เช้านี้จิ่งอันตื่นเช้าเป็พิเศษ หญิงสาวออกมาเดินสูดอากาศบริเวณสวนสวยของจวนก่อนจะเข้าเรือนเพื่อแต่งเนื้อแต่งตัว ขณะที่เสี่ยวเถากำลังแต่งตัวให้คุณหนูของตนอยู่นั้นบ่าวจากเรือนหน้าได้เข้ามาเรียกหญิงสาวหน้าอยู่หน้าเรือน
"คุณหนูขอรับ นายท่านเรียกหาขอรับ"
"มีเื่อะไรหรือ"
"ท่านอ๋องสี่เสด็จมาขอรับ"
จิ่งอันขมวดคิ้วสงสัยแต่ก็มิได้กล่าวอะไร หญิงสาวนั่งมองดูชุดที่วางอยู่บนหีบ 'เซียวมู่หรงช่างมีรสนิยมไม่น้อย ชุดที่เขาให้คนนำมามอบให้นั้นล้วนพอดีตัวและสวยงามถูกใจข้ายิ่งนัก' หญิงสาวเลือกชุดขึ้นมาใส่หนึ่งชุดก่อนจะเดินไปยังโถงใหญ่ของเรือนในทันที
เสียงพูดคุยกันดังออกมาจากห้องโถงใหญ่ของเรือน จิ่งอันพอจะเดาได้ไม่ยากว่าด้านในมีใครบ้าง เมื่อร่างของหญิงสาวปรากฏเสียงแหลมเล็กดังขึ้นในทันที
"อันอันมาแล้ว มา ๆ มานั่งข้างข้า"
ฮูหยินจิ่งเอ่นด้วยใบหน้ายิ่มแย้ม จิ่งอันมิได้สนใจในท่าทางเ่าั้แม้แต่น้อย
"คำนับท่านอ๋อง ท่านพ่อ อนุเซิ่ง"
ฮูหยินจิ่งหน้าม้านไปไม่น้อยที่จิ่งอันเรียกตัวเช่นนั้น 'นังตัวดี คิดว่าเป็ลูกภรรยาเอกแล้วข้าจะไม่กล้าทำอะไรหรือ ตอนนี้เ้าไม่มีแม่คอยคุ้มครองแล้ว วันนี้ข้าจะเว้นเ้าไว้ก่อน วันหน้าข้าจะเอาคืนให้หนักทีเดียว' ฮูหยินจิ่งแสร้งยิ้มก่อนจะเดินไปหาจิ่งอัน หญิงสาวหันหลบมืออันยาวของฮูหยินจิ่งไปทางอ๋องสี่เหมือนดั่งไม่เห็นว่านางเดินมาหาตน
"ท่านอ๋อง ท่านมาหาข้าแต่เช้ามีเื่อันใดกัน หรือว่าท่านเปลี่ยนใจมิอยากแต่งงานกับข้าแล้วหรือ"
หญิงสาวแกล้งหยอกชายหนุ่มเบา ๆ
"อันอัน ทำไมพูดกับท่านอ๋องเช่นนั้น"
เสนาบดีจิ่งเอ่ยดุจิ่งอันเบา ๆ แต่อ๋องสี่กลับหัวเราะเบา ๆ มือใหญ่ค่อย ๆ ยกมือห้ามไว้
"ท่านพ่อตาอย่าได้ดุจิ่งอันเลย นางแค่ล้อข้าเล่นเท่านั้น ั้แ่ข้าได้พบกับนางชีวิตของข้าช่างมีสีสันขึ้นไม่น้อย"
ใบหน้าคมคายหล่อเหลาแม้จะมีผ้าปิดตาไว้แต่มิสามารถปกปิดความหล่อเหลาของชายหนุ่มไว้ได้ จิ่งรั่วที่ยืนอยู่ข้างมารดากำมือแน่นด้วยความอิจฉา 'ทำไมมันถึงได้แต่งงานกับผู้ชายหล่อ ๆ รวย ๆ เช่นท่านอ๋องกันนะ ถึงแม้ท่านอ๋องจะตาบอดก็ตามทีเถอะแค่ความหล่อเหล่าของท่านอ๋องนั้นช่างเกินบรรยายเสียจริง ๆ'
"อันอัน เ้ามานี่สิ"
ชายหนุ่มยื่นมือออกไปดั่งรอให้หญิงสาวเอื้อมมาจับ มือขาวเนียนดั่งแท่งหยกยื่นไปจับมือที่รอนั้นอย่างไม่เร่งรีบ ชายหนุ่มยิ้มเมื่อหญิงสาวยื่นมือมาให้ตน
"เหวินจู"
องครักษ์ประจำตัวของอ๋องสี่เดินมาใกล้ ๆ ชายหนุ่ม มือของเขาถือกล่องไม้ที่ฉลุอย่างประณีต เมื่อเปิดกล่องใบนั้นบนผ้ากำมะหยี่สีแดงมีกำไลหยกหุ้มทองวางอยู่ 2 วง ชายหนุ่มยื่นมืออีกข้างออกไปหยิบกำไลหยกหุ้มทิงนั้นมาสวมให้หญิงสาวในทันที
