ปัง!
องค์หญิงปิงหลินกระแทกตะเกียบลงพื้นโต๊ะเต็มแรง นางกำนัลถึงกับเข่าทรุด รีบคุกเข่าหมอบลงตัวสั่นงันงก
“นำตัวคนที่ทำอาหารวันนี้มาหาข้าเดี๋ยวนี้”
องค์หญิงปิงหลินตวาดออกมา
“เพคะ”
นางกำนัลผู้หนึ่งรับคำ แล้วรีบสาวเท้าออกไปเรียกพ่อครัวที่ทำเครื่องเสวยมื้อนี้เข้ามา
ไม่นานนักพ่อครัวตัวอ้วนก็เข้ามาคุกเข่า ตัวสั่นงก ๆ จนไขมันกระเพื่อมเบื้ององค์หญิงปิงหลิน
เคว้ง!
จานทองคำตกกระทบลงพื้นอาหารหกเลอะเทอะเต็มพื้น
นางกำนัลก้มหน้าลง บีบมือแน่น ในขณะที่พ่อครัวหมอบลงจนแนบพื้น หยาดผุดขึ้นเต็มใบหน้าด้วยความหวาดกลัว เพราะเขาได้ยินคำเล่าลือมานานแล้วว่า ผู้อยู่เบื้องหน้า คือ องค์หญิงปีศาจ หากใครไม่อยากอายุสั้น อย่าหาเื่ให้เคืองพระทัยเป็อันขาด เขาจึงทำอาหารอย่างระมัดระวังเป็พิเศษนึกไม่ถึงว่าวันนี้ชะตาเขาจะขาดเสียแล้ว
“ตาดูซะให้เต็มตา ทำไมอาหารที่เ้าทำถึงได้มีเส้นผมปะปน สกปรกที่สุด!”
องค์หญิงปิงหลินขึ้นเสียงสูงอย่างกราดเกรี้ยวกราด พร้อมกับชี้นิ้วไปที่อาหารบนพื้น
“องค์หญิงข้าน้อยผิดไปแล้ว โปรดไว้ชีวิตกระหม่อมด้วย”
พ่อครัวตัวอ้วนโขกหัวลงพื้นเต็มแรง ไม่กล้าเงยหน้าตรวจสอบดูด้วยซ้ำว่ามีเส้นผมจริงหรือไม่ เพราะผู้ที่อยู่เบื้องหน้าเปรียบเสมือนเ้าชีวิต หากนางเอ่ยเช่นไร มีหรือเขาจะกล้าเห็นเป็อย่างอื่น
“ให้อภัยรึ? เ้าเป็พ่อครัวในวังหลวงมากว่าสิบปีแล้วมิใช่รึ แค่เื่รักษาความสะอาดยังทำไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ในวังต่อไปอีกเลย ทหารจับมันไปโบยห้าสิบไม้ แล้วโยนออกนอกตำหนัก”
สิ้นคำ ทหารองครักษ์ที่ยืนรักษาการอยู่หน้าประตูก็วิ่งเข้ามาลากพ่อครัวออกไปลงโทษ
“องค์หญิงโปรดเมตตา กระหม่อมไม่อยากถูกโบย องค์หญิง......”
พ่อครัวถูกลากตัวออกไปพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน ในขณะที่นางกำนัลรีบเก็บกวาดอาหารที่องค์หญิงทรงขว้างลงพื้นเพื่อระบายโทสะเมื่อสักครู่
“ไปนำอาหารชุดใหม่มาให้ข้า อาหารพวกนี้เก็บออกไปให้หมด!”
องค์หญิงปิงหลินสั่งนางกำนัลอย่างหงุดหงิดเพราะความหิวกำลังโจ่มตีกระเพาะน้อย ๆ ของนางอย่างหนักหน่วง แต่จะให้ฝืนใจกินอาหารที่ไม่สะอาด นางก็กลืนไม่ลง
“องค์หญิง เดี๋ยวหม่อมฉันจะไปเอานมถั่วเหลืองมาให้ดื่มรองท้องนะเพคะ”
ชิงชิง นางกำนัลข้างกายที่รู้ใจที่สุด รีบเอ่ยขึ้น เมื่อองค์หญิงทรงพยักหน้า นางก็รีบไปยังห้องเครื่องทันที
ขณะที่ชิงชิงเดินเข้าใกล้ห้องเครื่องซึ่งเป็โรงครัวสำหรับปรุงอาหารให้แก่องค์หญิงนั้น เหล่าพ่อครัว แม่ครัวต่างวิพากษ์วิจารณ์เหตุการณ์เมื่อครู่อย่างออกรสออกชาติ
“สั่งโบยคนแก่ตั้ง 50 ที ไม่ใช่คนแล้ว”
“ก็นางไม่ใช่คน เป็ปีศาจชัด ๆ”
“สั่งลงโทษไม่เว้นแต่ละวัน ใจร้ายที่สุด”
“นี่พวกเ้าช่างบังอาจนัก กล้านินทาองค์หญิงลับหลังรึ!”
ชิงชิงตวาดขึ้น ผู้ที่จับกลุ่มกันสนทนาเมื่อครู่ต่างแตกตื่นรีบกลับไปทำหน้าที่ของตนอย่างว่องไว และทำราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้กระทำการใด
“ทำเครื่องเสวยใหม่ให้องค์หญิง และนำนมถั่วเหลืองขึ้นไปถวายด้วย”
ชิงชิงออกคำสั่ง ทุกคนต่างทราบดีว่าในตำหนักแห่งนี้ผู้ที่มีอำนาจรองจากองค์หญิงก็คือนาง
…………………………จบตอน………………………………………….
1K
