ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 42: อาบกายด้วยทัณฑ์อสนี

ปรากฏการณ์เมฆามังกรอสุนีบาตเหนือยอดเขาหลินฟาน ได้ทำให้สำนักเมฆาครามทั้งหมดตกอยู่ในความโกลาหลและความตกตะลึงอย่างสมบูรณ์แบบ

"ทิศทางนั้น... คือยอดเขาหลินฟาน! เป็นเขา! เป็นศิษย์แก่นคนใหม่ที่กำลังจะทะลวงสู่ขอบเขตแก่นแท้ทองคำ!"

"สวรรค์! เขาเพิ่งจะเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งรากฐานได้ไม่ถึงสามเดือนมิใช่รึ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!"

"ยิ่งไปกว่านั้น... ดูปรากฏการณ์นั่นสิ! เมฆาทัณฑ์สวรรค์ก่อตัวเป็นรูปมังกร! นี่คือสัญญาณของการกำเนิด 'แก่นแท้ระดับสวรรค์' ในตำนาน! ตั้งแต่ก่อตั้งสำนักมา ยังไม่เคยมีผู้ใดทำได้มาก่อน!"

เสียงอุทานและเสียงสูดลมหายใจเย็นเยียบดังขึ้นทั่วทุกสารทิศ!

ณ ตำหนักเจ้าสำนัก, เย่ว์ฉางคงมองภาพนั้นด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยความตื่นเต้นอย่างถึงขีดสุด! "เร็ว! ไปกัน! เราต้องไปคุ้มกันให้เขา! อย่าให้ผู้ใดมารบกวนการทะลวงขั้นของเขาได้เป็นอันขาด!"

เจ้าสำนัก, ผู้อาวุโสหลี่, และเหล่ามหาผู้อาวุโสทั้งหมดทะยานร่างมุ่งหน้าไปยังยอดเขาหลินฟานด้วยความเร็วสูงสุด พวกเขารู้ดีว่าการก่อกำเนิดแก่นแท้ระดับสวรรค์นั้น จะต้องเผชิญกับ "ทัณฑ์สวรรค์" ที่รุนแรงกว่าปกติหลายสิบเท่า! หากมีข้อผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย หลินฟานอาจจะถูกสายฟ้าฟาดจนกลายเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา!

...

ภายในห้องบำเพ็ญเพียร...

หลินฟานไม่ได้รับรู้ถึงความโกลาหลที่เกิดขึ้นภายนอกเลยแม้แต่น้อย จิตใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับ "แก่นแท้ทองคำมังกรอสุนีบาตสวรรค์" ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นในจุดตันเถียนของเขา
มันหมุนคว้างอย่างช้าๆ ดูดซับพลังปราณที่หลงเหลืออยู่เข้าไปจนหมดสิ้น และแผ่พลังที่บริสุทธิ์และทรงพลังออกมาหล่อเลี้ยงร่างกายของเขาในทุกๆ การหมุน

แต่แล้ว... เขาก็รู้สึกได้ถึง "อันตราย" ที่กำลังมาเยือน!

สัญชาตญาณของเขากรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง! เขารู้สึกราวกับว่ากำลังถูก "สวรรค์" จ้องมองอยู่!

ครืนนนนนนน!

เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวจนทั้งยอดเขาสั่นสะเทือน!

"ทัณฑ์สวรรค์!" หลินฟานเบิกตากว้าง!

เขารู้ดีว่านี่คือด่านทดสอบสุดท้ายของการท้าทายกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน! ผู้ที่แข็งแกร่งเกินไป... ผู้ที่ท้าทายเกินไป... จะต้องถูกทดสอบโดยสวรรค์!

"มาเลย! ข้าอยากจะรู้นักว่าทัณฑ์สวรรค์ที่ใครๆ ต่างก็หวาดกลัว... มันจะทำอะไรข้าได้!"

แทนที่จะหวาดกลัว... หลินฟานกลับรู้สึกตื่นเต้นและท้าทายอย่างถึงขีดสุด!

