ห้องพักของเขาคับแคบจนน่าอึดอัด พื้นที่ใช้สอยรวมแล้วไม่น่าเกินยี่สิบตารางเมตร เพียงแค่ยืนอยู่หน้าประตูก็สามารถกวาดตามองเห็นข้าวของทุกชิ้นในห้องได้จนหมดสิ้น
เตียงนอนหนึ่งหลัง โต๊ะเขียนหนังสือไม้สีเหลืองซอมซ่อหนึ่งตัว บนโต๊ะมีหนังสือกองระเกะระกะ และมีเล่มหนึ่งถูกกางทิ้งไว้ เผยให้เห็นลายเส้นอักขระลึกลับที่เขียนค้างอยู่ เก้าอี้พนักพิงเก่าครึที่สีหลุดล่อนจนเห็นเนื้อไม้สีคล้ำถูกดันชิดขอบโต๊ะ
บนชั้นไม้ด้านข้างมีเครื่องแก้ววางเรียงรายเป็ตับ ภายในบรรจุพืชกลายพันธุ์และอวัยวะสัตว์อสูรที่เพาะเลี้ยงไว้อย่างครึ่งๆ กลางๆ ลอยเท้งเต้งอยู่ในน้ำยา
มุมห้องมีหีบไม้บุเหล็กวางอยู่หนึ่งใบ ถัดไปเป็ถังขยะสำหรับทิ้งของเสีย นอกจากรายการข้างต้นแล้ว ก็แทบไม่มีเฟอร์นิเจอร์หรือข้าวของเครื่องใช้อื่นใดอีก
อัลเลนและเฟนริลกวาดตามองสภาพห้องด้วยแววตาดูแคลนอย่างปิดไม่มิด
แม้จะมีสถานะเป็ผู้ฝึกหัดเวทเหมือนกัน แต่ความเป็อยู่ของพวกเขาทั้งสองคนดีกว่ากริมที่เป็เ้าของรูหนูแห่งนี้เป็ร้อยเท่า ห้องพักของพวกเขามีเตียงนุ่มสบาย การตกแต่งหรูหราไม่แพ้พวกขุนนางมนุษย์ แล้วจะเอามาเทียบกับสภาพซอมซ่อตรงหน้านี้ได้อย่างไร!
อาจจะเพื่อ้าแสดงอำนาจบาตรใหญ่ข่มขวัญ ผู้ฝึกหัดเวททั้งสองจึงรีบจ้ำอ้าวเข้าไปในห้อง และเริ่มลงมือรื้อค้นข้าวของอย่างเอิกเกริก
ผ้าห่มบนเตียงถูกกระชากลงมากองกับพื้น หนังสือบนโต๊ะถูกกวาดจนยุ่งเหยิง ขวดหมึกที่ตั้งอยู่ถูกปัดล้มคว่ำ น้ำหมึกสีดำหกรดราดใส่หน้าหนังสือที่เปิดค้างไว้จนเลอะเทอะ หีบไม้บุเหล็กถูกงัดเปิดออก เสื้อผ้าข้างในถูกโยนออกมาเกลื่อนกลาดกระจัดกระจาย
เมื่อเห็นสมุนรับใช้สองตัวรื้อค้นห้องราวกับโจรปล้นบ้าน หัวหน้าผู้ฝึกหัดแองก์โซกลับยังคงยืนตีหน้านิ่งอยู่ที่หน้าประตูโดยไม่ขยับเขยื้อน และไม่มีท่าทีจะเอ่ยปากห้ามปรามแม้แต่น้อย
กริมยืนพิงขอบประตู มือทั้งสองที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นแล้วคลาย คลายแล้วกำ แววตาฉายชัดถึงความเ็าและความเคียดแค้นที่อัดแน่นอยู่ภายใน
ในที่สุด การตรวจค้นห้องก็จบลง!
ท่ามกลางสายตายั่วยวนกวนประสาทอย่างลำพองใจของทั้งคู่ กริมกระแทกประตูไม้ปิดใส่หน้าพวกเขาด้วยความเ็า
ปัง!
เขารีบถลันไปที่หีบไม้ที่ล้มคว่ำ คลำหาของในกองเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดกริมก็สบถออกมาเสียงต่ำด้วยความเดือดดาล
หญ้าเถาหลามั์, หญ้าหนูภูผา, บัวทมิฬ, บัวผาเหล็กป่า, มอสสุสานอาถรรพ์...
วัตถุดิบเวทมนตร์ที่เขาเสี่ยงชีวิตออกไปลาดตระเวนนอกหอคอย และอุตส่าห์รวบรวมมาจากในบึงมหาเวทอาถรรพ์อย่างยากลำบาก อันตรธานหายไปจนหมดเกลี้ยง! ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าต้องเป็ฝีมือไอ้สองคนเมื่อกี้ที่ฉวยโอกาสหยิบติดมือไปตอนค้นห้องอย่างแน่นอน
แม้ใจอยากจะพุ่งออกไปทวงถามความยุติธรรม แต่พอนึกถึงใบหน้าอำมหิตและแววตาเย็นะเืของแองก์โซ หัวใจของกริมก็พลันเย็นวาบ
ฝ่ายตรงข้ามจงใจใช้ข้ออ้างเื่การสอบสวนหาสาเหตุการตายของมิเรย์ เพื่อมาขูดรีดทรัพยากรของผู้ฝึกหัดระดับล่างอย่างหน้าด้านๆ และด้วยบารมีสถานะหัวหน้าผู้ฝึกหัดของแองก์โซ ก็คงไม่มีใครกล้าลุกขึ้นมาแตกหักกับพวกเขา แน่นอนว่าพวกสารเลวพวกนี้ก็ฉลาดพอที่จะไม่ไปตอแยพวกผู้มีอิทธิพลขาโหด พวกมันเลือกกินโต๊ะเฉพาะพวกตัวคนเดียวไร้พวกพ้องอย่างกริมเท่านั้น
ไม่นานนัก เสียงทุบประตูดัง ปังๆ ก็ดังมาจากห้องข้างๆ
ชะตากรรมของแมรี่ พวกเขาทั้งไม่กี่คนย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ เห็นเธอหายหน้าหายตาไปนานผิดปกติ อาศัยโอกาสนี้ หัวหน้าผู้ฝึกหัดแองก์โซจึงอยากจะตรวจสอบความเป็ตายของเธอสักหน่อย
ทว่าในขณะที่อัลเลนกำลังทุบประตูอย่างหงุดหงิดและเตรียมจะพังเข้าไป เสียงกลอนประตูก็ดัง คลิก ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดพับเข้ามาด้านใน
ทันใดนั้น เด็กสาวในชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงสดก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน
"อ้าว รุ่นพี่แองก์โซนี่เอง! ภารกิจคราวก่อนที่พี่ช่วยจัดแจงให้ ฉันยังไม่ได้ขอบคุณพี่เลยนะเนี่ย!"
น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นอ่อนหวานและยั่วยวนจนแทบแทรกซึมเข้ากระดูกดำ แต่สิ่งที่น่าตื่นตะลึงยิ่งกว่าคือความงดงามที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า
นี่คือเด็กสาวที่มีรูปร่างสูงโปร่ง แขนขาเรียวยาว งดงามจนหาที่ติไม่ได้ ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหยกเนื้อดี ใบหน้าประณีตสมบูรณ์แบบ ริมฝีปากเล็กแดงระเรื่อประดับรอยยิ้มจางๆ ชวนฝัน และสิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดก็คือดวงตาสีแดงฉานที่ส่องประกายวาววับคู่นั้น ราวกับทับทิมน้ำงามที่บริสุทธิ์ที่สุดสองเม็ดถูกฝังอยู่บนใบหน้า
เรือนร่างของเธอถูกห่อหุ้มด้วยชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงสดที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน ผิวขาวเนียนละเอียดที่โผล่พ้นชายกระโปรงออกมาทำให้คนมองตาลายวิงเวียนด้วยความหลงใหล
ในหอคอยจอมเวทเสียดฟ้าแห่งบึงมรณะที่มืดทึมแห่งนี้ เครื่องแต่งกายของผู้ฝึกหัดเวทส่วนใหญ่ล้วนเป็ชุดคลุมสีเทาและผ้าคลุมสีดำ โทนสีมืดคือธีมหลักของที่นี่ การได้มาเห็นสาวงามที่สดใสเจิดจ้าเช่นนี้อย่างกะทันหัน ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามคนถึงกับยืนตะลึงตาค้าง ลืมคำพูดไปชั่วขณะ
นับั้แ่วินาทีแรกที่เห็นโฉมหน้าของสาวงามผู้นี้ ไฟปรารถนาที่ยากจะอธิบายก็พุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ แผดเผาพวกเขาจนคอแห้งผาก
แต่แองก์โซสมกับที่เป็หัวหน้าผู้ฝึกหัดที่ถูกท่านจอมเวทคัดเลือกมาเป็พิเศษ ความสามารถในการควบคุมจิตใจย่อมเหนือชั้นกว่าสมุนทั้งสอง ขณะที่อัลเลนและเฟนริลเผลอทำหน้าหื่นกามราวกับคนเสียสติ แองก์โซกลับกระชากสติหลุดออกมาจากภวังค์สีชมพูนั้นได้อย่างฉับพลัน
"เธอเป็ใคร? รีบบอกชื่อมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้น..."
สีหน้าของแองก์โซเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขารีบะโถอยหลังสองก้าว มือทั้งสองข้างตะปบไปที่กระเป๋าคาดเอวเพื่อเตรียมพร้อม
หอคอยจอมเวทแห่งนี้ แม้จะใหญ่โต แต่ผู้ฝึกหัดเวทภายในแต่ละคนต่างก็คุ้นหน้าคุ้นตากันดี เพราะประชากรกลุ่มนี้รวมกันแล้วก็มีเพียงสี่ถึงห้าสิบคน แถมยังใช้ชีวิตร่วมกันมานานปี
แม้แต่คนสันโดษอย่างกริม ก็ยังมีเพื่อนที่พอคุยกันได้บ้าง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหัวหน้าผู้ฝึกหัดอย่างแองก์โซที่ต้องแจกจ่ายภารกิจให้กับทุกคนทุกวัน เขาสามารถหลับตาท่องประวัติพื้นฐานของผู้ฝึกหัดทุกคนในชั้นหนึ่งถึงสามได้เป็ฉากๆ
แต่ทว่า... ไม่ว่าเขาจะค้นหาในความทรงจำอย่างไร ก็ไม่สามารถหาผู้ฝึกหัดเวทที่ตรงกับเด็กสาวชุดแดงตรงหน้านี้ได้เลย
เดี๋ยวนะ... เธอเดินออกมาจากห้องของแมรี่?
สำหรับแมรี่ที่มาจากเมืองชายแดนอันห่างไกลคนนั้น ภาพจำที่ชัดเจนที่สุดสำหรับแองก์โซคือนิสัยที่ดื้อรั้นและหัวแข็ง แม้หน้าตาจะจัดว่าสวยแบบลูกขุนนาง แต่เธอกลับไม่รู้จักกาลเทศะ ถึงขนาดกล้าเมินเฉยต่อคำเชิญไปติวเข้มที่ห้องของเขาในตอนกลางคืนอยู่หลายครั้ง
ดังนั้น ตอนที่จอมเวททางการแอนเดอร์สัน้าผู้ฝึกหัดสักคนไปเป็ผู้ช่วย แองก์โซจึงได้เสนอชื่อเธอไปอย่างกระตือรือร้นเพื่อตัดรำคาญ
หรือว่า...
ความคิดในหัวของแองก์โซหมุนวนอย่างรวดเร็ว ภาพสาวน้อยขี้อายที่มีกระเล็กน้อยที่ปีกจมูก ค่อยๆ ซ้อนทับกับเด็กสาวชุดแดงที่ท่าทางมั่นใจและทรงอำนาจตรงหน้า ในที่สุดเขาก็ต้องอ้าปากค้าง แทบจะร้องอุทานออกมา
"เธอ... เธอคือแมรี่!"
ชื่อแมรี่ดูเหมือนจะไปสะกิดโดนปมบางอย่างของเด็กสาวชุดแดงเข้าอย่างจัง
ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังดูยั่วยวนมีเสน่ห์พลันบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ปากกระจับเล็กๆ ฉีกกว้างออกไปจนถึงใบหู กลายเป็ปากแสยะขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม แมรี่ชุดแดงพุ่งทะยานเข้าใส่ราวกับอสูรร้าย กัดขย้ำเข้าที่ลำคอที่เปิดโล่งของแองก์โซอย่างโเี้!
ฉัวะ!
เพียงแค่คำเดียว ลำคอของแองก์โซก็หายไปเกินครึ่ง!
เนื้อสดๆ ถูกกระชากออก เผยให้เห็นหลอดลมที่ฉีกขาด เืสดๆ พุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ ย้อมพื้น ผนัง และร่างของแมรี่จนแดงฉาน กลิ่นคาวเืที่รุนแรงคลุ้งกระจายไปทั่วระเบียงทางเดินในพริบตา
ร่างของแองก์โซกระแทกเข้ากับผนังเย็นเฉียบ แล้วไถลลงไปกองกับพื้น ตัวกระตุกเกร็งไม่หยุด แต่มือทั้งสองข้างของเขากลับดึงเครื่องรางเวทรูปร่างแมงป่องออกมาจากกระเป๋าคาดเอวด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด
ลำแสงสีแดงเพลิงที่แหลมคมและร้อนแรง... รังสีความร้อนกัมปนาท พุ่งออกมาจากเครื่องราง!
ลำแสงเจาะทะลุหน้าท้องของแมรี่ชุดแดงไปตรงๆ! ด้วยอานุภาพทำลายล้างของเวทมนตร์ธาตุไฟ ความร้อนระดับวิกฤตได้เผาร่างบอบบางจนเกิดรูโหว่ขนาดเท่าไข่ห่าน ทะลวงผ่านร่างไปจนเจาะผนังทางเดินด้านหลังเป็รู
หลังจบการโจมตี แองก์โซโยนเครื่องรางทิ้ง มือไม้สั่นเทาล้วงขวดแก้วบรรจุของเหลวสีเขียวออกมา หักฝาขวด แล้วราดลงไปบนปากแผลเหวอะหวะที่ลำคอ
พลังชีวิตของแองก์โซช่างเหนียวแน่นนัก แม้จะเจ็บหนักขนาดนี้เขาก็ยังไม่ตายทันที ลำคอที่ถูกกัดขาดเริ่มมีสัญญาณของการเน่าเปื่อย เนื้อเยื่อที่เปิดออกแห้งกรังอย่างรวดเร็ว เืที่พุ่งกระฉูดค่อยๆ หยุดไหล
อวัยวะบางส่วนกำลังกลายเป็ซอมบี้... นี่คือไพ่ตายของเขา!
ด้วยความรู้ด้านกายวิภาคศาสตร์และเนโครแมนซีเบื้องต้น ผู้ฝึกหัดเวทสามารถปลูกถ่าย ถุงพิษศพเดินได้ ไว้ในร่างกาย เมื่อาเ็สาหัส ก็จะกระตุ้นถุงพิษให้เปลี่ยนอวัยวะเป็ซอมบี้เพื่อหยุดเืและยื้อชีวิต
แม้วิธีนี้จะแก้ขัดได้ชั่วคราว และต้องมาปวดหัวกับการกำจัดพลังงานด้านลบในภายหลัง แต่เมื่อต้องเลือกระหว่างความเป็ความตาย ใครบ้างจะไม่ยอมทำ?
