[จบ] ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ในวันสิ้นโลกพร้อมมิติส่วนตัว

        ตอนที่ 37 ส่งแกไปสู่สุคติ

        ชายหลายคนรวมตัวกันในที่เปลี่ยว พวกเขาล้อมเซียวหมิงเยวี่ยกับยาย สายตามองมาอย่างประสงค์ร้าย สีหน้าดูมาดร้าย

        “ผู้หญิงสองคน คนหนึ่งเป็นหญิงสาวอีกคนหนึ่งเป็นหญิงแก่ สวมชุดกันยุง น่าจะเป็นสองคนนี้นี่แหละพี่เหว่ย”

        คนที่ถูกเรียกว่าพี่เหว่ยก้าวออกมาด้านหน้า บนศีรษะสวมหมวกแบบคนเลี้ยงผึ้ง แม้จะสวมหมวกก็ยังไม่สามารถปิดบังรอยแผลเป็นน่ากลัวบริเวณคิ้วขวาไว้ได้

        “พวกแกเองเหรอที่ทำร้ายพ่อของฉัน เธอดึงผ้าพันหัวของพ่อฉัน เขาก็เลยถูกยุงรุมตอมและกัดที่หัว ไหนลองบอกมาสิว่าฉันจะคิดบัญชีกับแกยังไงดี?”

        เซียวหมิงเยวี่ยดันตัวยายไว้ด้านหลังเพื่อปกป้อง “แกจะทำอะไร?”

        “แม่หนูคนนี้ใจสู้ดีนี่” ชายด้านหลังเธอเอ่ยขึ้น

        พี่เหว่ยมองเธอด้วยสายตาเย็นชาพลางบอก “พ่อฉันเจ็บหนัก ค่ารักษาอย่างน้อยต้องมี 500,000 หยวน อย่าหาว่าฉันไม่เตือน พวกเราเป็นนักเลง มีเรื่องกับพวกเราแล้วต่อให้เรียกตำรวจมาก็ไม่ง่ายหรอกนะ”

        เซียวหมิงเยวี่ยยกแขนกอดอกแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

        “แล้วยังไง?”

        พี่เหว่ยตกใจเล็กน้อย เขาเลียริมฝีปากก่อนบอก

        “เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันเห็นผู้หญิงใจกล้าแบบนี้ คนที่ฉันเคยเจอมาก่อนหน้านี้ ไม่ทันได้พูดสักคำก็กลัวจนฉี่ราดกางเกงแล้ว”

        สายตาของเขาเปี่ยมตัณหา “เธอก็ดูดีเหมือนกันนะ ผิวเนียนนุ่ม ถ้าพอมีมันสมองต่อไปก็ติดตามฉันซะ ฉันสัญญาว่าจะทำให้เธออยู่ดีกินดี คิดว่าไงล่ะ?”

        เซียวหมิงเยวี่ยแค่นเสียง เขาถอดแบบมาจากพ่อไม่มีผิดเพี้ยน เจ้าวัดไม่ดีหลวงชีสกปรกขนานแท้

        ยายโมโหก่อนบอก “พวกแก! ไอ้ชั่ว ฉันจะโทรแจ้งตำรวจมาลากคอเข้าคุก”

        “ยายเฒ่าเสียสติไปแล้ว คิดว่าข่มขู่ใครอยู่กัน?”

        “ใช่แล้ว”

        “ตำรวจนั่งกินนอนกินพวกนั้นไม่กล้ายุ่งกับพวกเราหรอก!”

        “วันที่อากาศร้อนระอุแบบนี้ พวกเขาก็คงเอาแต่นอนตากแอร์ในสถานี ใครจะโง่ออกมา”

        ชายด้านหลังหัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลก

        พี่เหว่ยเอ่ยอย่างเหลืออด “แม่หนู ตัดสินใจได้หรือยัง? แต่เธอต้องก้มหัวคำนับขอโทษพ่อฉันก่อน ฉันถึงจะรับเลี้ยงเธอ เข้าใจไหม?”

        เซียวหมิงเยวี่ยหรี่ตามอง เห็นรอยสักสีดำบนคอของชายสองคน ในหัวนึกถึงข่าวที่เห็นเมื่อหลายวันก่อน และคาดเดาบางอย่างในใจได้

        “ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณเป็นคนแก๊งมังกรดำใช่ไหม? กลุ่มอันธพาลที่ขึ้นชื่อเรื่องข่มขืนและปล้น ก่ออาชญากรรมมาหลายคดีในเมืองทางใต้ แล้วตำรวจก็กำลังตามล่าตัวคุณอยู่”

        โศกนาฏกรรมเพิ่งที่เกิดขึ้นแถวบ้านเรือนแถบนี้ สมาชิกครอบครัว 4 คนถูกฆ่า พ่อแม่ตายคาที่ ลูกสาว 2 คนหายตัวไปอย่างเป็นปริศนา ทั้งหมดนั้นเป็นฝีมือของแก๊งมังกรดำ

