มารฟ้าพิชิตสวรรค์

ตอนที่ 133

“หมายความว่ายังไง" ซ่งจินเสียงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าชิงเทียนฉกขวดน้ำเต้าไปตั้งแต่ตอนไหน 

ชิงเทียนใช้เวลาไม่นานในการอธิบาย ซ่งจินเสียงที่มีพรสวรรค์ด้านนี้อยู่แล้ว จึงใข้เวลาทำความเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว หากเทียบกันแล้ว ยาจกหนุ่มคนนี้ มีความรู้ด้านการบ่มสุรามากกว่าเยี่ยเฟิงหลงเสียอีก 

“หากเจ้าต้องการดื่มสุราชนิดนี้ โดยไม่เกิดผลข้างเคียง คงต้องใช้เวลาฝึกฝนไม่น้อยกว่าสิบปี เอาเป็นว่าลองบ่มสุราสูตรอื่นไปก่อนแล้วกัน" ชิงเทียน จดวิธีฝึกฝนจิตใจและสูตรการกลั่นสุราลงบนกระดาษ แล้วมอบให้ซ่งจินเสียง เขาศึกษาศาสตร์นี้มาเพียงผิวเผินเท่านั้น แต่ก็เพียงพอที่จะเป็นรากฐานให้กับชายหนุ่ม 

“ข้าคงจะช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้"

ซ่งจินเสียง ไม่เหมาะที่จะเป็นศิษย์ของชิงเทียน ชายคนนี้ใข้ตนเองเป็นที่ตั้ง และไม่คิดที่จะให้ความเคารพใคร แต่เขาก็ประทับใจความสามารถของชายคนนี้อยู่พอสมควร

ชิงเทียนจากไปโดยมิได้กล่าวลา เขารีบมุ่งหน้าไปยังประตูเมือง เพื่อเตรียมตัวที่จะเดินทางกลับ แต่ก็พบกับลั่งหลิงเหอ ที่เข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน ผมสีแดงเพลิงพริ้วไหวตามสายลม และแววตาที่แฝงความดุร้าย ยิ่งทำให้เธอดูหน้าเกรงเกรงขาม จนผู้คนโดยรอบต่างพากันหลีกหนี

“ก่อเรื่องซะใหญ่โตเลยนะ"

ชิงเทียน ลืมไปเสียสนิทว่าหญิงสาวคนนี้ เป็นเพียงไม่กี่คน ที่รู้ว่าเขามีความขัดแย้งกับหลินหงชุน แม้เธอจะเป็นคนโผงผางไม่สมกับเป็นกุลสตรี แต่มันสมองของเธอก็อยู่ในระดับอัจฉริยะ

“ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร"

“อยากทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก็ตามใจ ข้าแค่จะมาเตือนเท่านั้น"

ชิงเทียน ไม่ค่อยรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างสี่ตระกูลมากนัก แต่จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา ก็ทำให้เขามั่นใจแล้วว่า ลั่วเหอหลิงจะต้องมีความขัดแย้งกับตระกูลหลิน แม้จะไม่รู้ไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดก็ตาม

“หลินห้าวเฉิน พึ่งจะส่งคนไปเชิญแพทย์จากเมืองหลวง เพื่อมารักษาลูกชายโดยเฉพาะ และในอีกไม่กี่เดือน ใบประกาศจับของเจ้าคงถูกกระจายไปทั่วทั้งทวีป"

แววตาของชิงเทียนเริ่มฉายแววกังวล หากสิ่งที่ลั่วเหอลิงพูดมาเป็นความจริง เขาก็กำลังจะเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่  

“ขอบคุณสำหรับตำเตือน"

ลั่วเหอหลิงถอนหายใจออกมา อย่างน้อยชิงเทียนก็มีเวลาหนีเพื่อออกนอกทวีป ถึงปลายทางจะเต็มไปด้วยอันตราย ก็ยังดีกว่าการต้องถูกตามล่าจากทางการ แต่ทว่า เมื่อเธอเห็นทิศทางที่ชิงเทียนกำลังมุ่งไป ใบหน้าของหญิงสาวก็พลันบิดเบี้ยวในทันที

“ด...เดี๋ยว!! นั่นเจ้าจะไปไหน"

การกระทำของชิงเทียน เหนือความคาดหมายไปไกลพอสมควร เพราะแทนที่ชายหนุ่มจะรีบเผ่นหนี เขากลับเดินกลับเข้าไปในเมืองอย่างใจเย็น ลั่วหลิงเหอ ยังไม่รู้ว่าชายคนนี้ต้องการจะทำอะไร แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงลางร้ายที่กำลังจะตามมา 