แต่ทว่าในวินาทีถัดมา เงาทะมึนขนาดใหญ่ก็ทาบทับลงบนร่างของเขาอีกครั้ง
แองก์โซเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ภาพที่เห็นคือปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมของแมรี่ชุดแดงที่อ้ากว้างขึ้นอีกครั้ง และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือ รูโหว่ที่หน้าท้องของเธอ... มีเืสีม่วงเหนียวหนืดไหลซึมออกมา
เืสีม่วง?!
เธอยังเป็คนอยู่หรือเปล่า? นั่นคือความคิดสุดท้ายที่แวบเข้ามาในสมองของแองก์โซ
แมรี่ชุดแดงกระโจนเข้าใส่ หมอบทับร่างของแองก์โซ แล้วดูดกินเืที่ยังหลงเหลืออย่างบ้าคลั่ง เสียงกลืน เอือกๆ ดังชัดเจนจนน่าขนลุก
ผู้ฝึกหัดเวทอีกสองคนที่ยืนตัวแข็งทื่อ ได้แต่กำเครื่องรางเวทในมือแน่น แต่เมื่อเจอฉากสยองขวัญตรงหน้า พวกเขากลับตัวสั่นงันงกไม่กล้าแม้แต่จะกระตุ้นเครื่องราง
ขนาดเวทมนตร์อานุภาพสูงของหัวหน้าอย่างแองก์โซยังฆ่าสัตว์ประหลาดชุดแดงตัวนี้ไม่ได้ แล้วเครื่องรางกระจอกๆ ในมือพวกเขาจะเหลืออะไร? ขืนไปยั่วโมโห ไม่แน่ว่ารายต่อไปที่จะถูกฉีกเนื้อ เคี้ยวซากกระดูก อาจเป็พวกเขาเอง...
ขณะที่ทั้งสองยืนตัวสั่นพิงผนัง แมรี่ชุดแดงก็หยุดการดูดเื เธอลุกขึ้นนั่ง หันหลังให้ผู้ฝึกหัดทั้งสอง ล้วงผ้าเช็ดหน้าสีขาวและกระจกบานเล็กออกมาเช็ดมุมปากเบาๆ ด้วยท่าทางเรียบร้อยราวกุลสตรี
และรูเืที่หน้าท้องของเธอนั้น... กลับสมานตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วด้วยพลังลึกลับบางอย่าง เพียงพริบตาเดียว ผิวพรรณตรงจุดนั้นก็กลับมาเนียนเรียบขาวผ่องดั่งหิมะ ไร้ซึ่งรอยขีดข่วน
ความสามารถในการฟื้นฟูที่น่ากลัวขนาดนี้! หรือว่า... หรือว่าเธอคือเผ่าพันธุ์แห่งรัตติกาลในตำนาน... ผีดูดเื?
ผ่านรอยแยกประตูเล็กๆ กริมเก็บภาพเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ในสายตา เขาไม่รู้ว่าเพื่อนข้างห้องที่ควรจะตายเพราะมลพิษเวทมนตร์ กลายสภาพเป็ผีดูดเืได้อย่างไร
แต่สำหรับการตายของหัวหน้าผู้ฝึกหัดแองก์โซ... เขากลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก
เล่นกันถึงตายขนาดนี้ ท่านจอมเวทเ้าของหอคอยต่อให้ความรู้สึกช้าแค่ไหน ก็คงนั่งไม่ติดแล้วกระมัง!
กริมที่เฝ้าดูอยู่บนภูอย่างเงียบๆ อดไม่ได้ที่จะคาดเดาว่า ละครฉากนี้จะจบลงแบบไหนกันแน่!
1K
