[จบ] เซียนซ่อมศาตรา

เรื่องราวเกินความคาดหมายของเฟิงหยางไปไกลโข ในชั่วพริบตาที่ถูกซัดกระเด็น ในใจของเขาถึงกับบังเกิดความเสียใจขึ้นมาแวบหนึ่ง...หากรู้แต่แรกว่าจะลงเอยเช่นนี้ เขาคงจะใช้กระบี่บินสังหารศัตรูตั้งแต่แรกเสียก็สิ้นเรื่อง

แต่ในโลกนี้ย่อมไม่มีโอสถแก้ความเสียใจ ความคิดนี้ปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตาแล้วก็มลายหายไป ต่อให้จะทบทวนความผิดพลาด ก็ต้องรอให้พ้นจากวิกฤตนี้ไปเสียก่อน เฟิงหยางยังคงไม่สูญสิ้นสติสัมปชัญญะ เขารู้ดีว่าบัดนี้คือช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย ขณะที่ร่างยังคงลอยอยู่กลางอากาศ เขาก็กัดปลายลิ้น บังคับให้ตนเองมีสติกลับคืนมา ในแววตาฉายประกายอำมหิตออกมาวูบหนึ่ง จ้องเขม็งไปยังลี่ซาเบื้องหน้า ปราณแท้ในกายพลันปะทุขึ้น มือขวาสะบัดออกไปอย่างแรง!

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่ลี่ซาซัดเฟิงหยางกระเด็นไป เดิมทีคิดจะฉวยโอกาสไล่ตามไปซัดอีกหมัดเพื่อเอาชีวิต แต่ในขณะที่กำลังจะเคลื่อนไหว เขาก็พลันรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง สัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างยิ่งยวดที่พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง!

ซวบ!!

ขณะเดียวกัน เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาก็ดังขึ้นข้างหูของลี่ซา เขาตกใจหันขวับกลับไป ก็เห็นประกายกระบี่สีเงินสายหนึ่งพุ่งเข้ามากลางอากาศ!

ก่อนหน้านี้เฟิงหยางเป็นฝ่ายสะบัดมือซัดกระบี่บินออกมา ลี่ซาจึงไม่ได้ใส่ใจนัก แต่บัดนี้เมื่อเห็นกระบี่ยาวที่ตนเองหลบได้แล้ว และสมควรจะตกสู่พื้น กลับพลันหมุนคว้างกลางอากาศแล้วพุ่งย้อนกลับมาจากด้านหลัง ม่านตาของเขาก็พลันหดเล็กลง กรีดร้องออกมาอย่างหวาดหวั่น

“ควบคุมกระบี่!!”

ควบคุมกระบี่...เหตุใดมันจึงสามารถควบคุมกระบี่ได้?!

ในชั่วขณะนั้น ลี่ซาในใจพลันสั่นสะท้าน เช่นเดียวกับปฏิกิริยาแรกของทุกคนที่ได้เห็นกระบี่บิน เขานึกถึงผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำในทันที แต่เขาก็ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเฟิงหยางที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นยอดฝีมือระดับแก่นทองคำ มิเช่นนั้นตนเองคงจะถูกอีกฝ่ายบดขยี้จนแหลกละเอียดไปนานแล้ว

ไม่มีเวลาให้ครุ่นคิดมากนักว่าเหตุใดเฟิงหยางจึงสามารถควบคุมกระบี่ได้ ลี่ซาพลันหมอบราบลงไปกับพื้นอย่างทุลักทุเล หลบหลีกการลอบโจมตีของกระบี่บินได้อย่างหวุดหวิด ต้องขอบคุณที่บัดนี้ภายใต้สรรพคุณของโอสถระเบิดปราณ เขามีปฏิกิริยาตอบสนองเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำ มิเช่นนั้นเกรงว่าคงจะถูกกระบี่เล่มนี้แทงทะลุหัวใจไปแล้ว

“กลับกลายเป็นกระบี่บิน!! ฮ่าๆ! มันเป็นของข้าแล้ว!!”

