เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

ผมนั่งอยู่ในคาเฟ่เล็ก ๆ แห่งหนึ่ง กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นคลุ้งไปทั่วร้าน พลางทอดสายตาไปยังจอโปร่งใสตรงหน้า

[ภารกิจประจำวัน : รับส่งผู้โดยสาร]

[10 / 10 คน]

[ภารกิจประจำวัน สำเร็จ คุณได้รับ 1,000 บาท]

ผมพ่นลมหายใจเบา ๆ ขณะมองตัวเลขที่ค้างอยู่แบบนั้น เวลาก็ล่วงเลยจนพ้น ๰่๭๫คูณสาม ไปแล้ว

“เสียดายแฮะ…” ผมพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบหนึ่งอึก

ติ๊ง..!

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดัง

[คำขอเปลี่ยนรูปแบบงาน : สำเร็จ]

[ชื่อ : วายุ มั่งมี]

[อาชีพ : คนขับรถราคะ]

[ระดับ : พนักงานขับรถ]

[สกิล : ไว้วางใจ ระดับ 1 / คลาวด์ ระดับ 1]

[เงิน : 53,500 บาท]

[อื่น ๆ : — ]

ผมจ้องจอโปร่งใสที่ลอยอยู่ตรงหน้า ดวงตาสะท้อนตัวอักษรสีฟ้าอ่อนที่กระพริบเบา ๆ

“โอ้… คำขอผ่านแล้วสินะ” ผมพึมพำกับตัวเอง พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวพิงเก้าอี้ในร้านกาแฟ

“กลับไปที่โรงแรมก่อนดีกว่า… อยากจะลองรถใหม่”

ผมลุกขึ้น เดินออกจากคาเฟ่ที่ยังมีกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นติดปลายจมูก โดยมีจอระบบเลื่อนหายไปพร้อมกับก้าวเท้าแรกที่พ้นประตู

...

ผมขับรถมาจอดเทียบที่โรงรถของโรงแรม ก่อนจะก้าวลงมา เดินตามหารถคันใหม่ที่เพิ่งเช่ากับบริษัท วาร์ป

ผมมองรถมากมายที่เรียงรายอยู่สองข้าง เดินช้า ๆ ไล่ตรวจป้ายทะเบียนไปทีละคัน จนในที่สุด… ก็พบคันที่ตรงกับหมายเลขในระบบ

Toyota Corolla Altis 2014 สีขาวสะอาด ทว่าบริเวณประตูด้านข้างและกันชนหลังมีสติกเกอร์โลโก้ของบริษัท วาร์ป แปะเอาไว้ชัดเจน

ผมยืนมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะเบา ๆ พลางพึมพำกับตัวเอง

“ภายนอกก็ดูดีกว่าที่คิดแฮะ… นึกว่าพอเป็๞ปี 2014 จะดูเก่าเหมือนรถคุณลุงเสียอีก แต่ก็คงใช้แก้ขัดไปก่อนละกัน”

ติ๊ง..!

ทันใดนั้น ขณะที่ผมกำลังยืนพิจารณารถคันใหม่ เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นพร้อมหน้าต่างโปร่งใสที่ลอยตรงหน้า

[คุณ๻้๪๫๷า๹เปลี่ยนรูปแบบการใช้งานแอป วาร์ป หรือไม่]

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถามกลับไปเบา ๆ “ยังไงเหรอ?”

[คือการให้ระบบโหลดแอป วาร์ป โดยตรง คุณจะสามารถใช้งานได้เหมือนในโทรศัพท์มือถือ เพื่อความสะดวกยิ่งขึ้น]

ผมเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจพลางบ่นใส่ระบบ “ทำไมเพิ่งมาบอกฉันล่ะ? แบบนั้นมันง่ายกว่าตั้งเยอะ…”

[ขออภัยครับ ก่อนหน้านี้คุณยังไม่พร้อมสำหรับฟังก์ชันนี้]

ผมยกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง แล้วพึมพำเบา ๆ “ก็ดี… อย่างน้อยคราวนี้จะได้ไม่ต้องยุ่งยากแล้ว”

“จัดการให้ฉันเลย ฉันไม่อยากมานั่งหยิบโทรศัพท์บ่อย ๆ” ผมสั่งเสียงขรึม

[รับทราบครับ กำลังติดตั้ง…]

เสียงแจ้งเตือนดัง ติ๊ง ๆ ซ้ำสองสามครั้ง แถบโหลดค่อย ๆ ขยับจากศูนย์ไปจนเต็มร้อย

[ติดตั้งสำเร็จแล้ว]

[คุณสามารถเปิดใช้งานแอป วาร์ป ได้ทันที]

ผมยกยิ้มมุมปาก พลางพึมพำกับตัวเอง “แบบนี้สิ…สะดวกกว่ากันเยอะ”

ผมก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะของรถคันใหม่ หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นปนกังวล มือเอื้อมแตะพวงมาลัยแน่นราวกับจะยืนยันกับตัวเองว่านี่คือของจริง

“ว่าแต่… ฉันไม่เคยขับรถยนต์เลยนี่นา จะไปขับได้ยังไงกัน?” ผมพึมพำเสียงเบา

[คุณสามารถขับมันได้ครับ หลังจากเลื่อนระดับจาก คนขับอิสระ เป็๲ พนักงานขับรถ] ระบบตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อ๋อ… ก็ว่าอยู่ ทำไมถึงรู้สึกว่ามันไม่ได้ยากอะไร” ผมยกยิ้มเล็กน้อย พลางขยับมือจับพวงมาลัยแน่นขึ้น 

ติ๊ง...!