****************************

เมืองเมฆาล่อง จวนของตระกูลหลี่เต็มไปด้วยบรรยากาศอึมครึม หลังจากที่หลี่กว่างตงทราบว่า บุตรสาวของตนหายตัวไป 

เหว่ยซินหยา ภรรยาของหลี่กว่างตง อ่านจดหมายหมายทั้งน้ำตา “ข้าบอกท่านแล้วใช่ไหม ว่าเหม่ยเอ๋อมีคนรักอยู่แล้ว ทำไมท่านต้องบังคับนางด้วย"

“เงียบซะ!! ที่ข้าทำไปทั้งหมด ไม่ใช่เพราะเห็นแก่อนาคตของครอบครัวรึไง"

เหว่ยซินหยา ได้แต่นิ่งเงียบโดยที่ไม่โต้ตอบอะไร ต่อให้หลี่กว่างตงอ้างว่าทำเพื่อครอบครัว แต่จะมีหรือที่ภรรยาอย่างเธอ จะไม่รู้ว่าเนื้อแท้ของสามีเป็นคนยังไง

“นายท่าน ข้าลองไปที่ตลาดมาแล้ว ไม่มีใครพบซูเหวินหวู่นานกว่าครึ่งปีแล้วขอรับ"

หลี่กว่างตง ส่งคนออกไปตามหาซูเหวินหวู่ เพื่อตามหาเบาะแสของลูกสาว แต่คำตอบที่ได้คืนกลับมา ทำให้เขามืดแปดด้านเลยทีเดียว หากซูเหวินหวูหายตัวไป แล้วหลี่เหม่ยอิงจะหนีการแต่งงานไปเพื่ออะไร 

ขณะเดียวกันที่จวนของตระกูลฮั่น กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนานครื้นเครง งานเลี้ยงขนาดใหญ่จัดขึ้นเพื่อแสดงความยินดี เรื่องที่ฮั่นจุนเหลียนได้รับคำเชิญเข้าร่วมสำนักกระบี่พิรุณ 

“ยินดีด้วยนะพี่ฮั่น" ซูเหวินหวู่ มอบเครื่องรางให้ฮั่นจุนเหลียนเพื่อเป็นของขวัญ 

“แค่จัดพอเป็นพิธี ไม่เห็นต้องเตรียมของขวัญมาเลย" ฮั่นจุนเหลียนกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะหันมองหญิงสาว ที่ยืนแนบชิดซูเหวินหวู่ไม่ต่างจากคู่รัก “หลี่เหม่ยอิง ตอนแรกข้าแอบคิดว่าน้องหวู่ นอกใจเจ้าซะอีก"

ฮั่นจุนเหลียน เคยเห็นชิงเทียนและซูเหวินหวู่ ใช้สร้อยแปลงโฉมมาก่อน จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจ เมื่อรู้ว่าหญิงสาวคนนี้คือหลี่เหม่ยอิงปลอมตัวมา

“แน่จริงก็ลองนอกใจข้าดูสิ" หลี่เหม่ยอิงมองค้อน ราวกับต้องการจะส่งคำเตือน

ซูเหวินฝืนยิ้มออกมา แม้หลี่เหม่ยอิงจะงดงามราวกับเทพธิดา แต่ถ้าหากนางโกรธแล้วล่ะก็ เขาขอไปเผชิญหน้ากับอสูรเซียนซะยังดีกว่า

“จะว่าไปน้องหวู่ก็ไม่ใช่ย่อยเหมือนกันนะ ที่ลักพาตัวหลี่เหม่ยอิงออกมาได้"

“ถ้าไม่ได้โกมินทร์ช่วยไว้ ข้าเองก็คงลำบากเหมือนกัน"

ฮั่นจุนเหลียน รู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของโกมินทร์ยิ่งกว่าใคร เนื่องจากต้องการต่อสู้กับผู้ใช้อาคม เขาจึงของให้โกมินทร์มาเป็นคู่มืออยู่บ่อยๆ ยิ่งในตอนที่อีกฝ่ายตัดผ่านถึงขอบเขตหลอมรวมกายจิต เขาถึงกับต้องใช้พลังสามในสิบส่วนเลยทีเดียว 

****************************

“ท่านหมอ ข้าซึ้งใจจริงๆขอรับ" 

“หลังจากนี้ก็หมั่นดูแลสุขภาพด้วยล่ะ"

ชายวัยกลางคน จ่ายศิลาปราณสำหรับค่ารักษา ก่อนจะเดินออกไปอย่างกระปรี้กระเปร่า ราวกับม้าหนุ่มที่กำลังพยศ จนผู้ป่วยที่รออยู่ด้านนอกมีสีหน้าประหลาดใจ ที่ผู้ป่วยอัมพาต กลับมาเดินได้ราวกับปาฏิหาริย์

