เสียงสะอื้นยังคงดังไม่หยุด เมื่อคำบัญชาจากบิดา้าส่งให้เธอไปเป็ภรรยาของบุตรชายคนโตของตระกูลอัลเล็นโซ่ โมนา ดีกาลโน่สาวน้อยวัยยี่สิบสอง หน้าตางดงามหวานละมุน ผิวกายขาวนวลลออแพขนตางอนยาวดวงตากลมแววตาทอประกายปนเศร้า ั์ตาสีน้ำตาลอ่อน ผมยาวตรงสีคาราเมลรูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอม หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่นเพราะไม่อยากทำตามความ้าของบิดา
“หนูไม่อยากไปค่ะพ่อ...” เธอบอกบิดาสะอื้นออกมาอย่างหนัก
“หากหนูไม่ไปพ่อจะไม่สามารถกู้เงินมาได้นะลูกเราต้องใช้เงินก้อนนี้” เซโตพยายามขอร้อง
“พี่เทียร่า ช่วยโมนาด้วยค่ะ”
เทียร่ายืนมองน้องสาว อยากไปใจแทบขาดแต่ทำไมทางนั้นดันยืนคำขาดว่าจะเอาตัวยัยเด็กขี้แยนี่ไม่เข้าใจทั้งๆที่เธอเป็ลูกเมียหลวงแต่ยัยเด็กบ้านี่เป็แค่ลูกเมียน้อยที่เกิดจากผู้หญิงไทยก็แค่นั้น
“พ่อค่ะเทียร่าไปแทนน้องไม่ได้เหรอคะ”
“จะไปได้ยังไงล่ะลูกในเมื่อทางนั้นเขายื่นคำขาดมา”
เทียร่าใช้ความคิดอย่างหนักยัยเด็กบ้านี่ไม่ค่อยได้ไปออกงาน ตัวเธอเองก็เช่นกันไม่ค่อยได้ไปออกตามสื่อต่างๆเหมือนกันมีแต่พี่สาวคนโตที่ออกงานประจำ
“ให้หนูปลอมตัวเป็โมนาก็ได้นี่คะพ่อ!”
คุณหนูเ้าน้ำตาหันมามองบิดาเพื่อขอร้องอีกครั้งเซโตมองบุตรสาวด้วยความสงสารพยายามชั่งใจเื่ความถูกต้องกับความสงสารลูกแต่ยังไงเสียลูกก็ต้องมาก่อน
“ก็ได้เทียร่าลูกไปแทนน้องก็แล้วกัน!”
ลูกสาวคนรองยิ้มออกมาด้วยความดีใจในที่สุดเธอก็จะได้ไปอยู่ที่คฤหาสน์แห่งสรวง์ที่คนเล่าขานว่าเป็์บนดินที่ทุกคนต่างหมายที่จะได้เข้าไปชื่นชมสักครั้งคฤหาสน์แห่งตระกูลอัลเล็นโซ่ เงาแห่งสรวง์
ซาฟต่อสายถึงเซโตเพื่อพูดคุยเื่ข้อตกลงที่เขาคิดขึ้นเขายังไม่อยากเสี่ยงอะไรเพราะบางทีตระกูลดีกาลโน่อาจจะกำลังลำบากถึงได้กู้เงินกับตระกูลของเขา
“สวัสดีครับ ผมเดเวนเต้อัลเล็นโซ่ครับ”
“ครับไม่ทราบว่าคุณชายจะติดต่อกับใครหรือครับ?”ปลายสายถามเขา
“ขอเรียนสายคุณเซโตครับ”
ชายชรากำลังนั่งอ่านหนังสือในห้องกับลูกสาวคนเล็กขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินว่าบุตรชายคนโตของตระกูลที่กำลังจะดองกันโทรมาหาเขา
“สวัสดีครับ”เซโตกรอกเสียง
“สวัสดีครับผมขอแนะตำตัวผมคือเดเวนเต้ อัลเล็นโซ่ครับ”
“ไม่ต้องพูดเป็ทางการมากก็ได้ซาฟมีอะไรจะพูดกับอาเหรอ?”