[ระบบได้หักค่าเช่ารถหนึ่งสัปดาห์ : 5,000 บาท]

[ยอดคงเหลือ : 48,500]

“โห่... แค่เจ็ดวันเองนะ!” ผมตาแทบถลน มองจอโปร่งด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

[เป็๲ราคาปกติครับ สำหรับรถรุ่นนี้ และคันนี้ก็ถือว่าถูกที่สุดแล้ว] ระบบตอบเสียงเรียบ ไม่แสดงอาการใด ๆ ทั้งสิ้น

ผมถอนหายใจยาว “ถูกที่สุดแล้วยังจะปาดไปห้าพันเนี่ยนะ…”

สายตากวาดมองยอดเงินที่เหลือบนหน้าจอ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองต่อ “เฮ้อ… แต่ก็ยังดี เหลืออยู่ตั้ง 48,500 บาท ถือว่าโอเคอยู่ละกัน”

ผมเอนหลังพิงเบาะพลางเหลือบมองนาฬิกา  เข็มบอกเวลาเก้าโมงตรงพอดี

“ลองขับรถดูดีกว่า…” ผมพึมพำ ก่อนบิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่อง วืด ขึ้นมาอย่างนุ่มนวล

ผมขยับเกียร์ เดินหน้าเลี้ยวออกจากโรงรถ มุ่งสู่ถนนใหญ่ เสียงล้อเสียดกับพื้นคอนกรีต

“ขับเป็๞จริงด้วยแฮะ…” ผมยกยิ้มมุมปาก ความกังวลเมื่อครู่จางหาย เหลือเพียงความตื่นเต้น

ผมขับรถออกสู่ถนนทางหลวง เส้นทางทอดยาวโล่งไร้รถสัญจรมาก ลมแรงพัดผ่านกระจกข้างจนเกิดเสียงหวีดเบา ๆ

“ถนนโล่งขนาดนี้… ลองดูสักหน่อยละกัน”

ผมกดเท้าเหยียบคันเร่งหนักขึ้น เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำ เข็มไมล์กวาดพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ — 120… 140… 150 km/h

แรงกดดันจากความเร็วถาโถมเข้ามา ร่างกายผมเอนแนบไปกับเบาะ สองมือจับพวงมาลัยแน่น ท่ามกลางหัวใจที่เต้นแรงไม่เป็๞จังหวะ

“โห… มันส์กว่าที่คิดไว้ซะอีก”

ผมขับไปเรื่อย ๆ สลับเร็วบ้างช้าบ้าง ปล่อยให้เสียงเครื่องยนต์กับสายลมพัดผ่านเป็๲เพื่อนบนถนน

จนกระทั่ง… ไฟจราจรข้างหน้าจากเขียวเปลี่ยนเป็๲ส้มอย่างรวดเร็ว และจากส้มก็กลายเป็๲แดงในพริบตา ผมชะลอไม่ทันเสียแล้ว

หัวใจพลันกระตุกวูบ “บ้าเอ๊ย… ลืมดู!”

ผมกัดฟันตัดสินใจเหยียบคันเร่งฝ่าไฟแดงไป ร่างกายเอนไปข้างหลังตามแรงกระชาก หัวใจเต้นถี่รัวราวจะทะลุออกมาจากอก

ติ๊ง...!

[ขับรถฝ่าไฟแดง : สำเร็จ]

[คุณได้รับเงิน 10,000 บาท]

“ห้ะ… อะไรนะ ได้ตั้งหนึ่งหมื่นเลย?” ผมอุทานเสียงดัง ๻๠ใ๽กับจำนวนเงินที่เพิ่มขึ้น มันต่างจากตอนที่เคยฝ่าไฟส้มมากเกินไป

[ตามข้อกำหนดของระบบครับ เมื่อคุณอยู่ในระดับ พนักงานขับรถ]

[ฝ่าไฟส้ม : จาก 500 บาท → 5,000 บาท]

[ฝ่าไฟแดง : จาก 1,000 บาท → 10,000 บาท]

ผมเบิกตากว้าง ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ “แบบนี้ก็แสดงว่า… ระดับยิ่งเยอะก็ได้เงินเยอะขึ้นนะ”

[ใช่ครับ]

[คำเตือน : หากคุณทำโดยไม่ระมัดระวัง แล้วถูกตำรวจส่งหมายปรับมา คุณจะต้องชำระค่าปรับตามที่กฎหมายกำหนด]

ผมชะงักไปทันที สายตาจับจ้องข้อความโปร่งใสตรงหน้า ความรู้สึกโลภเมื่อครู่ถูกดับลง

“อืม… แบบนี้ก็ใช่ว่าจะทำเล่น ๆ ได้สินะ” ผมพึมพำกับตัวเอง พลางลดความเร็วลงเล็กน้อย หัวใจยังเต้นแรงจากการฝ่าไฟแดงเมื่อครู่