        เซียวหมิงเยวี่ยไม่ต้องคิดก็รู้ว่าหากผู้หญิงไม่สามารถป้องกันตัวในโลกอันโกลาหลแบบนี้ คงได้แต่ถูกปีศาจพวกนี้กระทำราวเป็นของเล่นและข่มเหงรังแกตามอำเภอใจ

        หากลูกสาวครอบครัวนั้นยังมีชีวิตอยู่ พวกเธอก็น่าจะตกอยู่ในเงื้อมมือของคนกลุ่มนี้เป็นแน่

        “แหม รู้กระทั่งเรื่องนี้ สมกับเป็นผู้หญิงที่ฉันสนใจ”

        พี่เหว่ยกลับยิ่งได้ใจ เขาชอบเอาชนะผู้หญิงฉลาดที่ไม่ยอมจำนน มันชวนให้เขารู้สึกประสบความสำเร็จ

        “เราคือแก๊งมังกรดำ! คำว่าแก๊งดูไม่น่ายุ่งเกี่ยวด้วยแล้วใช่ไหมล่ะ”

        “ฮ่า ๆ ตำรวจไม่ตามล่าตัวเราหรอก พวกเขาไม่กล้าท้าทายเราแม้แต่น้อย”

        “ใช่แล้ว”

        กลุ่มผู้ชายด้านหลังดูย่ามใจและอวดดี ราวกับพวกเขาทำเรื่องดีตอบแทนบุญคุณบรรพบุรุษมา ถึงได้ภาคภูมิใจเสียเหลือเกิน

        “มิน่าล่ะพ่อของคุณถึงได้บอกว่าคุณยิ่งใหญ่มาก ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว” เซียวหมิงเยวี่ยเอ่ยแฝงความนัย

        พี่เหว่ยยิ้มกระหยิ่มก่อนบอก “ฉันนี่แหละผู้ยิ่งใหญ่!”

        ยายขยุ้มชายแขนเสื้อของเซียวหมิงเยวี่ยไว้แน่นพลางกระซิบ

        “หมิงเยวี่ย หลานหนีไปก่อน ยายจะขวางไว้เอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามหันหลังกลับมา ไปหาพ่อของหลานซะ!”

        สีหน้าของยายมุ่งมั่นราวกับพร้อมกลับบ้านเก่า เธอแก่เฒ่ามากเกินกว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว แต่หลานสาวของเธอจะตายไม่ได้! หมิงเยวี่ยอายุเพียง 20 ต้น ๆ จะสูญเสียวัยสาวอันมีค่าไปด้วยน้ำมือของไอ้ชั่วพวกนี้ได้อย่างไร!

        เซียวหมิงเยวี่ยรู้สึกแสบจมูกเล็กน้อย “หนูมีแผนค่ะ ยายคะ ไม่ต้องกลัวไปนะคะ”

        ยายคิดว่าหลานสาวเพียงปลอบใจตนเองจึงบอก “หลานรัก ฟังยายนะ วันนี้หลานต้องฟังยาย”

        “กระซิบอะไรกัน!” พี่เหว่ยตวาด

        เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มก่อนบอก “ฉันรับปากโดยไม่มีเงื่อนไขว่าจะให้เงินแก 500,000 หยวน แล้วจะยอมเป็นของแกด้วย แต่แกต้องปล่อยยายฉันไป”

        “จริงเหรอ? ฉันละชอบที่เธออยู่เป็นจริง ๆ!” เขาลั่นขำ 

        ชายคนอื่นพากันยิ้มและแสดงความยินดีกับพี่เหว่ยที่ได้สาวงามมาครอบครอง เสียงหัวเราะของพวกเขาช่างเสียดแทงหูเหลือเกิน

        “ไม่ได้ ๆ! พูดอะไรออกไปน่ะ เจ้าเด็กโง่!” ยายลนลานรั้งตัวเซียวหมิงเยวี่ย ตื่นตระหนกจนปล่อยโฮออกมา

        เซียวหมิงเยวี่ยเอ่ยสัญญาอีกครั้ง “ยายคะ กลับไปก็รีบไปแจ้งตำรวจนะคะ ไม่ต้องห่วง หนูมีทางออก ไม่อย่างนั้นเราจะหนีไปไม่ได้สักคนเลยนะคะ”

        หญิงชราจะสบายใจได้อย่างไร?

        “ยายแก่นี่ จะไปไหนก็ไป ถ้าไม่ไปฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้” พี่เหว่ยว่าอย่างหมดความอดทน

        “ไปสิคะ!” เซียวหมิงเยวี่ยเร่งเร้าให้ไม่อาจปฏิเสธได้

        ยายไม่มีทางเลือก ตอนนี้เธอทำได้แค่หนีไป ไม่อย่างนั้นจะไม่มีคนกลับไปขอความช่วยเหลือ หมิงเยวี่ยกล้าหาญเสียจนหญิงแก่อย่างเธอละอายใจนักที่ต้องให้หลานสาวเสี่ยงชีวิตช่วยตนเองเอาไว้

        เธอทำได้เพียงวิ่ง วิ่งให้สุดฝีเท้า วิ่งกลับบ้านไปหาพ่อเซียว วิ่งไปแจ้งตำรวจ

        หลังยายจากไป พี่เหว่ยมองเซียวหมิงเยวี่ยด้วยสายตาโลมเลียพลางสาวเท้าเข้าไปอย่างเนิบช้า

        “แม่หนู วันนี้เป็นคืนเข้าหอของเรา ปรนนิบัติฉันให้ดีแล้วฉันจะเคี่ยวเนื้อให้เธอ คงไม่ได้ลิ้มรสเนื้อมาหลายวันแล้วใช่ไหมล่ะ?”

