สู่วิถีอมตะ

บทที่ 59 อัสนีพริบตา

เจียงผิงอันมองม้วนหยกสีขาวในมืออันเต็มไปด้วยอักขระ

ไม่รู้ว่ามารดาของเมิ่งจิงให้สิ่งใดกับเขา ดูเหมือนจะเป็นวรยุทธ์

จิตสัมผัสของเขาแทรกเข้าไปพินิจ

ทันใดนั้น ศีรษะของเจียงผิงอันก็เจ็บเจียนระเบิด ข้อมูลมหาศาลทะลักเข้าสู่ห้วงจิตสำนึก

‘อัสนีพริบตา’ วรยุทธ์สูงสุดสายความเร็ว!

หัวใจของเจียงผิงอันสะท้านเทิ้ม ความปรีดามิอาจเก็บซ่อนจากใบหน้า

แตกต่างจากวรยุทธ์อื่น ๆ ที่มีเพียงหนึ่งระดับอย่างเคล็ดกายาคลั่งและหมัดอู๋จี๋ นี่คือวรยุทธ์ระดับสูงสุดอันสมบูรณ์!

“การฝึกฝน ‘อัสนีพริบตา’ กลบข้อด้อยด้านความเร็วของเจ้าได้”

เสียงของเซี่ยชิงพลันดังขึ้น

เจียงผิงอันเงยหน้าขึ้นมองสตรีตรงหน้า ในเมื่อเซี่ยชิงรู้ว่ามารดาของเมิ่งจิงให้สิ่งใดกับเขา เช่นนั้น ‘อัสนีพริบตา’ นี้ย่อมมีบางสิ่งเกี่ยวพันกับนาง

“ขอบพระทัยองค์หญิง”

เจียงผิงอันกุมกำปั้นขอบคุณ

“ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ข้าแค่เปรย ๆ ไว้เท่านั้น หากยังอยากขอบคุณ ก็ไปขอบคุณมารดาของเมิ่งจิงเถอะ เป็นข้าคงไม่ให้วรยุทธ์นี้กับเจ้าหรอก มันล้ำค่าเกินไป”

เซี่ยชิงมิรับผลงานเข้าตัว

ม้วนหยกในมือเจียงผิงอันแหลกเป็นเสี่ยง กระจัดกระจายทั่วพื้น

วรยุทธ์สูงสุดเช่นนี้ร้ายแรงเกินไป เมื่ออ่านจบ มันจะทำลายตนเอง มิอาจสาธยายด้วยวาจาได้

ตระกูลมากมายทำข้อจำกัดเช่นนี้ไว้เพื่อป้องกันมิให้เคล็ดวิชารั่วไหล

เซี่ยชิงพลันแย้มยิ้มหยอกเย้า

“เจ้านี่ฉลาดแท้ กาลก่อนจงใจพูดว่ามิได้เรียนเคล็ดกายาคลั่ง และนำ ‘หมัดอู๋จี๋’ จากข้าไปฉบับหนึ่ง”

เจียงผิงอันกุมกำปั้น “ทูลองค์หญิง ผู้น้อยในยามนั้นอยากบอกท่าน แต่ท่านมิให้โอกาสข้าขอรับ”

“แปลว่าข้าผิดหรือ?”

“เปล่าขอรับ ผู้น้อยเองที่อยากได้วรยุทธ์เพิ่มและจงใจปิดบัง” เจียงผิงอันสารภาพ

“นี่สิเรียกว่าซื่อสัตย์”

เซี่ยชิงมิได้โมโห นางแค่แหย่อีกฝ่ายเล่น กาลก่อนนางดูแคลนอีกฝ่ายจริง ๆ และหาเชื่อไม่ว่าอีกฝ่ายจะสำเร็จเคล็ดกายาคลั่ง

นางก็เคยลองฝึกวรยุทธ์สูงสุดนี้ แต่สุดท้ายก็ไม่รอดเพราะความเจ็บปวดสาหัสเกินไป

เด็กหนุ่มผู้นี้ กว่าจะเรียนวรยุทธ์นี้ได้ ต้องทนทุกข์มากมายทีเดียว

“เจ้าได้อันดับสิบ มีโอกาสเข้าร่วมการแข่งขันประลองร้อยเมือง อยากได้ทรัพยากรอะไรบ้าง?” เซี่ยชิงถาม

“ทูลองค์หญิง กระหม่อมอยากได้เคล็ดกายาคลั่งขั้นสอง หรือหมัดอู๋จี๋ขั้นสองขอรับ”

