ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 144 

   เวลานั้นฝนพลันตกกะทันหัน สายลมอันหนาวเย็นพัดผ่านร่างชายหนุ่มผมดำ ฝนไม่ได้ตกเบาๆและมันก็ไม่คล้ายกับว่าจะหยุดตกเร็วๆนี้ ชายหนุ่มมองดูฝนซึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า เขายอมแพ้ให้กับความคิดตนเองทันที สภาพร่างกายในตอนนี้ไม่เหมาะจะเดินลุยฝน อาจไม่สบายเอาได้ 

   ชายหนุ่มผมดำถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง ภายในใจคิดขึ้นว่า ‘แม้ว่าฉันจะได้รับการปรับแต่งร่างกายมาแล้วทว่าบาดแผลบนร่างกายก็ยังคงอยู่ ความเหนื่อยล้าไม่หายไปทั้งหมด ถึงฉันเป็นระดับสองแต่ก็สามารถไม่สบายได้’ ระดับสองแม้การไม่สบายจะเกิดขึ้นยากแต่ก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ 

   “วันนี้ฉันนอนที่นี่แหละ” สายฝนพึมพำกับตนเอง เขามีกุญแจห้องอยู่กับตัวเพราะงั้นการนอนที่นี่จึงไม่เป็นปัญหา ชายหนุ่มผมดำมองฝนอีกห้านาทีก่อนที่เขาจะรู้สึกง่วงเพราะความเหนื่อยล้า สายฝนเลิกคิดทุกอย่างและเดินไปห้องแห่งหนึ่ง เข้าสู่ห้องสมุดอันกว้างใหญ่ 

/// 

   เช้าวันต่อมา ชายหนุ่มผมดำยืนมองท้องฟ้า ฝนยังคงตกไม่หยุด เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากกลับไปห้องสมุดและเริ่มอ่านหนังสือ สายฝนลดจำนวนหนังสือที่จะอ่านในวันนี้ จากสิบลดลงมาเหลือห้าเล่ม สองเล่มเป็นหนังสือเวทมนตร์ อีกสามเล่มที่เหลือเป็นหนังสือที่สายฝนต้องการอ่าน 

   อ่านจบห้าเล่มภายในเวลาไม่เกินแปดชั่วโมง หลังอ่านจบสายฝนก็เริ่มฝึกฝนการใช้เวทมนตร์ ยิ่งเข้าใจและใช้เวทมนตร์ได้ดีเท่าไหร่เขายิ่งหาทางรับมือกับเวทมนตร์ได้ดีเท่านั้น โฮกกกก! หมาป่าระดับสองสิบตัวคำรามพร้อมกันก่อนกระโจนใส่ร่างชายหนุ่มผมดำ 

   แตกต่างจากเมื่อวาน วันนี้สายฝนโจมตีหมาป่าโดนสองครั้ง น่าเสียดาย การโจมตีของเขามันเบาเกินไปและไม่โดนตรงจุดอ่อน ดังนั้นหมาป่าระดับสองเลยได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ชายหนุ่มลองเปลี่ยนวิธีการต่อสู้ เขาเลิกใช้เวทมนตร์จากนั้นหันมาใช้ดาบแทน

   แย่ยิ่งกว่าใช้เวทมนตร์ สายฝนสามารถโจมตีหมาป่าโดนก็จริงแต่ความแข็งแกร่งร่างกายเขาน้อยเกินไป ความแข็งแกร่งร่างกายระดับสองของผู้ใช้เวทมนตร์ตํ่ากว่าร่างกายหมาป่าระดับสองมาก เป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น หมาป่าไม่บาดเจ็บอะไรเลย มันโจมตีสวนกลับด้วยความเร็วสูงเป็นผลให้สายฝนยอมแพ้ทันที 

   หมาป่าระดับสองนับสิบค่อยๆสลายหายไป สายฝนออกจากห้องฝึกซ้อมและเพราะฝนยังคงตกอยู่เขาจึงกลับไปห้องสมุด วันนี้เขาฝึกซ้อมแค่รอบเดียวเท่านั้น สายฝนกลัวร่างกายเหนื่อยล้าเกินไปเหมือนเมื่อวาน เข้าสู่ห้องสมุดแล้วสายฝนพลันหาพื้นที่เหมาะๆเอาใว้สำหรับนอนพักผ่อน ใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาทีเขาก็หลับไป ไม่ได้อ่านหนังสือเพิ่มแม้แต่เล่มเดียว 

   อีกวันหนึ่ง ชายหนุ่มผมดำจ้องฝนที่กำลังตกเหมือนกับเมื่อวาน มีสิ่งหนึ่งที่แตกต่าง เวลานี้คิ้วเขากำลังขมวด ในดวงตาคู่ของสายฝนความเหนื่อยล้าไม่ได้หายไป กลับกันมันเพิ่มขึ้นด้วยซํ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ครุ่นคิดอยู่นานสุดท้ายชายหนุ่มผมดำตัดสินใจเปลี่ยนวันนี้ให้เป็นวันพักผ่อน 

   สายฝนนอนหลับตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง เขาถูกทำให้ตื่นโดยสาวรับใช้ภายในคฤหาสน์ เธอนำอาหารมาให้เขา หญิงสาวรู้ว่าสายฝนเป็นคนรู้จักของชายชราครีเทล ดังนั้นเธอจึงนำอาหารและนํ้ามาให้เขาเสมอ 

   “เธอเห็นชายแก่รึเปล่า?” สายฝนถามสาวรับใช้จากนั้นก็ดื่มนํ้า เมื่อวานเขาไม่เห็นชายแก่เลย ไม่รู้ด้วยว่าอีกฝ่ายไปที่แห่งใด 

   “นายท่านยังไม่กลับมาค่ะ” สาวรับใช้ส่ายหัว เธอเองก็ไม่เห็นนายท่านเช่นกัน 

   สามนาทีถัดมา สาวรับใช้รับจานกับแก้วจากชายหนุ่มผมดำและจากไป

   “มันต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น?” สายฝนกล่าวเบาๆกับตนเอง ครุ่นคิดเกือบหนึ่งนาทีเขาก็กลับไปนอนต่อ เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กลายเป็นวันใหม่ สายฝนตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า คล้ายกับว่าเขาจะเหนื่อยล้ามากกว่าเดิม

   คิ้วสายฝนขมวดแน่น บาดแผลทำให้เขาเป็นเช่นนี้ หลายวันก่อนมันยังไม่เป็นเลย นี่เขาทำอะไรผิดพลาดไปหรือไม่?

   “เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล การที่เจ้าเหนื่อยล้ามันเป็นสิ่งที่ควรเกิดขึ้นอยู่แล้ว มันเป็นผลมาจากบาดแผล เจ้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิดพลาด และบาดแผลนั่นก็ไม่ทรงพลังพอให้เจ้าเสียชีวิต” จู่ๆชายชราครีเทลพลันปรากฏตัวขึ้นแล้วกล่าวกับสายฝน มันเหมือนรู้ความคิดเขา

   “คุณไปไหนมา?” ชายหนุ่มผมดำถามชายแก่ข้างๆเขาโดยไม่ตกใจการปรากฏตัวกะทันหันของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย เขาเคยเห็นการเคลื่อนย้ายฉับพลันมาแล้ว เพราะอย่างงั้นเขาจึงไม่ได้รู้สึกอะไร

   “เรื่องนี้เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ เจ้ารับนี่ไป” กล่าวจบชายชราครีเทลพลันโยนบางสิ่งให้ชายหนุ่ม สายฝนรับด้วยความรวดเร็วก่อนมองสิ่งที่ได้รับ มันคือยานํ้า เขาพอคาดเดาได้ว่าชายแก่ให้สิ่งนี้มาเพราะเหตุใด

   “ดื่มมันซะ บาดแผลเก่าจะไม่ส่งผลใดๆที่มากเกินไปกับร่างกายเจ้า ความสามารถยานี้อยู่ได้แค่สามวันเท่านั้น หากหมดเวลาเจ้าควรรีบมาหาข้าเพื่อรับเอายาเพิ่ม” ชายชรากล่าว ท่าทางมันจริงจังเล็กน้อย บาดแผลของชายหนุ่มผู้นี้ถูกกระตุ้นด้วยอะไรบางอย่างซึ่งตัวมันก็ไม่ทราบว่าคือสิ่งใด

   หลังจากดื่มยานํ้าเสร็จ สายฝนก็เปิดปากเอ่ยกับชายแก่ “คุณควรสอนใช้เวทมนตร์ได้แล้ว” เวลานั้นความสามารถยานํ้าที่ดื่มไปพลันทำงาน สายฝนรู้สึกสบายตัวมากกว่าเดิมเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าหายไปพอสมควร

   “ข้าจะสอนมันให้กับเจ้าในวันนี้” ชายชราครีเทลกล่าว แม้สายฝนจะใช้เวทมนตร์ได้ทว่าเขาไม่ได้ใช้ดีมากนัก ด้วยพรสวรรค์ของเขาแล้วการพัฒนาฝีมือด้านการใช้เวทมนตร์ด้วยตนเองถือว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก เกรงว่าต้องใช้เวลาครึ่งปีกว่าเขาจะควบคุมเวทมนตร์เบื้องต้นได้ นี่ขนาดผ่านการปรับแต่งร่างกายมาแล้ว ไม่อยากคิดเลยว่าถ้ายังไม่ปรับแต่งจะต้องใช้เวลาขนาดไหน

   “พวกเราจะเริ่มตอนไหน?” สายฝนถาม เขาขยับร่างกายเล็กน้อย ดื่มยานํ้าของชายแก่เข้าไปค่อยดีขึ้นหน่อย

   “ข้าไม่มีเวลาสอนเจ้ามากเท่าไหร่ เริ่มตอนนี้ดีที่สุด” ชายชราตอบ ต่อมามันก็บอกให้สายฝนลองใช้เวทมนตร์

   “ได้” รวบรวมพลังเวทย์จากลูกแก้วมาใว้ที่ปลายนิ้วชี้ วาดอักษรบางอย่างกลางอากาศโดยใช้เวลาสามสิบวินาที เวทมนตร์พื้นฐานระดับสองพลันทำงานเมื่ออักษรถูกวาดเสร็จ เกิดเพลิงขนาดเล็กกลางอากาศ มีรูปร่างบิดเบี้ยว ห้าวินาทีต่อมามันก็หายไป เดิมมันเป็นเวทมนตร์พื้นฐานระดับสอง[ลูกไฟ] แต่เพราะสายฝนเป็นคนใช้มัน เวทมนตร์นี้จึงกากกว่าเวทมนตร์ระดับหนึ่ง อีกทั้งยังหายไปอย่างรวดเร็ว

   “ข้าไม่คิดว่าพรสวรรค์ด้านการใช้เวทมนตร์ของเจ้าจะอ่อนแอเพียงนี้” ชายชราครีเทลไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี มันคิดว่าตนเองประเมินพรสวรรค์ของสายฝนตํ่าสุดๆแล้ว แต่แท้ที่จริงมันประเมินพรสวรรค์อีกฝ่ายสูงเกินไป

   สายฝนหน้ามืดลงทันทีหลังได้ยินคำกล่าวของชายแก่ บัดซบ! ด้วยพรสวรรค์เขาต่อให้จะพยายามฝึกฝนทั้งวันทั้งคืนก็ไม่มีทางใช้เวทมนตร์ได้ดีภายในระยะเวลาไม่กี่วัน

   “ฉันสามารถใช้ได้ดีขนาดนี้ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว” สายฝนกล่าวโดยไม่เขินอายสักนิด เป็นเรื่องที่รู้กันดีอยู่แล้ว ตัวเขาสายฝนพรสวรรค์ทุกด้านอยู่ในระดับตํ่า ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รู้สึกว่าตนเองใช้เวทมนตร์แย่ การที่ใช้ได้ขนาดนี้ทั้งๆที่มีพรสวรรค์ตํ่า หากเขาไม่สุดยอดแล้วจะเรียกอะไร?

   “...” ชายแก่เงียบ ชายหนุ่มข้างๆมันไร้ยางอายเกินไป ถ้านี่เรียกสุดยอด อัจฉริยะที่สามารถใช้เวทมนตร์ระดับสามได้ภายในหนึ่งชั่วโมงจะไม่เรียกว่าสุดยอดของสุดยอดหรอกหรือ?