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีข่าวลือว่ามีหมอเทวดา เข้ามาตั้งรกรากอยู่ภายในเมือง แถมค่ารักษายังถูกมากอีกต่างหาก ชาวบ้านจึงแห่แหนกันมาอย่างไม่ขาดสาย ซึ่งแน่นอนกว่าเหตุการณ์เช่นนี้ ย่อมทำให้หลายคนสูญเสียผลประโยชน์

“ตาเฒ่าหม่า มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ"

ชายชราที่เดินเข้ามามีสีหน้าไม่พอใจ แพทย์ที่ผู้คนก็ยังก้มหัวขอร้องอย่างเขา บัดนี้กลับไม่มีผู้ป่วยมารักษาแม้แต่คนเดียว 

เฒ่าหม่าเช็ดทำความสะอาดเข็มเงิน เหลือบมองชายชราเพียงแค่หางตา หากดูจากรูปลักษณ์ภายนอก ชายทั้งสองคนดูมีอายุไม่ต่างกันมากนัก แต่ในเมื่อที่นี่คือแดนเซียน จึงยากที่จะบ่งบอกอายุได้อย่างชัดเจน “ฉินเยี่ยเหริน การที่คนเหล่านี้มาหาข้า ก็เพราะเจ้าไม่สามารถเป็นที่พึ่งให้พวกเขาได้ แล้วจะโทษว่าเป็นความผิดของข้าอย่างนั้นหรือ"

ฉินเยี่ยเหรินกัดฟันกรอด ไม่ว่าจะเป็นเม็ดยาหรือค่ารักษา เขาก็ถูกหม่าหวางเจียวตัดราคามาตลอด จนยอดขายตกต่ำอย่างน่าใจหาย “ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นหมอเทวดามาจากไหน แต่เม็ดยาย่อมมีราคากำหนดเอาไว้แล้ว หากเจ้าไม่คิดทำตามกฏเกณฑ์ ข้าจะขอให้สมาคมการค้ามาตรวจสอบ"

หม่าหวางเจียว ครุ่นคิดอยู่สักพัก “เอาอย่างนั้นก็ได้ ข้าจะขายเม็ดยาเท่ากับราคาตลาด" 

ฉินเยี่ยเหรินยิ้มร่าดุจผู้มีชัย เขารู้สึกไม่ชอบหน้าหม่าหวางเจียว ตั้งแต่รู้ว่าอีกฝ่ายมีฝีมือเหนือกว่าตนเอง จนความริษยาทำให้เขาอยากกำจัดคู่แข่งให้พ้นทาง

“เม็ดยาเป็นเพียงองค์ประกอบเท่านั้น ฝีมือของแพทย์ต่างหาก ที่เป็นแก่นแท้ของการรักษา ต่อให้ไม่ต้องใช้มัน ข้าก็สามารถปัดเป่าโรคภัยได้อยู่ดี" หม่าหวางเจียวกล่าวต่อ ก่อนจะซัดเข็มเงินออกไป ด้วยความเร็วที่ยากจะตามทัน

“อึ๊ก!!"

ฉินเยี่ยเหริน ถูกเข็มเงินปักเข้าที่กลางหน้าอก แต่ทว่า แทนที่เขาจะรู้สึกเจ็บปวด กลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก 

หม่าหวางเจียว เดินเข้ามาถอนเข็มบนหน้าอก

“การกลั่นยามันก็ดีอยู่หรอก แต่เจ้าไม่ควรสูดดมควันจากสิ่งเจอปนมากจนเกินไป เพราะมันจะส่งผลร้ายต่อปอดโดยตรง"

การหายใจของฉินเยี่ยเหริน เริ่มกลับมาเป็นปกติ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่า มีแพทย์ที่สามารถรัษาอาการเจ็บป่วย โดยการใช้เข็มเพียงเล่มเดียว 

“ท่านหมอ ผู้นำตระกูหลินต้องการจะพบท่านขอรับ" ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาขัดจังหวะ รอยสักบนต้นคอของเขา มีคำว่า‘อัสนี'สลักไว้อย่างเด่นชัด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของคนตระกูลหลิน

หม่าหวางเจียวเผยยิ้มออกมา รูปลักษณ์ภายนอกของเขา ดูไม่ต่างจากชายชราที่แสนใจดี ทว่า ภายใต้หน้ากากอันใสซื่อนั้น คือชิงเทียนที่ปลอมตัวเป็นหมอเทวดา เพื่อทำให้หลินห้าวเฉินหันมาสนใจ 

----------------------------------