เจียงผิงอันตอบตามที่คิดอย่างตรงไปตรงมา

เขาต้องการวรยุทธ์แกร่ง ๆ เพื่อทวีฝีมือ

“ข้ามีเคล็ดกายาคลั่งเพียงระดับเดียว แต่ยังมีหมัดอู๋จี๋อีกสองระดับ”

เซี่ยชิงชอบเด็กหนุ่มผู้นี้นัก เขาพูดจาชัดเจนตรงไปตรงมา ไม่ประจบสอพลอหรือทำตัวโอหัง

เพียงโบกมือน้อย ๆ แหวนเก็บของวงหนึ่งก็ทะยานมา

แหวนเก็บของนั้นราคาสูงกว่าถุงเก็บของ เป็นที่รักของผู้ฝึกตนระดับสูงเพราะความเล็กกะทัดรัด

แหวนเก็บของวงนี้เป็นสีทองราบเรียบ ไร้ลวดลายวิจิตรบรรจง มีเพียงอักขระลึกลับสลักไว้

“ในนี้คือหมัดอู๋จี๋ขั้นสองและสาม และหินวิญญาณห้าแสนชิ้น ฝึกฝนให้ดี พรุ่งนี้เช้ากลับไปที่เขาด้านหลัง จะมีผู้อาวุโสชี้แนะเจ้าฝึกฝน”

เซี่ยชิงคิดถึงยามก่อนที่เคยดูแคลนเจียงผิงอัน แล้วครั้งนี้จึงให้ทรัพยากรเขาเป็นการชดเชยมากมาย

ทรัพยากรห้าแสนชิ้นนั้นเรื่องเล็ก แต่สามระดับแรกของหมัดอู๋จี๋ แม้ห้าล้านหินวิญญาณก็ซื้อไม่ได้

“ขอบพระทัยองค์หญิง”

เจียงผิงอันขอบคุณนางอีกครั้ง จดจำน้ำใจนี้ไว้เงียบ ๆ

แม้อีกฝ่ายทำไปเพื่อใช้เขา แต่ระหว่างบุคคลล้วนมีพันธะเกิดด้วยผลประโยชน์ อีกฝ่ายให้ทรัพยากรกับเขา เขาก็ต้องกระทำการเพื่ออีกฝ่าย

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ข้าก็ทำเพื่อให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้น ภายหน้าเมื่อเติบโต ข้าก็ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”

เซี่ยชิงหัวเราะคิก กลบรัศมีร้อยบุปผา “ไปฝึกฝนสิ”

“กระหม่อมหวังว่าองค์หญิงจะไม่ลืมเดิมพันที่ตกลงไว้ ที่หากข้าคิดสิบอันดับแรก จะให้วิชาลับด้วยนะขอรับ”

เจียงผิงอันกุมกำปั้นค้อมหัว หันกายจากไป

เซี่ยชิงนิ่งไป แล้วนึกขึ้นได้ว่านางยังมีการเดิมพันกับเด็กหนุ่มผู้นี้อีก

นางแค่อยากหยอกเด็กหนุ่มผู้นี้เล่นเท่านั้น

นางไม่คิดด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายจะได้เลือกมาแข่งขันคัดตัวในครั้งนี้ มีหรือจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะติดสิบอันดับแรกในการแข่งขันได้จริง ๆ

เมื่ออีกฝ่ายเตือนขึ้นมา นางก็นึกขึ้นได้

ใบหน้าขาวของเซี่ยชิงปรากฏเค้าอับอาย

“ปกติแล้ว วิชาลับของต้าเซี่ยจะไม่ถูกสอนต่อ หากเขาติดสิบอันดับแรกจริง ๆ... เป็นไปไม่ได้ ต่อให้มีร่างเทพวิหคอมตะ ยังไม่แน่จะติดสิบอันดับแรกหรือไม่เลย เขาจะมีโอกาสได้อย่างไร”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ความกังวลในใจเซี่ยชิงก็เลือนหาย

เด็กหนุ่มทรงพลังยิ่งนัก แต่ต่อหน้าอัจฉริยะล้ำเลิศมากมายเพียงนั้น การติดสิบอันดับแรกนั้นเป็นไปไม่ได้เลย

เจียงผิงอันไม่ได้กลับที่พัก แต่ออกจากจวนเจ้าเมืองเข้าเมืองไป

โอสถที่เขามีติดตัวถูกใช้ไปหมดแล้ว และต้องใช้โอสถสร้างรากฐานไปแลกโอสถเผยหยวนมาบ้าง

