ข้าไม่อยากเป็นนางร้ายในนิยายป่าเถื่อน

        ประตูคลังสินค้าด้านหลังถูกเปิดออก กลิ่นฟืน กลิ่นเนื้อแห้งและเครื่องปรุงหลากชนิดโชยออกมา แม้จะมีผักสดวางอยู่ด้วย แต่ทุกคนก็มองเห็นได้ชัดเจนว่าผักเหล่านั้นมีจำนวนไม่ถึงสองพันกว่าชั่งอย่างที่ชายชราและสตรีท่าทางดุร้ายกล่าวอ้าง

        ทุกคนมองไปรอบด้านอย่างละเอียด เจ้าหน้าที่ตรวจดูทีละมุม เมิ่งหรูกับซูเซิ่นอี้ก็เดินวนไปรอบๆ เพื่อหาที่ซุกซ่อนผักแต่กลับไม่พบความผิดปกติใดๆ

        สุดท้าย เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า ก่อนหันมาตำหนิทั้งสองด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ไหนเล่าผักสองพันชั่งที่พวกเจ้าว่า รู้หรือไม่ว่าการใส่ความผู้อื่นก็ถือว่าเป็นความผิด!”

        คำกล่าวนั้นทำให้หัวใจเมิ่งหรูเย็นวาบ แต่โชคยังเข้าข้างพวกนาง เมื่อมีลูกค้าอีกสองสามคนออกมายืนยันว่าตนเห็นเกวียนบรรทุกผักเข็นเข้ามาจริง เจ้าหน้าที่จึงไม่อาจเอาผิดเมิ่งหรูกับซูเซิ่นอี้ได้ง่าย ๆ และหันไปเรียกคนงานที่ดูแลคลังหลังร้านออกมาสอบถาม

        คนงานกลุ่มหนึ่งถูกเรียกออกมากลางวงสอบสวน พวกเขานิ่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนคนที่เป็นหัวหน้าจะก้มศีรษะตอบคำถาม

        “มีคนแบกผักเข้ามาจริงขอรับ เป็นผักสดจำนวนมาก แบกกันเข้ามาหลายคน พวกเขาบอกว่าจะนำมาขายให้โรงเตี๊ยม แต่ตั้งราคาสูงกว่าที่พวกเรารับซื้อเป็นปกติ ข้าจึงได้ปฏิเสธไปขอรับ”

        เขาหยุดหายใจเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่ออย่างระมัดระวัง

        “ตอนนั้นมีพ่อค้าหลายเจ้าผลัดกันนำของมาส่ง ทั้งเนื้อ ทั้งปลา ทั้งฟืน ข้ากับสหายต้องคอยตรวจสอบสินค้าไม่หยุด หลังจากปฏิเสธพวกนั้นไปแล้ว ก็ไม่ได้ใส่ใจอีกว่าเขาจะเข็นผักออกไปทางใด คิดเพียงว่าเป็นพ่อค้าธรรมดา…จึงไม่ได้ใส่ใจขอรับ”

        คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบงันลงชั่วขณะ ความจริงเริ่มปรากฏทีละน้อย หากก็ยังพร่าเลือนพอจะทำให้คนร้ายลอยนวล ทิ้งไว้เพียงความเสียหายกองใหญ่ที่ไร้ผู้รับผิดชอบ

        ซูเซิ่นอี้รีบหันไปกล่าวกับเจ้าหน้าที่ทางการ “ผักจำนวนมากเช่นนั้นยากจะซ่อนสายตาคน คนร้ายต้องนำไปเสนอขายที่อื่นแน่ขอรับ นายท่านช่วยออกคำสั่งให้คนไปตรวจค้นทีเถิด”

        เจ้าหน้าที่นิ่งคิด ก่อนสั่งให้ทั้งสองกล่าวขอโทษเถ้าแก่เสียก่อน เถ้าแก่เห็นพวกเขาน่าสงสารก็โบกมือแสดงความมีน้ำใจ ไม่คิดเอาความและให้คนทั้งหมดออกไปจากคลังเสบียงสินค้า

        เมื่อออกพ้นเขตโรงเตี๊ยม เจ้าหน้าที่จึงกล่าวเสียงต่ำ

        “ผักตั้งสองพันกว่าชั่ง จะตามหาได้อาจจะต้องใช้คนมาก” เขายกมือตบถุงเงินที่เอวเบา ๆ ราวกับไม่ตั้งใจ “เรื่องเช่นนี้…ต้องอาศัยแรงสนับสนุนเล็กๆ น้อยๆ บ้าง”

        คำพูดนั้นทำให้เมิ่งหรูกับซูเซิ่นอี้สบตากันอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ความหวัง หากเป็นความหนาวเย็นที่ค่อย ๆ ไหลซึมเข้าสู่หัวใจ

