ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       อี้เฉินเขาคลี่ยิ้มออกมากว้าง ไม่ได้โง่ ให้จักรพรรดิชรา มาหลอกเขาได้ ง่ายๆ ครั้นหอกเลือด ลอยขึ้นมาปรากฏ บริเวณฝ่ามือของเขา อี้เฉินพุ่งปราด ส่งหอกเลือด ทะลวงกลางหน้าอก จักรพรรดิชราในทันใด ฟึบ!!!

        จนเสียงจักรพรรดิชรา ต้องร้องอ๊ากกก!! ดังออกมาก้อง ด้วยความเจ็บปวด ครั้นเห็นกลางหน้าอกตนเอง กลายเป็นหลุมเลือดใหญ่ กายาเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ลุกลามออกไปทั่ว รับรู้ได้ถึงความตายขึ้นมาอย่างหนักหน่วง “เจ้า!! เจ้า!! ไอ้เด็กเวรตะไล”

        ครั้นจักรพรรดิเต่าชรา ที่กระอักเลือดสด เตรียมจะสบถด่า อี้เฉินออกมาอีกคราให้หายเจ็บแค้น เขาก็ต้องรีบปิดปากฉับ ไปอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงอี้เฉิน ส่งตรงเข้ามาภายในโสตประสาทของชายแก่ ดังออกมาก้องกังวาน “ข้าพาเจ้าไปได้แค่ ร่างปราณจิต เจ้าจะไปหรือไม่ขึ้นอยู่กับเจ้า”

         จักรพรรดิเต่าชรา เข้าใจสิ่งที่อี้เฉินต้องการจะบอกกล่าว เขาไม่มีทางเลย ที่จะออกไปยังประตูหน้าหอคอยร้อยชั้น แล้วหลบหนีไปได้อย่างสบายใจเฉิบ

        ก่อนร่างปราณจิต ชายแก่จะพุ่งตรง เข้าไปภายในโสตประสาทของอี้เฉิน ทำตามอย่างชายหนุ่มว่า แล้วหลบหนีไปพร้อมกับอี้เฉิน ดีไม่ดีร่างอี้เฉิน ก็ดูดีไม่น้อย เหมาะให้เขาใช้เป็นร่างใหม่ ไม่เลวทีเดียว

        ภาพที่หมู่ชนเห็นร่างปราณจิต ชายแก่พุ่งปราด เข้าไปภายในโสตประสาท ใจกลางทะเลความรู้ของอี้เฉิน พวกเขาต่างก็หน้ามืดทะมึน ครั้นเห็นร่างจักรพรรดิแก่ชรา สลายเป็นเถ้าธุลี ไปต่อหน้าต่อตาครรลองสายตาหมู่ชน

“เขา!! เขา!! บ้าไปแล้วหรือคิดจะให้ จักรพรรดิเต่าชราหลบหนีไปทั้งอย่างนี้    ไม่กลัวชายแก่ยึดครองร่างหรืออย่างไร”

“อืมๆ ไอ้เวรนั้น มันช่างใจกล้าห่อฟ้าจริงๆ” ครั้นหมู่ชนเห็นอี้เฉิน เผยรอยยิ้มกว้างออกมาอย่างชั่วร้าย

        “หรือว่าไอ้เวรนั้น มันจะถูกจักรพรรดิเต่าชรา ครอบงำร่างแล้ว” แม้แต่อี้หลิน ที่เห็นการกระทำของท่านพ่อนาง นางยังมองว่าท่านพ่อนาง ประมาทชายแก่ผู้นั้นมากเกินไป

        ทว่ารอยยิ้มกว้างที่ชั่วร้ายอี้เฉิน ถูกปราณจิตจักรพรรดิเต่าชรา เข้าครอบงำ จู่ๆ ต้องพลันจางหายไป จากใบหน้าหล่อเหลาของอี้เฉิน กลับมามีใบหน้าเฉยชาอีกครั้ง พร้อมเสียงหัวเราะ หึ หึ ของอี้เฉินที่ดังขึ้นมา