โอสถวิญญาณโลหิตที่ใช้ฝึกฝนพลังกายไม่อาจสนองความต้องการของเขาได้อีกแล้ว และต้องการโอสถปีศาจโลหิตซึ่งมีคุณภาพสูงขึ้น

โอสถปีศาจโลหิตเป็นโอสถอันสร้างจากเน่ยตาน*[1]สัตว์ภูตและวัตถุดิบโอสถหลากหลาย ราคาของมันทัดเทียมโอสถเผยหยวนที่ประมาณห้าพันหินวิญญาณ

เพียงแค่ว่า โอสถปีศาจโลหิตนั้นไว้ใช้ฝึกฝนวรยุทธ์พลังกาย

เจียงผิงอันมายังอาคารอันหรูหราที่สุดในเมืองเฮยเฟิง มองสิ่งปลูกสร้างโอ่อ่าตรงหน้าอย่างตกตะลึง

อาคารแห่งนี้ลอยกลางอากาศ มีขนาดเกินหยั่งวัด ค่ายอักขระอาคมวูบไหวพริบพรายรายล้อม เปล่งแสงทองวาววับดุจอัญมณี เป็นอาคารอันโอ่โถงเหนือใดในเมืองนี้

ที่ประตูมีผู้ฝึกตนเดินเข้าออกนับไม่ถ้วน

ก่อนหน้านี้ เขาเคยมาซื้อของกับเมิ่งจิงและพบร้านนี้เข้า ซึ่งมีนามว่า ‘มั่งคั่งกว้างไกล’

ได้ยินมาว่านี่คือหอวาณิชยักษ์ใหญ่ มีอิทธิพลครอบคลุมเขตแคว้นและสำนักนับร้อยพัน

นอกจากนั้น หอวาณิชแห่งนี้ยังเป็นมหาอำนาจอันมั่งคั่งเหนือใครทั่วโลกหล้าผู้ฝึกเซียนนี้ด้วย

และยังมีตัวตนอยู่นับแต่โบราณกาล

เจียงผิงอันมีของมากมายต้องซื้อ และหอวาณิชนี้ก็มีของขายมากมายครบครัน ทั้งยังปลอดภัยและชื่อเสียงดีที่สุดด้วย

ร้านนั้นลอยกลางอากาศ เจียงผิงอันบินไม่ได้ จึงต้องหาซื้อคาถาเหาะเหินมาใช้แก้ขัด

ขาของเขาถูกแรงดีดส่ง ร่างทะยานขึ้นในฉับพลัน ผู้ฝึกตนคนหนึ่งเดินออกจากร้าน เกือบชนเจียงผิงอันเข้าเต็ม ๆ

โชคยังดีที่เจียงผิงอันไหวตัวเร็วและหลบทัน จึงไม่กระแทกใส่อีกฝ่าย

“ตาบอดหรือไง! เป็นขยะบินไม่ได้ก็อย่ามาที่นี่... เจียงผิงอัน!”

หม่าเหว่ยสบถด่า แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็สีหน้านิ่งค้าง

ปรากฏว่าคือเจียงผิงอัน!

ทำไมเขาถึงอับโชคนัก ต้องมาเจอกันที่นี่ บ้าเอ๊ย เขาต้องได้ทรัพยากรจากองค์หญิงและมีเงินซื้อของแน่ ๆ

เงินนั่นควรเป็นของเขา!

หม่าเหว่ยไม่ยอมวางใจ กล่าวด้วยท่าทีพิกล “สุนัขพื้นเมืองจากไร่นา ต่อให้ซื้อของได้ดีแค่ไหนก็ยังเป็นสุนัขพื้นเมือง ไม่ว่าสมบัติชิ้นใดที่ข้ามี ก็มูลค่ามากกว่าทรัพยากรที่เจ้ามีทั้งตัวเสียอีก”

เจียงผิงอันเหมือนไม่ได้ยิน เดินตรงเข้าร้านไป

เขาไม่เข้าใจความคิดของเหล่าผู้ชาติกำเนิดสูงเช่นนี้เลย เหตุใดต้องชอบเจาะจงเย้ยเยาะผู้อื่นด้วยเงินตราด้วยหนอ

คงอยากพิสูจน์กระมังว่าตนแข็งแกร่งกว่า จะได้ประโลมหัวใจอันเปราะบางด้อยค่าของตน

สีหน้าของหม่าเหว่ยชะงัก ไอ้บ้านี่กล้าเมินเขาด้วย!

