ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ความเดิมตอนที่แล้ว : ผมและอาสึกะได้พบกับ มิโนทอร์ อสูรระดับเพชร มันแข็งแกร่งมากจนท่า ไวเวิร์น แสลช ของผมไม่สามารถทำอะไรได้ ในระหว่างนั้นเอง อาสึกะก็บอกให้ผมพังเสาน้ำแข็งที่ ค้ำมหาวงกตยักษ์ไอรีน อยู่ให้มันพังทลายลงมาทับมิโนทอร์ให้ตาย ในขณะที่เสาน้ำแข็งได้พังทลายนั้นเอง อาสึกะก็บอกให้ผมหนีไป และตัวเขาก็ทำการต่อสู้ กับมิโนทอร์ เพื่อถ่วงเวลาเอาไว้ และ ณ จุดนั้นทำให้ผมต้องหนีออกมาคนเดียวจากมหาวงกตยักษ์ ไอรีน ผมรออาสึกะอยู่หลายวันแต่เธอไม่ออกมา ผมจึงเดินทางจากไป จากมหาวงกตยักษ์ ไอรีนในทันที เพื่อ ทำภารกิจต่อไป โดยมีความหวังว่าวันหนึ่งจะเจอ อาสึกะ อีกครั้ง

หลายวันต่อมา......ผมกลับมาถึงพระราชวังออโดนอส และที่นั่น เลาห์คอน ยูกะ กำลังถูก เจ๊ ริโอล่า บังคับให้กินยาเม็ดมหาวิญญาณคายความจริง
" ถ้า เลาห์คอน ยูกะไม่กิน ยาเม็ดมหาวิญญาณคายความจริง ละก็ หม่อมชั้นจะทำลายประเทศออโดนอสซะไม่ให้ เหลือซากเลย " ริโอล่ากล่าว
" ไม่เราจะไม่กิน ยาบ้าๆนี่ " เลาห์คอน ยูกะ กล่าว ต่อหน้า ธารกำนัล และเหล่าแม่ทัพนายกอง
" ใครที่กินยาเม็ดมหาวิญญาณคายความจริง ละก็ ต้องพูดแต่ความจริงไม่งั้นจะเจ็บปวดทรมานอย่างมากจนตาย " ริโอล่ากล่าว แล้วบังคับให้ เลาห์คอน ยูกะ กลืนลงท้องไป โดยไม่มีใครช่วยพระองค์ได้ เพราะ เจ๊ ริโอล่า เก่งขั้นเทพ และเกรงกลัวว่าเธอจะโมโห และทำลาย อาณาจักร ออโดนอสทิ้งซะ
ผมกับนอร์นที่ได้มาเป็นสักขีพยาน ในเรื่องนี้ ต่างก็รู้สึกว่า เจ๊ ริโอล่า ใช้วิธีการที่รุนแรงไป แค่ต้องการความจริงจากเลาห์คอน ยูกะ เท่านั้นถึงกับบังคับให้เธอกินยาเม็ดมหาวิญญาณคายความจริง ที่เป็นของหายาก ที่มหาเศรษฐีชอบสะสมไว้ เป็นของประจำตัว เวลาคนใกล้ตัวโกหกหลอกลวง จะได้บังคับให้คายความจริงออกมา
" ข้าขอถาม ใครเป็นคนวางยาพิษ เจ้าหญิงจีร่า อย่าลืมนะถ้าโกหกละก็จะทรมานจนตาย" เจ๊ ริโอล่ากล่าว
" ราเวียเน่ เป็น ผู้วิเศษ ราเวียเน่ เป็นคนวางยา โดยมีจอมปราชญ์ ฮารุโตะเป็นคนวางแผน " เลาห์คอน ยูกะ สารภาพอย่างง่ายดาย
จอมปราชญ์ ฮารุโตะที่ยืนฟังอยู่ถึงกับเข่าทรุด และมีสีหน้า ซีดเผือดทันที ไม่ต้องพูดถึง ผู้วิเศษ ราเวียเน่ เธออยากจะฆ่าตัวตายให้พ้นๆไป
" แล้วใครเป็นคนสั่ง " เจ๊ ริโอล่า ทำการสืบสวนต่อไป
" เป็นข้าเอง ข้ากลัวว่า ตำแหน่งเลาห์คอน จะหลุดจากมือข้า จึงสั่งให้ ราเวียเน่ วางยาเจ้าหญิงจีร่า น้องสาวข้า "