"กำไลหยกหุ้มทองนี้มีลายเมฆาที่เข้ากับปิ่นของเ้ากับข้าซึ่งข้าได้สั่งทำกำไลนี้เป็พิเศษ ส่วนราคานั้น…ประเมินมิได้"
"เช่นนี้แล้วหม่อมฉันจะรับได้อย่างไรกันล่ะเพคะ"
"เ้าเป็ว่าที่พระชายาอ๋องสี่ ของงดงามเช่นนี้ย่อมต้องเป็ของเ้า เมื่อเ้าแต่งเข้าจวนข้าทุกอย่างที่เป็ของข้าย่อมเป็ของเ้า"
"ขอบพระทัยเพคะ"
เสนาบดีจิ่งมองดูอ๋องสี่ที่เอาใจใส่บุตรสาวของตนด้วยความอิ่มเอมใจ 'ฮูหยิน อันอันมีคนที่รักและดูแลนางแล้วนะ ต่อไปนี้ทั้งเ้าและข้าคงไม่ต้องเป็ห่วงนางอีกต่อไปแล้ว'
"ขอบคุณท่านอ๋องที่ใส่ใจอันอันบุตรสาวของข้าถึงเพียงนี้"
"เื่นี้ย่อมเป็สิ่งที่สมควรแล้ว จริงสิ ข้าได้ยินมาว่าเ้าชอบอ่านหนังสือ ข้ามีตำรามาฝากเ้าด้วย"
"จริงหรือเพคะ"
จิ่งอันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ชายหนุ่มยิ้มเ้าเล่ห์
"หากเ้าพอมีเวลา เ้าจะช่วยอ่านให้ข้าฟังสักเล่มจะได้หรือไม่"
ชายหนุ่มกล่าวยิ้ม ๆ
"เช่นนั้นอันอัน เ้าพาท่านอ๋องไปพักที่เรือนรับรอง เ้าอยู่ดูแลท่านอ๋องที่นั่นเถอะ ท่านอ๋องหากท่านไม่รังเกียจอยู่ทานอาหารเย็นที่จวนของเราด้วยดีหรือไม่"
"เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว"
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะให้เด็กรับใช้ยกหีบหนังสือไปไว้ที่เรือนของหญิงสาว
"ท่านพ่อเช่นนั้นข้าจะพาท่านอ๋องไปพักยังเรือนพักรับรองนะเ้าคะ"
เสนาบดีจิ่งพยักหน้าเบา ๆ จิ่งอันจับมือเซียวมู่หรงเดินออกไปจากห้องโถงอย่างช้า ๆ หากแม้เซียวมู่หรงมิตาบอดการที่เขาจับมือถือแขนและใกล้ชิดจิ่งอันแบบนี้คงดูไม่งามอย่างแน่นอน 'คงมิเป็ไร ในเมื่อเขาตามืดบอด อีกทั้งอันอันยังเป็ว่าที่ภรรยาของเขาอีก คงมิมีใครคิดอกุศลอย่างแน่นอน' เสนาบดีจิ่งมองตามคนทั้งคู่ไปจนลับตา
"ท่านแม่ดูสิคะ นัง.."
เสนาบดีจิ่งหันไปมองบุตรีคนรองด้วยแววตาตำหนิทำให้หญิงสาวหยุดปากในทันที
"เซิ่งฉวี ที่ข้าให้เ้าขึ้นมาเป็ฮูหยินนั้นมิใช่เพื่อให้เ้าให้ท้ายบุตรสาวของเ้าจนเสียนิสัย อย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ในสิ่งที่พวกเ้าสองแม่ลูกแอบทำลับหลังข้า หากเ้ายังทำตัวมิเหมาะกับตำแหน่งนี้ ในเมื่อข้ายกตำแหน่งนี้ให้เ้าได้ข้าก็ย่อมยึดคืนตำแหน่งนี้ได้เช่นกัน"
"ท่านพ่อ"
"เ้าเองก็เช่นกัน ในงานชมบุปผานั้นอย่าคิดว่าข้าไม่รู้เื่ที่เ้าแอบนัดพบบุรุษหลังจากเลิกงาน"
"รั่วเอ๋อ นี่ลูก"
"ท่านแม่ลูกไม่ได้ตั้งใจ ลูกแค่...."
เสนาบดีสะบัดแขนเสื้อด้วยความไม่พอใจก่อนจะเดินออกจากโถงของเรือนไปทิ้งให้สองแม่ลูกกอดกันเพื่อคิดแก้สถานการณ์ที่ไม่มั่นคงของตนในตอนนี้
1K