        ร่างปราณจิต จักรพรรดิเต่าชรา ภายในทะเลความรู้ของอี้เฉิน ดิ้นพล่านออกมาอย่างบ้าคลั่ง ที่ถูกอี้เฉินแบ่งแยกทะเลความรู้ ของเขาออกจากกัน “เจ้า!! เจ้า!! ไอ้เด็กเวรตะไล เจ้าถึงกับกล้าแบ่งแยกทะเลความรู้ กักขังข้าเชียวหรือ ไอ้เด็กเวร โอหัง”

         เหมือนว่าบัดนี้จักรพรรดิเต่าชรา อย่างเขาจะคิดง่ายเกินไป ที่คิดจะยึดร่างชายหนุ่ม ด้านอี้เฉินเองเขามีประสบการณ์ จากเมี่ยนจือ นางที่คิดจะยึดครองร่างเขา หลายครั้งหลายครา มีหรืออี้เฉินจะตกหลุมพราง กระจอกๆ ของชายแก่เช่นนี้

        ก่อนน้ำเสียงเย็นชา อี้เฉินจะตรงเข้าไปภายในทะเลความรู้ ส่งให้ร่างปราณจิต จักรพรรดิเต่าชรา สั่นไหวรับรู้ถึงจิตวิญญาณ ภายในร่างปราณจิต กรีดร้องถึงความตาย ขึ้นมาอย่างหนักหน่วง “เหมือนว่าเจ้า ยังไม่พร้อมเป็นผู้ติดตามของข้า จงสำนึกผิดกับตนเองไปอีกสักระยะแล้วกัน เจ้าจักรพรรดิแก่”

“ไม่!! ไม่!! เจ้า!! ไอ้เด็กโอหัง ข้าเป็นถึง จักรพรรดิเต่าชรา บรรพกาลเชียวนะ เจ้าต้องเคารพข้าสิ”

        อี้เฉินเขาไม่ได้สนใจคำพูด จักรพรรดิเต่าชราอีกต่อไป ครั้นที่กวาดตามองออกไปทั่ว หอคอยร้อยชั้น เป็นครั้งสุดท้าย เขากล่าวพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา “อีกไม่นานหอคอยร้อยชั้นแห่งนี้ ก็จะพังทลายหวังว่าพวกเจ้า จะขยันฝึกฝนกันเข้าล่ะ ไอ้พวกเด็กน้อย” ครั้นสิ้นคำพูดของอี้เฉิน เขาขับเคลื่อน แผ่นยันต์ส่งตัว ที่ม่อลู่มอบให้ ย้อนกลับไปที่ ที่เขาจากมาทันที

       หมู่ชนทั่วหอคอยร้อยชั้น พวกเขาต่างก็ใบหน้าบึ้งตึง ครั้นได้ยินคำพูดของอี้เฉิน ราวกับเป็นการดูถูกเย้ยหยัน พวกเขาออกมา เมื่อเห็นแสงส่งตัว พาอี้เฉินหายวับจากไป เสียงก่นด่าดังเล็ดลอดไรฟัน ของหมู่ชนก็ดังออกมาก้องสนั่นทันที “บัดซบ!! บัดซบ!! ดันโดนไอ้เจ้านั่นดูถูกเข้าเสียได้”

        หยวนฟ่าน เขาถึงกับกล่าวสบถด่าอี้เฉินออกมาดังลั่น “ไอ้เวรนั้น มันช่างโอหังเสียจริงๆ ต้องสืบให้ได้ มันเป็นคนของตระกูลมหาอำนาจใด ภายในดินแดนจักรพรรดิกันแน่”

       “อืมๆ เห็นทีมันจะลูบคมตระกูลมหาราชัน อย่างพวกเราเข้าเสียแล้ว เกรงว่าจะต้องให้ผู้อาวุโสภายในตระกูล ออกหน้า ไปจัดการสั่งสอนมันหน่อยกระมัง”