จากนั้น ในใจของลี่ซาก็บังเกิดความยินดีอย่างบ้าคลั่ง แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดเฟิงหยางจึงสามารถควบคุมกระบี่ได้ แต่เขาก็ตระหนักได้ว่าศาสตราจิตที่ตนเองต้องการจะช่วงชิงมานั้น กลับเป็นถึงกระบี่บิน!

แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำช่วงต้นส่วนใหญ่ก็ยังไม่มีกระบี่บิน หลายคนต้องรอจนถึงช่วงกลางหรือกระทั่งช่วงปลายจึงจะมีไว้ในครอบครองสักเล่มหนึ่ง นี่ก็เพียงพอที่จะบ่งบอกถึงความล้ำค่าของกระบี่บินแล้ว ลี่ซาในใจย่อมยินดีอย่างไม่อาจเก็บงำไว้ได้ เขาหัวเราะเสียงดังลั่น พลันยื่นมือออกไป หมายจะคว้ากระบี่บินที่เพิ่งจะเฉียดผ่านร่างของตนไปไว้ในมือ!

แคร้ง

ด้ามกระบี่ถูกลี่ซาคว้าไว้ กระบี่บินพลันส่งเสียงร้องออกมา ตัวกระบี่สั่นสะท้าน ราวกับมีจิตวิญญาณเริ่มดิ้นรนขัดขืน

“ฮ่าๆ!! ไปตายซะ!!”

ลี่ซาคว้ากระบี่บินไว้ได้ ก็พลันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ในดวงตาฉายประกายอำมหิต ถือกระบี่บินพุ่งเข้าใส่เฟิงหยางที่เพิ่งจะร่อนลงสู่พื้น!

บัดนี้กระบี่บินตกอยู่ในมือของตนแล้ว ขณะเดียวกันเขาก็ได้เห็นสีหน้าที่ซีดขาวราวกับกระดาษของเฟิงหยาง ในใจของเขาพลันมั่นใจว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว เชื่อมั่นว่าอีกไม่ช้าก็จะสามารถสังหารอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน

กระบี่บินถูกอีกฝ่ายชิงไป อีกทั้งอีกฝ่ายยังอยู่ในสภาวะที่พลังเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาลหลังจากบริโภคโอสถ ในสถานการณ์เช่นนี้ เฟิงหยางสิ้นหนทางแล้วจริงๆ หรือ? ต้องตายอย่างแน่นอนแล้วหรือ?

คำตอบคือ…ไม่!!

เขายังมีไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดอีกใบหนึ่งที่ยังไม่ได้ใช้!

ไม่อาจลังเลได้อีกแม้แต่น้อย ขณะที่ศัตรูพุ่งเข้ามา ในแววตาของเฟิงหยางก็พลันฉายประกายอำมหิตวาบขึ้น มือขวาที่ปล่อยอยู่ข้างลำตัวพลันสะบัดไปข้างหน้า!

ในมือของเขา ไม่รู้ว่ามียันต์อาคมสีม่วงเข้มแผ่นหนึ่งปรากฏขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด ขณะที่เขายกมือขึ้น ยันต์อาคมแผ่นนี้ก็พลันส่องประกายสีม่วงวาบขึ้น แล้วจึงแปรเปลี่ยนเป็นเถ้าถ่าน และในวินาทีต่อมา เสียงอสนีบาตดังสนั่นก็พลันระเบิดขึ้น!!

เปรี้ยง!!

ไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น อสนีบาตสีม่วงที่หนากว่าถังน้ำสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเหนือศีรษะของลี่ซา ความเร็วของมันรวดเร็วจนเขาไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะมีปฏิกิริยาตอบโต้ ก็ถูกอสนีม่วงที่ฟาดลงมาฟาดเข้าอย่างจัง!!

โครม!!

อสนีม่วงฟาดลงสู่พื้น ร่างของลี่ซาพลันถูกกลืนหายไปในลำแสงจนมิด กระทั่งพื้นดินก็ยังสั่นสะเทือนเล็กน้อย ดินหินปลิวว่อน ฝุ่นทรายกลุ่มหนึ่งก็พลันฟุ้งตลบขึ้นมา

สายลมพัดผ่าน ฝุ่นทรายสลายไป ประกายแสงสีม่วงมลายหายไป ณ จุดที่อยู่เบื้องหน้าเฟิงหยางสิบกว่าเมตร ปรากฏหลุมไหม้เกรียมขนาดใหญ่หลุมหนึ่งขึ้นมา กลางหลุมนั้น มีซากศพที่ไหม้เกรียมยิ่งกว่ากองหนึ่ง ข้างๆ ยังมีกระบี่ยาวสีเงินเล่มหนึ่งปักเอียงอยู่

ลี่ซาที่เมื่อครู่ยังคงอาจหาญทระนง...กลับถูกอสนีบาตสายนี้ฟาดจนตายคาที่!

สิ่งที่เฟิงหยางใช้เมื่อครู่ ก็คือยันต์อสนีม่วงระดับสามขั้นสุดยอดอันล้ำค่าที่ได้มาจากเหอเหวินหยางนั่นเอง!

อานุภาพของยันต์อสนีม่วงแผ่นนี้ เทียบเท่าได้กับการโจมตีด้วยวิชาอาคมของผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำช่วงปลาย แข็งแกร่งกว่าการโจมตีด้วยกระบี่บินของเฟิงหยางเสียอีก ลี่ซาที่เพียงแค่บริโภคโอสถแล้วฝืนยกระดับพลังขึ้นสู่ระดับแก่นทองคำขั้นที่หนึ่งเพียงชั่วคราว ไหนเลยจะต้านทานการโจมตีเช่นนี้ไหว ไม่มีแม้แต่โอกาสจะร้องโหยหวน ก็ถูกฟาดจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ตายสนิทชนิดที่ว่าตายอีกไม่ได้แล้ว

“…”

เมื่อยืนยันว่าศัตรูตายแล้ว จิตใจที่ตึงเครียดของเฟิงหยางก็พลันผ่อนคลายลง ร่างสั่นไหวเล็กน้อย เกือบจะล้มหัวคะมำลงไปกับพื้น ความเจ็บปวดที่ราวกับจะฉีกขาดจากหน้าอกทำให้เขาต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ บัดนี้จึงได้ตระหนักว่า ปราณแท้ในกายของตนแทบจะหมดสิ้นแล้ว ทั้งแผ่นหลังก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ

โชคดีที่มียันต์อาคมระดับสามขั้นสุดยอดอยู่แผ่นหนึ่ง มิเช่นนั้นเกรงว่าครั้งนี้คงจะต้องมาตายอยู่ที่นี่จริงๆ

เฟิงหยางในใจบังเกิดความยินดีขึ้นมาสายหนึ่ง ขณะเดียวกัน มุมปากก็อดที่จะเผยรอยยิ้มขมขื่นที่เยาะเย้ยตนเองออกมาไม่ได้...ช่างเป็นดั่งการหาเรื่องใส่ตัว หาความลำบากให้ตนเองแท้ๆ

เดิมที หากเขาใช้กระบี่บินตั้งแต่แรก ก็สามารถสังหารลี่ซาได้ตั้งแต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้มีปฏิกิริยาตอบโต้ แต่บัดนี้กลับไม่เพียงแต่จะได้รับบาดเจ็บ ทั้งยังต้องสิ้นเปลืองยันต์อาคมที่ล้ำค่าไปอีกหนึ่งแผ่น เกือบจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่ ทั้งหมดนี้ อาจกล่าวได้ว่าล้วนเป็นเพราะเขาหาเรื่องใส่ตัวเอง