        ทั้งสองจำต้องก้มศีรษะ บอกเจ้าหน้าที่ผู้นั้นด้วยสีหน้าร้อนรนว่าพวกตนเป็นเพียงบ่าว เรื่องใหญ่โตเช่นนี้ไม่อาจตัดสินใจเองได้ ต้องรีบกลับไปแจ้งเจ้านายก่อน หากจะดำเนินการใด ๆ ต่อ ย่อมต้องรอคำสั่ง

        เจ้าหน้าที่ได้ยินดังนั้น สีหน้ากลับผ่อนคลายลงเล็กน้อย ในแววตายังมีประกายคาดหวังแฝงอยู่ เขาเชื่อสนิทว่าทั้งสองคงรีบกลับไปนำเงินมามอบให้ตนแน่ จึงบอกสถานที่นัดพบอย่างชัดเจน พร้อมกำชับเสียงต่ำว่าให้รีบมา หากชักช้าเกินไป คนร้ายอาจหนีไปไกลจนตามไม่ทัน

        …

        เมื่อกลับมาถึงโรงเตี๊ยม ซูเซิ่นอี้กับเมิ่งหรูก็แทบหมดเรี่ยวแรง นั่งคอตกเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบให้เจ้านายทั้งสองฟัง

        กวานจื่อเซิงได้ฟังก็เดือดดาลจนแทบควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เขาทุบโต๊ะดังลั่น ลุกขึ้นโวยวายเสียงกร้าว

        “เจ้าหน้าที่หน้าเลือดผู้นั้นกล้าคิดรับสินบน หากเป็นที่แคว้นเหลียงซาน ข้าคงตัดคอมันไปแล้ว!”

        กวานซูเหยียนรู้ดี หากพวกตนกลับไปอีกครั้งพร้อมเงิน เรื่องนี้อาจคืบหน้า แต่หากกลับไปมือเปล่า ความยุติธรรมก็คงจบลงเพียงเท่านี้

        นางกดเสียงต่ำ “อย่าลืมว่าเวลานี้พวกเราเป็นคนต่างแคว้น ยังไม่มีทะเบียนสำมะโนครัว หากเรื่องผักหายลุกลามไปถึงโรงถึงศาลย่อมต้องแสดงชื่อเสียงเรียงนาม สืบไปสืบมาไม่ช้าพวกเขาก็จะรู้ว่าพวกเราคือผู้ใด”

        ถ้อยคำเหล่านั้นราวน้ำเย็นสาดใส่ไฟโทสะ กวานจื่อเซิงกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นระริก แต่ไม่อาจโต้เถียงได้

        ทั้งสี่คนโกรธแค้นจนแทบคลั่ง ความอัดอั้นแน่นอกทว่ากลับทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่กลืนความเจ็บใจลงคอ

        กวานซูเหยียนสูดลมหายใจลึก “พวกเราต้องรีบออกจากเมืองกวงเฉิงให้เร็วที่สุด หากเจ้าหน้าที่ผู้นั้นมาถามหาเจ้าของผัก แล้วสืบรู้ว่าพวกเราพักอยู่โรงเตี๊ยมนี้ เรื่องจะยิ่งบานปลาย”

        สายตาของนางกวาดมองทุกคนทีละคน “ของเสียไปแล้วก็เสียไป แต่หากตัวตนถูกเปิดเผย ต่อให้มีสิบชีวิตก็ไม่พอชดใช้ เข้าใจหรือไม่”

        คำพูดนั้นทำให้ห้องเงียบงันลง เหลือเพียงความตึงเครียดที่อัดแน่นอยู่ในอากาศ การตัดสินใจได้ถูกกำหนดแล้ว ค่ำคืนนี้ พวกเขาจำต้องละทิ้งเมืองกวงเฉิง พร้อมความแค้นที่ยังไม่ทันได้ชำระ!

        ทั้งสี่ไม่รอให้ถึงเช้าวันใหม่ก็รีบออกเดินทางตั้งแต่ยามเย็นของวันนั้นทันที เกวียนเล็กเคลื่อนตัวออกจากเมืองกวงเฉิงอย่างเงียบงัน ราวกับหวั่นว่าหากชักช้าอีกเพียงครู่เดียว เรื่องราววุ่นวายจะไล่ตามมาทัน

        สายลมยามพลบพัดผ่าน กวานซูเหยียนนั่งพิงไหล่เมิ่งหรูอย่างเหนื่อยอ่อน มือกุมเหรียญทองคำไว้แน่น ของเพียงชิ้นเดียวที่ติดตามนางมาพร้อมกับการทะลุมิติเข้ามาอยู่ในโลกนิยายเล่มนี้

        นางก้มหน้าลง ความคิดวุ่นวายไม่หยุดไหล

        ในนิยายทะลุมิติที่นางเคยอ่าน ตัวเอกที่ได้ครอบครองของวิเศษเช่นนี้ ล้วนร่ำรวยง่ายดาย ชีวิตราบรื่นไร้อุปสรรค เงินทองไหลมาเทมา ทว่าเมื่อถึงคราวของนาง เหตุใดทุกอย่างจึงกลับตรงกันข้ามไปหมด!