เขาไม่ได้นั่งรอรับทัณฑ์สวรรค์อยู่เฉยๆ ในห้องบำเพ็ญเพียร! แต่เขากลับทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด!
เขาทะยานร่างออกจากห้องบำเพ็ญเพียร! พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า! ไปยืนเผชิญหน้ากับวังวนเมฆาทัณฑ์สวรรค์สีดำทะมึนนั้นโดยตรง!

การกระทำของเขาทำให้เหล่าผู้อาวุโสที่เพิ่งจะมาถึงและกำลังจะสร้างค่ายกลป้องกันให้เขาต้องตกตะลึงจนตาค้าง!

"หลินฟาน! เจ้าจะทำอะไร! รีบกลับลงมา!" ผู้อาวุโสหลี่ตะโกนด้วยความร้อนใจ

แต่หลินฟานกลับไม่ได้ยิน เขายืนอยู่กลางอากาศ แหงนหน้ามองมังกรสายฟ้าสีม่วงทองที่กำลังก่อตัวขึ้นในหมู่เมฆด้วยแววตาที่ลุกโชน!
"ในเมื่อข้าฝึกฝนวิชาสายฟ้า... และมีร่างกายที่สามารถกลืนกินพลังงานได้..." เขาพึมพำกับตัวเอง "แล้วเหตุใดข้าจะต้องกลัวสายฟ้าด้วยเล่า?"

"ทัณฑ์สวรรค์สำหรับคนอื่นอาจจะเป็นภัยพิบัติ... แต่สำหรับข้าแล้ว... มันคือโอสถทิพย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!"

เปรี้ยงงงงงงงงงงงง!

ในที่สุด! ทัณฑ์สวรรค์สายแรกก็ฟาดลงมา!
มันคือสายฟ้าสีม่วงทองขนาดมหึมาที่มีพลังทำลายล้างพอที่จะสังหารผู้ฝึกตนขอบเขตก่อตั้งรากฐานขั้นปลายได้ในพริบตาเดียว!

แต่หลินฟานกลับไม่หลบ! ไม่ป้องกัน!

เขาอ้าแขนออกกว้าง... แล้วปล่อยให้สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์นั้น... ฟาดลงมาที่ร่างของเขาโดยตรง!

ตูมมมมมมมมม!

ร่างของหลินฟานถูกกลืนหายเข้าไปในลำแสงสายฟ้า!

"หลินฟานนนนน!" เหล่าผู้อาวุโสกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง!

แต่แล้ว... ภาพที่น่าเหลือเชื่อที่สุดในประวัติศาสตร์ของสำนักก็ได้ปรากฏขึ้น!
ภายในลำแสงสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวนั้น... ร่างของหลินฟานไม่เพียงแต่จะไม่สลายกลายเป็นเถ้าถ่าน... แต่เขากลับกำลัง "ดูดซับ" พลังงานของทัณฑ์สวรรค์เข้าไป!

"กลืนกิน!"

กายาไร้ลักษณ์ของเขาทำงานอย่างเต็มกำลัง! พลังสายฟ้าที่รุนแรงและบริสุทธิ์ถูกดูดกลืนเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง! มันไม่ได้ทำร้ายเขา แต่กลับกลายเป็นสารอาหารชั้นเลิศที่ช่วยขัดเกลา "แก่นแท้ทองคำมังกรอสุนีบาตสวรรค์" ของเขาให้แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นไปอีก!

"ฮ่าๆๆๆ! ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมมาก! มาอีก!" หลินฟานหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง!

เขา "อาบ" ร่างกายของตัวเองด้วยทัณฑ์สวรรค์! ใช้มันเป็นดั่งน้ำทิพย์ในการชำระล้างร่างกายและยกระดับพลัง!

ภาพของเด็กหนุ่มที่ยืนหัวเราะอยู่ท่ามกลางพายุสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์... ได้ถูกจารึกลงไปในจิตใจของทุกคนที่ได้เห็น... และมันจะกลายเป็นตำนานที่ถูกเล่าขานไปชั่วนิรันดร์!