ไอ้งี่เง่าอวดดี หากวันนี้ข้าปล่อยเจ้ารอดกลับจวนเจ้าเมืองได้ เหลาจื่อยอมใช้นามสกุลเจ้าเลย!

มาแย่งตำแหน่งกับเหลาจื่อ ทำเหลาจื่อขายหน้า ไปตายซะ!

เจียงผิงอันเข้าร้านมา ประตูสี่บานปรากฏตรงหน้า

ประตูต่างบานนำสู่สี่สถานที่อันแตกต่าง

ประตูบานแรกเขียนไว้ว่า โปรดเข้ามาหากคาดว่าจะใช้หินวิญญาณต่ำกว่าหมื่นชิ้น

ประตูบานที่สองเขียนว่า โปรดเข้ามาหากคาดว่าจะใช้หินวิญญาณต่ำกว่าแสนชิ้น

ประตูบานที่สาม โปรดเข้ามาหากคาดว่าจะใช้หินวิญญาณต่ำกว่าล้านชิ้น

ประตูบายสุดท้ายนั้นต้องใช้จ่ายหินวิญญาณล้านชิ้นขึ้นไปจึงเข้าได้

เจียงผิงอันครุ่นคิด เขามีของให้ซื้อมากมาย หินวิญญาณหนึ่งแสนคงหยุดเขาไม่ไหว

ผู้คนส่วนใหญ่ที่เดินเข้าออกประตูบานที่สี่อยู่ในขอบเขตจินตานหรือวิญญาณแรกกำเนิด และเพื่อทำตัวให้เงียบเข้าไว้ เขาจึงมายังประตูบานที่สาม

ปกติแล้ว ผู้ฝึกตนทั่วไปในขอบเขตสร้างรากฐานผู้ไร้ภูมิหลัง แลกทรัพยากรหมดตัวเป็นหินวิญญาณก็คงปริ่ม ๆ ที่หนึ่งแสน

ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ซึ่งเข้าออกประตูบานที่สามขึ้นไปได้มักเป็นผู้อยู่ในขอบเขตจินตานขึ้นไป ไม่ก็มีภูมิหลังสูงส่ง

“ยินดีต้อนรับ”

หลังเข้าประตูบานที่สามมา หญิงรับใช้หน้าตาสะสวยนางหนึ่งก็เดินเข้ามายิ้มแย้มทักทาย มีกลิ่นหอมโชยจากกาย

“ขอรบกวนถามคุณชาย มีสิ่งใดต้องการให้ช่วยเหลือหรือไม่? หากไม่ต้องการให้ผู้อื่นทราบว่าท่านจะซื้อสิ่งใด ก็ใช้หินวิญญาณพันชิ้นซื้อบริการห้องส่วนตัวได้นะเจ้าคะ”

นางไม่มีความดูแคลนใด ๆ ต่อเจียงผิงอันเพราะความเยาว์วัยและการแต่งกายธรรมดาเลย

พวกนางถูกฝึกมาอย่างมืออาชีพ ไม่ดูแคลนผู้อื่น

กาลก่อน มีร้านค้าเหยียดหยามชายชราคนหนึ่ง คิดจะขับไล่ไสส่งเขา ใครจะรู้ว่านั่นคือสัตว์ประหลาดเฒ่าในขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด หนึ่งฝ่ามือก็พังร้านค้านั้นยับเยิน

เจียงผิงอันลอบประหลาดใจ บริการใกล้ชิดดีจริง ๆ มีกระทั่งห้องส่วนตัวด้วย

เขาก็ไม่อยากให้คนอื่นรู้จริง ๆ แหละว่ามาซื้ออะไร

“ใช้ห้องส่วนตัวแล้วกัน”

“ได้เจ้าค่ะ คุณชายโปรดตามข้ามา”

หญิงรับใช้แย้มยิ้ม นำเจียงผิงอันเข้าไปในร้าน

บนทางเดินมีห้องส่วนตัวมากมาย แต่ละห้องเรืองรองด้วยค่ายอาคม กั้นเสียงและจิตสัมผัสไว้ภายใน

หอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลแห่งนี้เชื่อถือได้จริง ๆ ลูกค้าจึงมาซื้อขายได้อย่างมั่นใจ

หญิงรับใช้หยุดลงหน้าห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง เคาะประตูเบา ๆ “ลูกค้ามาเจ้าค่ะ”

[1]  เน่ยตาน คือก้อนโอสถภายในตัวสัตว์ภูต สัตว์ปีศาจ สัตว์วิญญาณที่มักพบได้ตามนิยายกำลังภายในทั่วไป มีสรรพคุณหลากหลาย