        เซียวหมิงเยวี่ยยิ้มแต่น้ำเสียงกลับเยือกเย็น

        “แกเป็นคนร้ายถูกหมายหัว ฆ่าแกไปคงไม่ผิดกฎหมายใช่ไหม สวรรค์มีทางไปแต่แกไม่ไป นรกไม่เปิดกลับบุกเข้าไป วันนี้ฉันจะส่งแกไปสู่สุคติซะ!”

        ยายไม่อยู่ที่นี่แล้ว เธอสามารถรับบทฆาตกรได้เต็มที่ อยากจะลองพลังที่ได้จากยาชูกำลังมานานแล้ว บังเอิญได้ฝึกกับขยะสังคมพวกนี้พอดี

        และสิ่งที่ทำให้เธอสนใจคือแก๊งมังกรดำทั้งแก๊ง!

        เซียวหมิงเยวี่ยพลันบีบคอพี่เหว่ยมาแล้วยกเขาจนเท้าลอยไม่ติดพื้น

        รอยยิ้มหื่นบนใบหน้าเขานิ่งค้าง ก่อนแทนที่ด้วยท่าทีเหลือเชื่อ ใบหน้ากลายเป็นแดงก่ำ เขาดิ้นทุรนทุรายคล้ายอยากจะพูดบางอย่าง

        ทว่าเสียงกร๊อบก็ดังขึ้นในชั่วขณะต่อมาเมื่อเธอบิดคอเขาหัก พี่เหว่ยถูกโยนลงกับพื้นราวกับเป็นขยะ ร่างยังคงชักกระตุก

        ชายคนอื่นงุนงงและหวาดกลัวแทบสิ้นสติ ความกระหยิ่มใจหายไปจนหมด

        “พี่... พี่เหว่ย ตายแล้วเหรอ?”

        “เธอ... เธอมีแรงเยอะขนาดนี้ได้ยังไง เวรแล้วไง!!!”

        เซียวหมิงเยวี่ยยังคงสีหน้านิ่ง ท่าทางดูน่าเกรงขาม

        “ใครจะเป็นคนต่อไป ลองเดาดูสิ?”

        คนพวกนี้ชั่วช้า ปฏิบัติกับผู้หญิงเป็นของเล่น ข่มเหงรังแกตามอำเภอใจ ฆ่าร้อยครั้งยังไม่นับว่าเกินเหตุ

        พวกเขาอยากจะหนี ทว่าจะหนีไปได้อย่างไร เพียง 5 นาทีเซียวหมิงเยวี่ยก็ฆ่าไป 6 คนแล้ว เหลือเพียงคนเดียวที่นอนกองอยู่กับพื้น ส่งเสียงร้องอ้อนวอนขอความเมตตาจากเธอ

        เธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา นี่มันปีศาจกินคนชัด ๆ! ปีศาจที่ฆ่าคนได้ในพริบตา!

        “อย่า... อย่าฆ่าฉันเลยนะ อย่าฆ่าฉันเลย! ฉันเองก็ถูกบังคับมา ถ้าฉันไม่เข้าแก๊งมังกรดำ ฉันก็มีแต่ต้องตาย!” 

        “อย่ามาแก้ตัว เลิกพูดเหลวไหลแล้วพาฉันไปหาคนที่แกเรียกว่าหัวหน้า ไม่อย่างนั้นแกได้ตายไปกับพรรคพวกที่นี่แน่ เข้าใจไหม?”

        เซียวหมิงเยวี่ยบีบคอเขายกขึ้นอย่างง่ายดายราวกับยกลูกเจี๊ยบ

        ในเมื่อฆ่าคนไปแล้วก็ต้องถอนรากถอนโคน ไม่อย่างนั้นจะเดือดร้อนไม่สิ้นสุด เธอเดาว่าพี่เหว่ยเป็นแค่หัวหน้าระดับเล็กในแก๊งมังกรดำ คนไร้สมองแบบนี้จะมาเป็นหัวหน้าใหญ่ได้อย่างไร พ่อเขายังต้องมาซื้อข้าวราคาพิเศษด้วยตัวเองอยู่เลยไม่ใช่เหรอ

        “เข้าใจแล้ว! ฉันจะพาไป อย่าฆ่าฉันเลยนะ!” อีกฝ่ายกลัวจนฉี่แทบราด

        “แก๊งแกมีกันทั้งหมดกี่คน?”