช้เคล็ดวิชาอะไรทั้งนั้น เอาความหนักของทวนปู่แก หวดพวกมันให้เหมือนหวดแมลงวันเลย!"
"เข้ามา!"
หลินฟานตวาดกร้าว มือขวาจับแท่งเหล็กสนิมเขรอะพาดบ่าแล้วหมุนควงเป็วงกลม พละกำลังดิบ 3,000 ชั่งจากกระดูกทองแดงโบราณะเิออก แรงเหวี่ยงทวนสร้าง "กำแพงลมอัดอากาศ" หมุนวนรอบตัวจนเกิดเสียงหวีดร้องของพายุ
เคร้ง! เคร้ง! พลั่ก!
เพียงแค่การควงทวนธรรมดา กระบี่เหล็กกล้าของศิษย์สายรองสองคนแรกก็หักสะบั้นเป็ชิ้น ๆ แรงลมมหาศาลซัดร่างของพวกมันปลิวละลิ่วทะลุหน้าต่างโถงงานเลี้ยงออกไปตกด้านนอก กระอักเืหมดสติทันที
เหลือเพียงหลินอวี่ที่ะโหลบฉากออกมาได้ แต่อาวุธในมือของมันก็บิดเบี้ยวจนเสียรูป หน้าของมันซีดเผือดระคนหวาดกลัว ยามนี้มันรู้แล้วว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ขยะตัวเดิมอีกต่อไป!
"ข้าไม่เชื่อ! ข้าคืออัจฉริยะ! เ้ามันก็แค่ขยะดวงดี!"
หลินอวี่ดวงตาแดงก่ำด้วยความอับอาย มันกระตุ้นโลหิตในร่าง เผาผลาญพลังปราณทั้งหมดในชีวิตที่มีเพื่อใช้ออกด้วยท่าไม้ตายสูงสุด ปราณสีฟ้าครามะเิออกรอบตัวราวกระแสน้ำหลาก มันพุ่งตัวเข้าใส่หลินฟานพร้อมดาบหักในมือ หวังจะแลกชีวิต
หลินฟานแววตาเย็นเยียบ "จบกันที"
เด็กหนุ่มก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกลงน้ำหนักจนพื้นหินใต้เท้าแตกละเอียดเป็ใยแมงมุม สองมือกระชับแท่งเหล็กสนิมเขรอะ ยกลอยขึ้นเหนือหัว ก่อนจะ "ทุบลงมาทื่อ ๆ" ดุจพญาั์ทุบขุนเขา
ตูม!!!!!!!!!!
แรงกดอากาศจากน้ำหนัก 3,000 ชั่งกดทับจนปราณสีฟ้าของหลินอวี่สลายไปั้แ่ทวนยังไม่ถึงตัว แท่งเหล็กผุ ๆ ฟาดเข้าที่กลางอกของหลินอวี่อย่างจัง เสียงกระดูกซี่โครงและกระดูกแขนหักสะบั้นดังสนั่น ร่างของมันถูกอัดกระแทกฝังลงไปในพื้นโถงหินอ่อนจนเกิดเป็หลุมลึก มลทินโลหิตสาดกระจายเต็มพื้นงานเลี้ยง
หลินอวี่นอนแน่นิ่งตาค้าง เืไหลออกจากปากและจมูก ลมหายใจรวยรินปางตาย ศักดิ์ศรีที่เคยอวดอ้างถูกบดขยี้จมโคลนตมในกระบวนท่าเดียว
หลินฟานดึงแท่งเหล็กสนิมเขรอะขึ้นมาพาดบ่าตามเดิม สายตาของเขาตวัดไปมอง มู่หรงฉิง ที่ยามนี้อ้าปากค้าง ร่างกายสั่นเทาด้วยความช็อกลึก ๆ ความเย่อหยิ่งของหงส์ฟ้าพังทลายลงต่อหน้าเศษเหล็กผุ ๆ ท่อนนี้
12K