“เอ่อ... ผมมีสัญญาที่จะตกลงกับคุณอาครับ”
“สัญญา... เื่อะไรเหรอ?”
“เกี่ยวกับเื่การแต่งงานของสองตระกูล”
“มีอะไรเหรอหรือว่าซาฟไม่สะดวก”
“เปล่าครับผมแค่้าเวลาเพื่อทำความรู้จักว่าที่เ้าสาวของผมก็แค่นั้น”
“แล้วซาฟ้าให้อาทำอะไร”
“ผม้าให้เ้าสาวของผมมาอาศัยอยู่ร่วมบ้านกับผมเป็เวลาสองเดือนครับ”
เซโตนิ่งงันสมกับเป็ซาฟคงกำลังจะดูว่าธุรกิจของเขามีปัญหาหรือเปล่าเลยชั่งใจที่จะแต่งงานแต่ก็ดีเหมือนกัน บางทีเทียร่าและซาฟคงต้องทำความรู้จักกันให้แแ่เสียก่อน
“อาขอถามลูกสาวอาก่อนนะซาฟ”
“ได้ครับคุณอา ผมขอตัวก่อนครับ”
บุตรสาวคนรองของตระกูลถูกตามมาเทียร่านั่งลงตรงข้ามกับบิดาที่โซฟากำมะหยี่สีขาวนวล เซโตจ้องลึกลงไปในดวงตาบุตรสาวเขารักลูกทุกคน แต่โมนาคือลูกที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมากที่สุดเพราะโมนาสูญเสียแม่ไปจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกในขณะที่กำลังเดินทางมาหาบุตรสาวคนเล็กที่อิตาลี
โมนาเสียใจและั้แ่นั้นมานิสัยที่เคยสดใสก็เปลี่ยนไปเธอหวาดกลัว และยังเ้าน้ำตาจนทำให้เขารู้สึกสงสาร จึงคอยปกป้องลูกเสมอ โมนาแทบไม่ออกไปไหนจากที่นี่นอกจากไปเรียนและออกไปซื้อของบ้างบางครั้งและทุกครั้งช่างภาพจะสามารถจับรูปหญิงสาวที่ผู้คนขนานนามเทพธิดาแห่งเวนิช
“วันนี้ซาฟโทรมาหาพ่อ”
“เค้าว่ายังไงคะพ่อ” น้ำเสียงเทียร่าตื่นเต้น
“ซาฟ้าให้ว่าที่เ้าสาวไปอยู่ร่วมบ้านเพื่อศึกษานิสัยใจคอ”
เทียร่าหยุดคิดเธอนิ่งงันไปสักพักแล้วหันมาสบตาบิดาต่อทำไมเขาจะต้องศึกษาด้วยนะในเมื่อตกลงว่าจะแต่งงานกับบุตรสาวตระกูลดีกาลโน่แล้ว
“เทียร่าไม่มีปัญหาหรอกค่ะคุณซาฟจะว่ายังไงเทียร่าก็โอเคอยู่แล้วล่ะค่ะพ่อ”
“ถ้าอย่างนั้นลูกก็ไปเก็บกระเป๋าได้เลยพรุ่งนี้จะได้เตรียมตัวไป”
“ค่ะพ่อ”เธอบอกพร้อมกับยิ้มกว้างออมาแล้วรีบสาวเท้าไปเก็บกระเป๋าที่ห้อง
ในที่สุด...เธอก็จะกลายเป็คุณหญิงแห่งตระกูลอัลเล็นโซ่เธอไม่จำเป็ต้องมาแย่งสมบัติของดีกาลโน่ที่เทียบไม่ได้กับอัลเล็นโซ่เลยสักนิด
1K