บัดนี้เฟิงหยางก็เข้าใจแล้ว โอสถที่อีกฝ่ายบริโภคเข้าไปในตอนท้ายน่าจะเป็นโอสถระเบิดปราณในตำนาน อีกฝ่ายกลับมีโอสถที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้อยู่กับตัว นี่เป็นเรื่องที่เขาคาดไม่ถึงเลยแม้แต่น้อย

แม้จะเป็นเพราะเหตุไม่คาดฝันนี้จึงทำให้สถานการณ์พลิกผันเช่นนี้ แต่เมื่อคิดให้ดีแล้ว แท้จริงแล้วก็ยังคงเป็นเพราะตนเองประมาทศัตรูเกินไป เขาอาศัยความได้เปรียบด้านศาสตราของตนเองตั้งแต่แรก จึงได้ดูแคลนศัตรู คิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว จึงได้มีว่างไปต่อสู้กับอีกฝ่ายนานถึงเพียงนั้น จึงได้คิดจะใช้อีกฝ่ายมาประลองฝีมือกับตน

ที่แท้แล้ว ในโดยไม่รู้ตัว ตนเองกลับได้ใจจนเกินไป จึงได้ประมาทเลินเล่อถึงเพียงนี้

“ความคิดเช่นนี้ ต่อไปจะปล่อยให้เกิดขึ้นอีกไม่ได้แล้ว” 

เฟิงหยางในใจบังเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมา พึมพำกับตนเอง 

“เช่นเดียวกับที่ข้ามีไพ่ตายและกลอุบายที่ผู้อื่นไม่อาจจินตนาการได้ คนอื่นก็ย่อมอาจจะมีไพ่ตายที่ข้าไม่อาจคาดเดาได้เช่นกัน ไม่อาจให้โอกาสศัตรูได้ใช้ไพ่ตายทุกครั้ง หากเป็นไปได้ ก็ควรจะกำจัดภัยคุกคามทั้งหมดตั้งแต่แรก จะประมาทเลินเล่อไม่ได้อีกแล้ว”

หากให้โอกาสเฟิงหยางอีกครั้ง เขาจะใช้กระบี่บินตั้งแต่แรกที่เปิดฉากต่อสู้อย่างแน่นอน หากกังวลว่าจะถูกผู้อื่นเห็น ก็แค่ใช้ยันต์อาคมสร้างสิ่งรบกวนทางสายตาสักหน่อย แล้วจึงใช้กระบี่บินสังหารลี่ซา จะไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายได้ใช้โอสถระเบิดปราณอย่างเด็ดขาด

คนเรามักจะต้องผ่านบทเรียนเสียก่อน จึงจะเข้าใจและจดจำสัจธรรมบางอย่างได้อย่างลึกซึ้ง เฟิงหยางท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงเยาว์วัยเกินไป โชคดีที่ราคาที่ต้องจ่ายในครั้งนี้ยังคงอยู่ในขอบเขตที่เขารับได้ หลังจากผ่านบทเรียนในครั้งนี้ วุฒิภาวะและประสบการณ์ของเขาย่อมต้องเติบโตขึ้นมาก นี่อาจกล่าวได้ว่าเป็นเก็บเกี่ยวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาจากการต่อสู้ในครั้งนี้ เพื่อการนี้ การได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยและการสูญเสียยันต์อาคมที่ล้ำค่าไปหนึ่งแผ่น ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

…

“อ๊า!!!”

“พี่ใหญ่!”

“พี่ใหญ่!!”

และในขณะที่เฟิงหยางกำลังจ้องมองซากศพของลี่ซาจมดิ่งอยู่ในภวังค์ความคิดชั่วขณะนั้นเอง เสียงกรีดร้องและเสียงร้องด้วยความตกใจสองสายที่ดังขึ้นจากไกลๆ ก็ปลุกให้เขาตื่นขึ้น ในใจของเขาพลันกระตุกวูบ รีบหันขวับไปมอง

เสียงร้องด้วยความตกใจสองสายเมื่อครู่ เป็นเสียงของเหยาว่างเทียนและสวีหรง ส่วนเสียงกรีดร้องนั้น...เป็นเสียงของจางฟางโจว!