คนตัวเล็กกลับเข้ามาในห้องนอนใหญ่จนได้ทั้งที่ขาสองข้างสั่นจนเดินแทบไม่ไหว พาร่างอันอ่อนล้าบอบช้ำจากการกระทำของคิมหันษ์ เดินมาจนถึงห้องน้ำ หยุดมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่
“หนูไม่เข้าใจเฮียเลยสักนิดเดียวอ่า หือ หึอ เดียวดีด้วย เดี่ยวก็เมินใส่กัน ทำไปเพื่ออะไร” คนตัวเล็กทรุดลงนั่งร้องไห้กอดตัวเองใต้สายน้ำที่ไหลลงมาจากฝักบัว
เมื่ออ่าบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ตัดสินใจได้แล้วว่าอยากไปให้พ้นหน้าคนรักเขาไม่อยากอยู่ที่นี่อีก เปิดตู้เสื้อผ้า แล้วหยิบกระเป๋าเดินทางออกมาจัดการเอาเสื้อผ้าฝั่งตัวเองมาใส่กระเป๋าทันที
“จะทำอะไร?”
“เฮียถามว่าจะทำอะไร ตอบ!” เสียงเข้มดุของคิมหันษ์ทำเอาคนน้องสดุ่งเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าเ้าตัวจะยังอยากเจอหน้ากันอีก
“หนูจะกลับบ้าน” มือใหญ่กระชากแขนเรียวเล็กให้ถอยออกมาจากตู้เสื้อผ้า
“กลับเหรอ อยากไปมากใช่ไหม” คิมหันษ์บีบไปบนปลายคางของคนน้อง ดวงตาวาวโรทด้วยความโกรธ เขาทั้งโมโหทั้งหยุดหงิดที่น้องพูดไม่รู้เื่
“ใช่ หนูไม่อยากอยู่กับเฮียแล้ว”
“ไม่อยากอยู่กับฉันงั่นเหรอ หึหึหึ มันไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดหร่อกนะรินทร์”
“ มันจะยากตรงไหนคุณก็แค่ปล่อยหนูไปอะ”
“แล้วจะให้ฉันบอกพี่ชายเธอยังไง จู่ๆก็ข่นข้าวของกลับไปแบบนี้ เลิกดื่อแล้วเก็บเสื้อผ้ากลับใส่ตู้ซะ” คิมหันษ์พลักใบหน้าหวานให้หลุดจากมือ คนน้องเซเล็กน้อย
“ไม่! หนูไม่เก็บ ช่วยหลีกทางให้หนูด้วย”
“ทำไมเธอถึงได้พูดไม่รู้เื่แบบนี้น่ะห๊ะ!!! เมื่อก่อนไม่เห็นจะดื่อแบบนี้เลย” เสียงเข้มดุ พร้อมทั้งบีบไปบนแขนกลมกลึง
“ถ้าหนูดื่อนัก คุณก็ปล่อยหนูไปซิ ไม่ต้องมายุ่งกับหนูแล้ว”
“คิดว่าฉันอยากยุ่งกับเธอนักหรือไง!!!” คิดหันษ์หลุดตะคอกใส่คนน้อง ด้วยความโกรธ ทั้งห้องพลันเงียบลง มือเล็กแกะมือของคิมหันษ์ออกร่างเล็กทรุดนั่งลงพื้นห้องปล่อยน้ำตาไหลลงมาช้า
“ หึกอืออ ที่บอกว่าอยากอยู่คนเดียวอะ ความจริงคือคุณไม่้าหนูแล้วใช่ไหมไม่อยากอยู่กับหนูแล้วใช่ไหม หึ้กหือ ั้แ่แรก คุณเป็คนเข้าหาหนูก่อนนะ… คุณชวนหนูมาอยู่ด้วยทำไม หึก หืออ” ถามออกมาเสียงดัง แล้วร้องไห้จนตัวโยน ต่างคนต่างเงียบกันไปพักนึง
“……. “ คิมหันษ์ก็พยายามมีสติให้มากที่สุดไม่อยากดุน้องอีก และอีกอย่างไม่อยากให้เื่ของรินทร์ไปทำให้รักษ์ไม่สบายใจตอนนี้ด้วย
“หนูยังสำคัญอยู่ใช่ไหม คุณยังอยากมีหนูอยู่ไหมอะ ”
“………..”
“คุณมีคนอื่นแล้วใช่ไหม หึก ฮืออ ” น้องทรุดนั่งกับพื้นเงยหน้ามองคนรักด้วยสายตาเ็ปรวดร้าว
“เธอไปรู้อะไรมา! ไปกันใหญ่แล้ววว” คิมหันษ์ค่อยๆ ทรุดลงนั่งคุกเข่าข้างๆ คนน้อง
“ไม่ใช่แบบนั่นแล้วยังไงอะ หึก อืออ บอกหนูมาซิ …..หนูไม่อยากต้องเดาอะไรอีกแล้วนะ…ที่จริงคุณรักคนอื่นอยู่ก่อนแล้วใช่ไหม” คิมหันษ์เงียบไป มือหนาวางไปบนไหลน้องที่กำลังสั่นไหว
“อย่าร้องไห้เลยนะ” รินทร์ส่ายหน้าไปมา มองคนรักด้วยความไม่เข้าใจ ทำไมไม่พูดความจริงออกมา
“ใคร? บอกหนูมาซี!!!… ฮือออ” คิมหันษ์ไม่ได้ตอบคำถามน้อง
“ใครเหรอคับ ตอบหนูซี!”
“มันไม่มีอะไรทั้งนั่นแหละ!”
“คุณโกหก! อืออ ขอร้องละบอกหนูมาเถอะ หืออ” คิมหันษ์ทำเพียงหลบสายตาคู่นั่นที่มองมาที่ตน
น้องลุกขึ้นแล้วเดินจะไปเก็บกระเป๋าต่อให้เสร็จ แต่ถูกคิมหันษ์ตามมารวบกอดน้องเอาไว้จากทางด้านหลัง
“เฮียไม่เคยมีใคร เฮียมีแค่หนู” พลิกร่างน้องให้หันหน้ามาซบสายตากัน คิมหันษ์เลือกที่จะโกหกออกไป คิดว่ามันดีที่สุดแล้วสำหรับเื่ราวทั้งหมดในตอนนี้
“ เฮียขอร้องละอย่าไปเลยนะ อยู่กับเฮีย เชื่อใจเฮียนะ ”
“พูดจริงๆ ใช่ไหม ไม่ได้โกหกกันใช่ไหม”
“ครับ อย่าร้องไห้อีกเลยนะ เฮียไม่อยากเห็นน้ำตาหนู” เพราะน้องเป็คนที่ร้องไห้ได้น่าส่งสารที่สุด
“…..” รินทร์พยักหน้าไปบนอกของคนรัก และเลือกที่จะเชื่อใจและให้อภัยอีกครั้ง ไม่อยากรู้สึกเจ็บไม่อยากรู้สึกอะไรทั้งนั่น บอกตัวเองได้แค่ให้ยอมรับกับสิ่งที่ตัวเองได้เลือก ยอมเจ็บแต่ยังได้อยู่ข้างกันแบบนี้ก็พอแล้ว
……………
คนน้องหลับไปแล้วจากความเหนื่อยล้าของร่างกาย หลับทั้งที่วันนี้ทั้งวันยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะความเหนื่อยล้าของร่างกายจนเผลอหลับยาวจนล่วงเลยเวลามาจนถึง่เย็น
ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่ามีอะไรหนักๆ มาวางอยู่บนหน้าท้องแบนราบ พอหันดูก็เป็แขนของคนตัวโตที่กอดรอบเอวบางไว้อยู่
“ตื่นแล้วเหรอ”
“เฮีย”
“นี่อย่าดิ้นซิ”
“เฮียก็ปล่อยหนูก่อนซิ” คิมหันษ์ยอมปล่อยน้องให้เป็อิสระ คนตัวเล็กกระทบตัวถ่อยห่างคนพี่
“หนู หิวหรือยังครับ”
“ไม่” มือเล็กจับไปที่ท้อง เมือเสียงท้องร้องบอกว่าหิวแต่ปากบอกปฏิเสธ
“เฮียสั่งอาหารไว้ เดียวเฮียไปอุ่นให้ หนูไปล้างหน้าตาก่อน ตาบวมหมดแล้ว” มือหนาจับไปบนใบหนาเล็กอย่างเบามือลูกวนเบาๆ ไปบนปลายคางเล็กที่มีรอยแดงจากฝีมือของตน
“เฮียขอโทษ” ดวงตาคู่หวานมองคนรักด้วยความเ็ป แต่ก็ไม่สามารถอ่านสายตาของคนรักที่มองกันได้ ว่ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ คนพี่จะพละออกแต่มือเล็กจับเอาไว้
“เฮียคับ”
“หืมม”
“เฮียรู้ใช่ไหมว่าหนูรักเฮียมาก หนูจะเชื่อทุกคำที่เฮียพูด หนูจะไม่เผื่อใจแล้วนะ ฉนั่นอย่าโกหกหนู อย่าปิดบังกัน เพราะหนูเกลียดคนโกหกที่สุด”
“เฮียรู้แล้วครับ” คิมหันษ์ทำเพียงตอบรับคำพูดของน้องไปเท่านั่น ไม่ได้คิดอะมาก เพราะรู้ว่าถึงยังไงน้องรักตนมาก
1K