" ฮะ ฮะ ฮะ ท่านช่างใจกว้างอะไรอย่างนี้ แค่ให้กินยาเม็ดมหาวิญญาณคายความจริง เองท่านถึงกลับพูดความจริงออกมาหมด " เจ๊ ริโอล่าหัวเราะ
" ก..ก็ ข้าไม่อยากตายนี่นา ได้โปรดปล่อยข้าและอาณาจักรของข้าไป " เลาห์คอน ยูกะ ทำหน้าตาน่าสงสาร แล้วก้มลงกราบเท้า เจ๊ ริโอล่า อย่างจำยอม
" ข้าจะบอกความจริงให้ สิ่งที่ข้าให้ท่านกิน ไม่ใช่ยาเม็ดมหาวิญญาณคายความจริง หรอก มันเป็นเพียงแค่ วิตามินซี เม็ดหนึ่งเท่านั้น " เจ๊ ริโอล่า บอกความจริง และอดหัวเราะออกมาไม่ได้ แล้วเธอก็โยน เม็ด วิตามินซีที่เหลือ เข้าปาก แล้วเคี้ยว ตุ้ยๆ ก่อนจะกล่าวต่อไป
" คราวนี้ข้าจะอภัยให้นะ ฝ่าบาท ยูกะ แต่ทีหลังอย่าทำอีก " ว่าแล้ว เจ๊ ริโอล่า ก็เดินออกจากที่ประชุมในห้องโถงกลางไป ขี่มังกรสาวน้อย มิโคโตะ จากไป อย่างสนุกสนาน
เมื่อเรื่องแดง เลาห์คอนยูกะ ก็อับอายอย่างมาก จนไม่กล้ามองหน้าเหล่าขุนนางที่เข้าประชุมอยู่ในขณะนี้
" ถ้าเรื่องเป็นเช่นนี้ เราคงต้องส่งจดหมายขอโทษไปยังอาณาจักร โปปุรอน " เสนาบดี ซาราเซ็น กล่าว
" ถ้าเช่นนั้น ข้าขอฝากท่านด้วยนะ ท่าน ซาราเซ็น " เลาห์คอน ยูกะ ตอนนี้ไม่เหลือมาด กษัตริย์ เลยแม้แต่นิดเดียว ทำให้ผมและนอร์นอดขำเธอไม่ได้ ที่วางแผนซะจนตัวเองเดือดร้อน
และทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ เลาห์คอน ยูกะ ได้ส่ง ราชฑูตนำจดหมายขอโทษ พร้อมค่าเสียหายไปให้ทางอาณาจักร โปปุรอน และสัญญาว่าจะไม่ทำเรื่องนี้อีก ขอบใจมากนะ เจ๊ ริโอล่า
ในขณะที่เรากำลังจะกลับไป อาณาจักร โปปุรอนในฐานะผุ้กล้า ที่ช่วยปกป้องอาณาจักรได้สำเร็จ นอร์น ก็ได้เข้ามาจูบผมแบบไม่ให้ตั้งตัว ในขณะที่แสงพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน มันเป็นแสงเรื่อๆ ที่ทำให้เกิดบรรยากาศ โรแมนติกในตอนนี้ แต่ผมกลับไม่ได้รุ้สึกแบบเดี๋ยวกับนอร์น
" นอร์น น..หน้าอกของเธอ มันกำลังเบียดมือชั้นอยู่นะ "
" เซอร์วิส ผุ้กล้าของประเทศนิดหน่อยคงไม่เป็นไร มานี่ซิชั้นจะให้รางวัลที่ทำภารกิจสำเร็จ " นอร์น กระซิบที่ข้างหู จนผมรุ้สึกกลัวเธอขึ้นมาทันที แล้ววิ่งหนีไป โดยไม่หันกลับมามอง
พระเจ้า ช่วยตรู ด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยย ตรูถูกผุ้หญิงสวยลวนลาม ผมวิ่งไปรอบๆเมืองนั้นอย่างเอาเป้นเอาตาย ทำให้นอร์น ยิ้มหวานออกมา แล้วกล่าวว่า
" ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ชั้นก็จะรอเธอนะริวจิคุง ยังไงซะชั้นต้องเป็นเจ้าสาวของเธอให้ได้ "
และนี่คือเรื่องราวที่เกิดขึ้น หลังจากนั้นคือ ในตอนเช้าผมกับนอร์น ก็กล่าวคำลาเลาห์คอน ยูกะ และองค์หญิง จีร่า แห่งออโดนอส และกลับไปอย่างวีรบุรุษ ที่ได้ทำการช่วยเหลือเมืองของอาณาจักร โปปุรอนไว้ได้ เมื่อผมกลับมาถึง อาณาจักร โปปุรอน เลาห์คอน โปซาปุ และองค์หญิง โรเซ่ ก็ได้ออกมาต้อนรับที่หน้าประตูเมือง พร้อมกับเงินรางวัลมากมายที่พระองค์ประทานให้ ทำให้คืนนั้นผมฝันอย่างมีความสุข ฝันว่าได้เคียงคู่กับ อาสึกะ วิ่งไปในทุ่งหญ้าที่มีแสงอาทิตย์อ่อน และพวกเราจูงมือกันอยู่ โดยมีเด็กๆชายหญิงวิ่งข้างๆ บ้าจริงนี่มันฝันบ้าอะไรกันนี่ ก็อาสึกะ เป็นผู้ชายนี่นา ผมไม่ได้เป็นเกย์นะ
และแล้วเวลาก็ผ่านไป ในตอนเช้าอีกวันหนึ่งที่ผมหลับอย่างมีความสุขอยู่นั้น
[ นี่ ริวจิคุง ข้าน้อยอยากออกไปกินอะไร รองท้องหน่อยนะ ] มิโนริ วิญญาณสาวน้อยกล่าว
" แล้วอยากกินอะไรล่ะ แม่ มิโนริ " ผมถาม
[อยากจะกิน สปาเก็ตตี้ กับมาม่าผัดขี้เมาน่ะ]
" ถ้างั้นก็ตามมาเดี๋ยวไปที่ร้านอาหารกัน " ผมลุกขึ้นยืนแล้วไป อาบน้ำ แต่งเนื้อแต่งตัวเสียใหม่ ตอนนี้ผมใส่ชุดของผู้กล้าที่ เลาห์คอน โปซาปุ ประทานให้มาใส่ 
[อืม ช่างเหมือนผุ้กล้สจริงๆริวจิคุง] มิโนริกล่าว ก่อนจะแปลงร่างเป็นมนุษย์ มันเป็นคาถาจำแลงกายของเธอ
เมื่อเราออกไปทานอาหารกันในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ในตัวเมือง ร็อคน่า เมืองหลวงของอาราจักรโปปุรอน
[ สปาเก็ตตี้ของโปรดของชั้นมาแล้ว ] มิโนริ กล่าวอย่างมีความสุข ในขณะที่พนักงานมาเสิร์ฟอาหาร แต่เมื่อมิโนริ กินไปไม่นาน
[อุเหวอะ ไม่อร่อยเลย ทำไมมันถึงไม่อร่อย ขนาดนี้] มิโนริ กล่าวถ้อยคำอย่างดุเดือดกับ บ๋อย และเรียก เชฟมาด่า
เมื่อเชฟมาถึงก็ได้ก้มหน้าขอโทษ และเล่าเรื่องให้พวกเราฟัง
" ไม่ได้แค่ร้านข้าร้านเดียวนะที่เดือดร้อน แต่เป็นทุกร้านเลย ตอนนี้เส้นทางที่ลำเลียงเครื่องปรุงมา ถูกปีศาจ ต้นไม้ขวางทางไว้ ทำให้ทางร้านไม่มีเครื่องปรุงอาหาร และไม่มีใครกล้าไปกำจัดเจ้าปีศาจต้นไม้นี้ "
" งั้น มิโนริ พวกเราไปดูสถานการณ์กันหน่อย " แล้วผมก็ลุกขึ้นจากโต๊ะออกไปนอกร้าน และกำลังไปทำหน้าที่ของผู้กล้า เพื่อ ปกป้องเมืองนี้
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป