บุรุษจอมเพี้ยน ทะลุมาเกรียนที่ต่างโลก

        “...”

        “ง่ะ ทำไมเงียบกันอย่างนั้นอ่ะ” แอนนายิ้มค้างก่อนจะกวาดตามองผู้เข้าแข่งขันที่อยู่ตรงหน้า ส่วนคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอซึ่งเป็นตัวแทนอีก 5 สถาบันได้แก่ โรงเรียนเทพสงคราม, อาเธน่า, วาเรีย, วีนัส และสำนักมารสยบฟ้า ก็เดินออกมามองหานักเรียนของตน

        “เหลือกันแค่นี้อย่างนั้นเหรอ” แอนนาพูดเสียงเบาอย่างเศร้าใจ

        “ผู้อำนวยการ..” ซายะเดินออกมาทักทายแอนนาอย่างคุ้นเคย

        “โอ้ ประธานนักเรียนตัวน้อยของฉัน แล้วก็เจ้าหนูแทยัง ยัยหนูเรเชล แล้วก็...อย่างที่คิดเลยนะ” แอนนามองนักเรียนของเธอยิ้มๆ สายตาเธอหยุดอยู่ที่ราฟที่ตอนนี้กำลังหาวอยู่อย่างไม่สนใจโลกโดยมีเฟยฮวากอดแขนอยู่

        “เธอคือนักเรียนของโรงเรียนวาเรียนี่ ทำไมถึงไปหาผู้อำนวยการของเธอล่ะ” แอนนาถามพลางชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่มผมยาวสวมชุดสูทดูดีคนหนึ่งที่กำลังมองมาที่เฟยฮวาตาเขม็ง

        “งั้นข้าไปก่อนนะคะนายท่าน ไว้เจอกันเร็วๆนี้นะคะ” เฟยฮวามองผู้อำนวยการของเธอก่อนจะบอกลาราฟตาละห้อยแล้วเดินจากไป

        “นักเรียนของฉันหายไปไหนกันหมด!” ผู้อำนวยการโรงเรียนวีนัสตะโกนออกมาเสียงหลง เธอเป็นหญิงสาวผมสีน้ำตาลช็อคโกแลตที่สวยงามมากคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอดูโศกเศร้าเป็นอย่างมาก

        “เอาล่ะ กลับโรงเรียนของเราแล้วแยกย้ายกันไปพักก่อนเถอะ พรุ่งนี้จะมีประกาศผลการแช่งเอาชีวิตรอด” แอนนาที่เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายส่ายหน้าออกมาอย่างเห็นใจ

        “ท่านหญิงวาเนสซ่า ข้ามารับท่านกลับสำนักแล้ว...ว่าแต่ท่านเมฟิสโตอยู่ที่ไหนกัน?” ขายหนุ่มผมขาวที่มีรูปร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอย่างกับนักมวยปล้ำเดินเขามาหาวาเนสซ่าที่นั่งอยู่กับพื้นอย่างอ่อนแรง เขามองพัคแทยังนิ่งๆ ดูเหมือนภารกิจจะล้มเหลวสินะ

        “ผู้อาวุโสจาง! ช่วยข้าจัดการเจ้าสารเลวนี่ด้วย มันเป็นคนสังหารศิษย์พี่ใหญ่ แถมยังข่มเหงข้าอีก!” วาเนสซ่าร้องออกมาอย่างน่าสงสารพลางชี้ไปที่ราฟ

        “…” สิ้นเสียงของหญิงสาวผมดำทุกคนที่อยู่ที่นี่พากันหันไปตามทิศทางที่นิ้วชี้ไปจนไปหยุดอยู่ที่ราฟกันเป็นตาเดียว

        “ใครข่มเหงเธอฟะ ฉันแค่จับเธอไว้ใม่ให้สร้างปัญหาเฉยๆเอง” ราฟยักไหล่อย่างไม่สนใจขณะหันไปพูดกับแอนนา

        “ไม่ต้องสนใจยัยบ้าอำนาจนี่หรอกครับคุณแอนนา พวกเรากลับโรงเรียนกันเถอะ ผมอยากกลับไปทำผัดเผ็ดช้างแล้ว”

        “ผัดเผ็ด? ช้าง?” แอนนาขมวดคิ้ว ถึงจะสงสัยในคำพูดของชายหนุ่มแต่เธอก็พยักหน้ารับ แต่ในขณะนั้นเอง เธอและทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็รู้สึกถึงไอมารที่แข็งแกร่ง แอนนาและผู้อำนวยการอีก 6 คนล้วนระเบิกพลังออกมาต้านทานไว้เพื่อป้องกันแรงกดดันของไอมารนี้

        “เจ้าหมอนี่มัน ผู้ใช้พลังระดับ SSS” ผู้อำนวยการโรงเรียนวีนัสกัดฟันพูด ถ้าเป็นอย่างที่คิด พวกเธอยกเว้นแอนนาคงสู้ไม่ไหว

        “หยุดอยู่ตรงนั้นเลยเจ้าเด็กเหลือขอ ข้าบอกตอนไหนว่าให้เจ้าไปได้ เจ้าบังอาจสังหารท่านเมฟิสโตผู้ที่เป็นศิษย์คนโตของจักรพรรดิโลหิตผู้ยิ่งใหญ่ แถมยังทำร้ายร่างกายท่านหญิงวาเนสซ่าจนอยู่ในสถาพนี้ ข้าผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักมารสยบฟ้าขอตัดสินโทษของเจ้าคือการตายสถานเดียว! จงขมาท่านหญิงซะ แล้วข้าจะให้เจ้าตายอย่างไม่ทรมาน” กล่าวจบผู้อาวุโสจางก็กู่ร้องเสียงดัง ร่างกายของเขาเปลี่ยนเป็นเพชรทั้งหมดแล้วกอดอกอย่างโอหัง รอให้ราฟเข้าไปขอโทษวาเนสซ่า

        “เจ้านี่คือมารวัชระ หนึ่งในเผ่ามารระดับสูงสุด เจ้าหนุ่ม รีบหนีไปเร็วเข้า!” ผู้อำนวยการโรงเรียนวีนัสรีบตะโกนเตือนราฟก่อนจะหันไปมองแอนนาที่กำลังผิวปากสบายอารมณ์อยู่

        “นึ่คุณไม่คิดจะเข้าไปช่วยลูกศิษย์ของคุณเหรอคะคุณแอนนา” หญิงสาวถามอย่างขุ่นเคือง ทั้งที่เป็นผู้อำนวยการของเขาแท้ๆแต่กลับไม่สนใจช่วยเขาเลย

        “จะให้ช่วยยังไงอ่ะ ก็ตอนนี้หมอนั่นแข็งแกร่งกว่าฉันไปไกลแล้วนี่นา” แอนนาพูดเสียงเรียบ เธอสัมผัสได้ถึงความอันตรายของนักเรียนผมเทาตรงหน้าชนิดที่ทำให้เธอหายใจแทบไม่ออก ยังไม่รวมที่เธอได้รับข้อความในหัวจากราฟอีกว่า

        ‘ผมจัดการเอง คุณช่วยปกป้องเพื่อนของผมเถอะ’

        ‘ได้’ แอนนาตอบก่อนจะนึกต่อว่า

        ‘โชคดีจริงๆที่เขาอยู่ข้างเรา’

        ‘ผมยังไม่ได้ถอนจิตออกนะครับ แต่แน่นอนว่าผมอยู่ข้างมนุษย์อยู่แล้ว...ถ้าพวกเขาไม่สร้างแัญหาน่ะนะ’ เสียงกลั้วหัวเราะของราฟดังขึ้นในหัวของแอนนาอีกครั้ง

        ‘...’

        “!?” ทางด้านขอฝทุกคนที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

        “แข็งแกร่งกว่าผู้อำนวยการ? งั้นหมายความว่าเขาคือผู้ใข้พลังระดับ SSS น่ะสิคะ?”

        “น่าจะ” แอนนาตอบ

        ‘หรืออาจจะเกินกว่าระดับ SSS ที่ไม่เคยมีใครไปถึงมาก่อนก็ได้’ เธอคิดในใจ พลางมองไปนักเรียนคนอื่นที่แม้จะมีสีหน้ากังวลแค่ก็ไม่ได้มีความตกใจใดๆ

        ‘ดูเหมือนพวกเขาจะรู้แล้วว่าเจ้าเด็กนี่ทำอะไรได้บ้าง’ แอนนายิ้มในใจขณะหันกลับไปมองเหตุการณ์ตรงหน้า

        “อยากเล่นด้วยก็ไม่บอก เอ้ารับนะ” ราฟก้มลงปั้นหิมะมาเป็นก้อนก่อนจะใช้ปราณเหมันต์ให้แข็งตัวแล้วปาใส่อกของผู้อาวุโสจาง

        ตูมมม

        ความแรงของบอลหิมะราวกับกระสุนปืนถูกลั่นไกที่มีความเร็วเหนือเสียงพุ่งใส่อกของผู้อาวุโสจางจนเกิดคลื่นกระแทกอย่างรุนแรง

        “เหอะ ถ้าคิดว่าจะทำร้ายข้าได้ก็ลอ...อ๊ากกก” ผู้อาวุโสจางไม่ทันพูดจบก็กรีดร้องโหยหวนออกมาก่อน

        “ไม่จริงน่า” ชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ผมแดงเพลิงที่มีเค้าโครงหน้าคล้ายวิเวียนอยู่หลายส่วนผู้มีตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนเทพสงครามมองภาพตรงหน้าตาค้าง ข้างกายเขามีวิเวียนและเคียวยะยืนยิ้มแห้งๆอยู่

        ผู้อาวุโสจางมองหน้าอกของตัวเองที่เป็นรูอยู่ เขามองราฟด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวก่อนจะหยิบโอสถฟื้นฟูระดับสูงสุดขึ้นมากิน ไม่นานอกที่เป็นรูก็ค่อยๆสมานตัวกันจนกลับเป็นเหมือนเดิม

        “สารเลวเอ๊ย! ตายซ…”

        ตูมมม

        จู่ๆร่างของราฟก็หายไปโผล่บนหัวของผู้อาวุโสจางแล้วเหวี่งหมัดอัดลงมาอย่างแรงจนอากาศโดยรอบสั่นสะเทือนก่อนที่หมัดนั่นจะซัดเข้าใส่หัวของเขาและแรงกระแทกนั้นก็ระเบิดออกไปจนทำให้ร่างกายที่เป็นเพชรของผู้อาวุโสจางแหลกละเอียดราวกับเศษแก้วทันที

        “พูดมากน่ารำคาญจริง คนยิ่งโมโหหิวอยู่” ราฟที่กลับลงมายืนบนพื้นพูดพลางเอามือกุมท้องที่เริ่มส่งเสียงออกมาประท้วง

        “...” คนอื่นๆ

        แกรกๆๆๆๆๆ

        ในขณะนั้นเองเหล่าเศษชิ้นส่วนเพชรของผู้อาวุโสจางที่แตกกระจายออกไปก็ลอยขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะรวมตัวกันเป็นร่างกายของเขาใหม่อีกครั้ง

        “โอ๊ะ ไม่ตายแฮะ” ราฟผิวปาก

        “เจ้ามนุษย์! ข้าขอยอมรับว่าเจ้าแข็งแกร่ง แต่ว่าเจ้าไม่อาจรับการโจมตีที่ทำให้ข้าได้รับฉายา ’หายนะสีรุ้ง’ ได้แน่!” ผู้อาวุโสจางตะคอกใส่เขาเสียงด้ง

        “...” ราฟ