        แต่กระนั้น เกรงว่าจะมีเพียงอี้หลิน ฟู่เทียน เหยียนอู๋ เท่านั้นที่รับรู้ว่า คำพูดเหล่านั้นของอี้เฉิน ส่งตรงเข้ามาหาพวกเขา ไม่ใช่คนอื่นๆ ก่อนพวกเขา จะส่ายหัวกันออกมาน้อยๆ ตระกูลราชันเก่าแก่ ที่ถูกเรียกขาน เคยสร้าง จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ขึ้นมา ตั้งแต่สมัยอดีต จะเป็นอะไรได้เมื่ออยู่ต่อหน้า จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ อย่างแท้จริง อย่างตัวของอี้เฉิน เกรงว่าตระกูลราชันเหล่านั้น ก็เป็นเพียงเศษผงเถ้าธุลี ในสายตาของอี้เฉิน

        ด้านพวกอี้หลิน ฟู่เทียน เหยียนอู๋ ครั้นเห็นความเดือดดาล บ้าคลั่งของหมู่ชน พวกเขาต่างเลิกสนใจ สิ่งเร้ารอบๆ ตัว กลับไปตั้งใจ เร่งการฝึกฝนอีกครั้ง ครั้นรับรู้ด้านนอก มีความยากลำบาก ที่เรียกว่าการรุกรานของคนทวีปมืด รอคอยพวกเขาอยู่

       จักรพรรดิเต่าชรา ที่ถูกส่งตัวไปพร้อมอี้เฉิน เขาเดือดดาล บ้าคลั่งเป็นอย่างมาก จนอี้เฉินรับรู้ถึงแรงสั่น ไหวด้านในทะเลความรู้ “เจ้า!! เจ้า!! ไอ้เด็กเวรตะไล ไม่เห็นเจ้าบอกข้าเลยนะว่า หอคอยร้อยชั้นจะพังทลาย หากเป็นเช่นนั้นจริง ร่างจริงข้าก็สามารถ ออกมาภายนอก ไม่ต้องหวังพึ่งเจ้าได้นะสิ”

       อี้เฉินส่งคำพูดเข้าไป ภายในทะเลความรู้ ของเขาทันที “เจ้าหุบปาก ก่อนที่ข้าจะสลายร่างปราณจิตเจ้าทิ้งเสีย ข้ายังไม่ได้คิดบัญชี เรื่องที่เจ้าคิดจะยึดครองร่างข้าเลยนะเจ้าแก่ แต่ก็เอาเถอะ ถือว่าเราหายกันแล้วไม่ใช่หรือ เจ้าเองก็คิดจะยึดครองร่างข้า”

“อีกอย่างข้ามีต้นสมุนไพรกายหยาบอยู่ สามารถสร้างกายหยาบให้เจ้า 3ปีเจ้าก็สามารถฟื้นคืนพลัง ของเจ้ากลับมาได้แล้วกระมัง”

        ชายแก่ครั้นได้ยินคำพูดของอี้เฉิน เขาถึงกับกัดกรามกรอด ไม่กล่าวพูดสิ่งใดออกมาอีกต่อไป เหมือนว่าเขาจะดูถูกดูแคลน ชายหนุ่มผมขาว นามว่าอี้เฉินผู้นี้มากไปหน่อย

         อี้เฉินเขาเองก็รับรู้ว่า เขาไม่อาจได้รับความจริงใจ จากชายแก่ง่ายๆ ชายแก่เองก็รับรู้ในข้อนี้เช่นกัน ครั้นเห็นความรอบคอบของอี้เฉิน สิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยนอิสรภาพ เกรงว่าต้องหนักหนาไม่น้อย

         ก่อนอี้เฉินจะเลิกสนใจ จักรพรรดิเต่าชรา ตอนนี้เขาต้องการกองกำลัง ที่จะขึ้นไปเหยียบย่ำ ยังดินแดนจักรพรรดิ พร้อมกับฝ่ามือของอี้เฉิน ที่มีกุญแจสีทอง ดอกหนึ่งปรากฏขึ้นมา “เกรงว่าข้าคงจะต้องไปเยือนดินแดนบรรพกาล ไปพบเจอมิตรสหายเก่าของข้า ปลดปล่อยพวกเขา ออกจากดินแดนปลดผนึกแล้วล่ะ”