        ครั้งแรกที่นางใช้เหรียญเพิ่มจำนวนเสื้อผ้าของเซียวหลิงเจาแล้วนำออกไปขาย เงินยังไม่ทันได้อุ่นมือก็ถูกจับได้ ถูกริบเงินไปต่อหน้าต่อตา 

        ครานี้หนักยิ่งกว่า นางใช้เงินลงทุนเพื่อการค้าครั้งนี้ไปไม่น้อย แต่ผักสองพันกว่าชั่งกลับหายวับในพริบตา แถมผลตอบแทนสักเหรียญก็ไม่ทันได้เห็น!

        ความขมขื่นเอ่อล้นในใจ หรือเพราะนางไม่ใช่นางเอกของเรื่องนี้? แต่นิยายเรื่องนี้ไม่มีนางเอกมิใช่หรือ? ผู้ใดจะอยากได้ซากศพผู้นั้นมาเป็นสามีกันเล่า?

        นางถอนหายใจยาว เอ่ยออกมาเบา ๆ 

        “ข้ามีของวิเศษอยู่ในมือแท้ ๆ แต่กลับใช้งานมันได้ลำบากยิ่งนัก ทุกครั้งที่นำของออกไปขาย ต้องมีเหตุให้ข้าไม่ได้รับเงินตามที่หวังเสมอ” ดวงตาของหญิงสาวฉายแววเหนื่อยล้าเต็มกำลัง

        “ข้าเข็ดแล้ว ต่อให้เป็นของวิเศษข้าก็ไม่อยากใช้มันอีก หากทุกครั้งต้องแลกกับความสูญเสียเช่นนี้”

        บรรยากาศบนเกวียนเงียบงันผิดปกติ ทุกคนต่างจมอยู่กับความคิดของตนเอง ความผิดพลาดครั้งนี้เหมือนก้อนหินหนักที่ทับอยู่ในอก ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากก่อน

        ซูเซิ่นอี้ก้มหน้าพูดเสียงเบาหวิว “เรื่องนี้ข้าผิดเอง หากไม่เสนอให้ทำการค้าครั้งนี้ก็คงไม่เกิดเรื่อง”

        เมิ่งหรูกัดริมฝีปาก น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “ข้าเองก็ผิดเช่นกัน เอาแต่คิดว่าจะขายได้กำไร ลืมไปว่าพวกเราต่างจากผู้อื่น”

        กวานจื่อเซิงกำหมัดแน่น สีหน้าขุ่นเคืองปนสำนึก “ข้าเสียอีกที่มั่นใจเกินไป พาให้เจ้าต้องเสียเงินเพิ่มอีกไม่น้อย”

        กวานซูเหยียนฟังทุกคนกล่าวโทษตนเองแล้วรู้สึกแน่นอก นางส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น

        “อย่าโทษกันเลย เรื่องนี้ความผิดของข้าด้วย หากไม่ใช่เพราะความโลภของข้า เรื่องคงไม่บานปลายไปใหญ่โต”

        นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าเดิม

        “ต่อไป ข้าจะใช้เหรียญทองคำเพียงเพื่อเพิ่มจำนวนอาหารหรือของใช้จำเป็นเท่านั้น จะไม่เอามาเสี่ยงทำการค้าอีกแล้วล่ะ”

        สายตาของนางกวาดมองพี่ชายและบ่าวทั้งสองอย่างจริงจัง

        “ส่วนเรื่องการหาเงินและตั้งตัวในภายหน้า พวกเราต้องช่วยกันคิด ช่วยกันทำอย่างระมัดระวัง อย่าหวังพึ่งพาของวิเศษหรือดวงชะตากันอีกเลย”

        คำพูดนั้นทำให้ทุกคนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ความรู้สึกหนักอึ้งในอกผ่อนคลายลงเล็กน้อย แม้เงินจะหายไป แต่ความตั้งใจของพวกเขายังไม่สูญสิ้น จากนี้ไป การเดินทางอาจยากลำบากกว่าเดิม ทว่าพวกเขาจะก้าวไปด้วยกันอย่างรอบคอบกว่าเดิมอีกหลายเท่า