        ฉับพลันร่างอี้เฉินก็หายฉับ!!ไปอย่างรวดเร็ว ไปอยู่บริเวณเมืองไทจง ที่มีหินศิลาบรรพกาล หักพังตั้งอยู่ ผ้าคลุมดำ ที่ปลิวไสวไปกับสายลมเย็นเยือกของอี้เฉิน สืบฝีเท้าเข้าไปบริเวณใจกลางเมือง ที่มีผู้คนทวีปมืดพลุกพล่าน อย่างไม่กลัวเกรง

เสียงท้องฟ้าที่ร้องครืนคราง ดังออกมาทั่วท้องฟ้า หมู่เมฆหมุนวนก่อตัวอย่างบ้าคลั่ง ราวกับห่าฝนห่าใหญ่ กำลังจะตกลงมา

       “หืม!!ฝนกำลังตกลงมา เช่นนั้นหรือ?” เหล่าหมู่ชนคนทวีปมืด พวกเขาต่างก็เงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าสูง ด้วยความประหลาดใจ ครั้นพวกเขาไม่เห็นฝนตกมานาน เป็นเวลาหลายปี แม้แต่กลุ่มจอมยุทธ์ ที่อยู่ภายในโรงเตี๊ยม โรงน้ำชาสองฝากข้างทาง ยังเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้า ที่ตกเป็นห่าฝน ลงมาห่าใหญ่

       ผู้คนต่างก็เข้ามาหลบฝนกัน จนเสียงพูดคุยดังออกมาครึกครื้น แต่กลับมีชายลึกลับสวมชุดคลุมดำ ฝ่าสายฝน ก้าวเดิน สืบฝีเท้าฉับๆ มาด้วยความเร็วคงที่ ทว่าร่างกายเขา ไม่เปียกเม็ดฝน แม้แต่นิดเดียว

        เหล่าจอมยุทธ์ที่เห็น พวกเขาต่างก็หดหรี่ดวงตา กันจนเล็กแคบ เมื่อไม่รับรู้ถึงปราณพลังความมืด จากตัวของชายลึกลับ สวมชุดคลุมดำ สะท้อนกับสายฟ้าที่แลบแปลบปลาบ เผยให้เห็นใบหน้าชายหนุ่ม ภายใต้ผ้าคลุมดำ ไม่มีแต้มสีดำกลางหน้าผาก ศาสตราวุธภายในฝ่ามือพวกเขา ต่างก็บีบรัดเข้าหากันจนแน่น พร้อมพยักหน้าให้คนอื่นๆ เป็นสัญญาณ

        ก่อนพวกเขาจะพุ่งปราด ออกจากที่หลบฝนจากหลายทิศทาง เสียงเม็ดฝนถูกศาสตราวุธพวกเขาตัดสะบั้น ดังออกมาซ่า!! เข้าฆ่าสังหารอี้เฉินในเสี้ยวพริบตา แต่จู่ๆ เวลาพวกเขา ก็เหมือนหยุดนิ่ง มองเห็นเม็ดฝนเชื่องช้าไปทันตาเห็น ขณะเดียวกัน เม็ดฝนเม็ดหนึ่งก็พุ่งทะลุร่าง พวกเขาเข้ากลางหน้าผาก เข้าอย่างจังจนร่างล้มกับพื้น ดังตึง!! ตายตกลงไปทันที ที่ถูกอี้เฉินสะบัดเม็ดฝน ออกมาโจมตี

        ภาพที่หมู่ชน คลี่ยิ้มออกมากว้าง เห็นร่างอี้เฉินยังคงก้าวเดินฉับๆ ด้วยความเร็วคงที่ ไปพร้อมร่างเหล่าชายฉกรรจ์ ที่ล้มตึงกลางสายฝน ผู้คนที่มองเรื่องสนุกต่างก็ตกอกตกใจ “หืม!! มันเกิดบ้าอะไรขึ้น”