“หะ หา??? ..” ผมเอ่ยอย่างท่าทีอึ้งๆ ก่อนที่ณัฐกานต์นั้น เค้าจะอธิบาย/ขยายความ คือ ที่เธอยังไม่อยากกลับบ้าน เพราะถ้ากลับไป สภาพแบบนี้ได้มีเื่กับคนที่บ้านยาวแน่...และยังคงอยากดื่มทานอีกหน่อยด้วย...ซึ่งผมเองก็พยายามกล่อมเธอเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็ต้องจำยอมทำตามที่เธอ้า พาเธอไปยังที่บ้านของผม ห้องพักที่คอนโด...
“คอนโดเหรอ? เอาเถอะ ชั้นก็ไม่คิดว่า อย่างนายจะมีบ้านเป็คฤหาสน์ อยู่แล้วนี่...” นั้นเป็คำแรกที่ณัฐกานต์พูดถึงที่อยู่ผม ซึ่งผมควรดีใจมั้ยเนี่ยที่เธอพูดจาเหมือนตอนปกตินิดๆ แล้ว....ก่อนที่ผมจะพาเธอขึ้นไปนั้น ผมก็ได้ไปซื้อเบียร์มาเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย และค่อยพาเธอขึ้นไปที่ห้องของผม โดยไม่มีความกังวลแต่อย่างใด...เพราะอย่างที่บอกไปตอนต้นว่า ค่ำคืนนี้ ไม่มี ตาล หรือ เต้ย เลย....ถ้ามี ผมคงต้องนั่งไล่ตอบคำถามอย่างยืดยาวแน่ๆ ...
“อืมมม ดูดีกว่าที่คิดนะ...” ณัฐกานต์ที่เอ่ย เมื่อเธอได้เดินเข้ามาในห้องของผม ก่อนที่เธอจะหันมาเอ่ยถามผม...
“นายมีแฟนแล้วเหรอ? ...” คำถามของเธอที่ทำให้ผมชะงักเล็กน้อย ด้วยท่าที งง สงสัย ก่อนที่หล่อนจะอธิบายเพิ่มเติม...
“ก็ในห้องของนาย...มีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงคละคลุ้งอยู่...แต่เท่าที่ชั้นสังเกตก็ไม่เคยเห็นนายจะสวีทอะไรกับใคร หรือมีท่าทีที่สมกับคนที่มีแฟนแล้วนะ หรือว่า แท้จริง นายเป็พวกภัยสังคมที่ ชอบหิ้วสาว มาปล้ำที่ห้อง!!...” ณัฐเอ่ยกล่าวต่อ พร้อมกับทำท่าทีกลัว ซึ่งถ้อยคำนั้น นอกจากจะทำให้ผมอึ้ง และ ทึ่ง เพราะผมไม่ได้กลิ่นน้ำหอมที่ว่านั้นเลย ก่อนจะเอ่ยเชิงแย้ง...
“เลิกมโนมั่วๆ ซั่วๆ ได้แล้ว...” ผมตอบ ก่อนจะเกาหัวเล็กน้อย และค่อยตอบคำถามที่เธอได้ถามไปนั้น...
“ถามว่ามีแฟนมั้ย? มี แต่ยัง เรายังไม่ถึงขั้นที่เรียกว่า แฟน หรอก แค่กำลังคบหาดูใจกันอยู่นะ..” ผมที่เอ่ยต่อ และไม่รู้ว่าผมคิดไปเองมั้ย แต่รู้สึกเหมือน ตัวของณัฐกานต์จะดูเศร้าๆ กว่าเดิม หลังจากที่ผมได้เอ่ยบอกเธอไปว่า มีสาวเ้าที่กำลังคบหาอยู่...
จากนั้น ผมกับเธอก็นั่งดื่มทานในห้อง... ดื่มทานและผลัดกันเล่า วีรกรรมบ้าๆ ของตัวเอง มาเป็กับแกล้ม และนั้นก็ทำให้ผมกับเธอต่างหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน โดยที่ผมก็ค่อนข้างแปลกใจกับเื่เล่าของเธอ ที่มันก็ออกธรรมดา ไม่ต่างจากคนทั่วไป ทีแรกผมไม่นึกว่าเธอจะมีเื่เล่าบ้าๆ บอๆ ได้มากขนาดนี้ ชนิดที่สมควรเรียกว่าเป็ ยัยเพี้ยน เลยก็ว่าได้...
แถมไม่รู้ว่าทำไม ถึงทำให้ผมกลับคิดว่า แต่ละเื่ที่เธอเล่า มันคือเนื้อแท้จริงๆ ของเธอ...ซึ่งถ้ามันใช่ คงมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ทำให้เธอต้องบังคับตัวเองให้ทำตัวเหมือนดูสูงส่งเอาไว้....
“นี่เราคุยกันจนเวลาผ่านไปนาน ขนาดนี้แล้วเหรอ? ...” ผมที่เอ่ยขึ้น เมื่อชำเลืองมองนาฬิกาก็พบว่า จะใกล้ตี 2 แล้ว...ซึ่งผมกับณัฐนั่งคุยนั่งดื่มกันั้แ่ เที่ยงคืนนิดๆ ...และอีกสาเหตุที่ชำเลืองมองนาฬิกา เป็เพราะเบียร์ที่ซื้อมามันหมดแล้วด้วย..
“อืมมม นั้นสิ ไม่รู้สึกตัวเลยนะเนี่ย ว่าเวลามันผ่านไปขนาดนี้แล้ว...” ณัฐ ตอบอย่างเห็นด้วยกับผม ก่อนที่ผมจะร้องถามกับเธอ...
“งั้นก็คงได้เวลาเลิกสนุก...” ผมเอ่ย และทำการจิบเบียร์ โดยกะว่าเมื่อหมดกระป๋องที่ถือนี่เมื่อไร ก็จะลุกขึ้น และถามเธอ เกี่ยวกับการพักผ่อน...ว่า้าอาบน้ำ ้าเปลี่ยนเสื้อผ้ามั้ย? แน่นอนว่าผมก็กะให้เธอใช้เตียงผม ส่วนผมก็คงนอนที่โซฟาที่เรากำลังนั่งดื่มทานเนี่ยแหละ...
“ไม่ใช่ ต้องบอกว่า ได้เวลาเริ่มสนุกมากกว่า...” ณัฐ ที่เอ่ยแย้ง ซึ่งผมก็ค่อยชำเลืองมองยังที่เธอ อย่าง งงๆ กับถ้อยคำของเธอ และเมื่อชำเลืองมอง ผมก็ต้องชะงัก เมื่อเธอได้ขยับร่างตรงเข้าหาผม..จนทำให้ผมต้องเอ่ยเรียกชื่อของเธออย่างเชิงถาม...
“ณัฐ? ...”
“สนใจ มีอะไรกับชั้นในคืนนี้มั้ย? ...” ถ้อยคำของเธอที่ค่อยๆ เอ่ยขึ้น ด้วยสีหน้าท่าทีที่ดูจริงจัง ซึ่งทำให้ผมอึ้งไม่น้อย อึ้งชนิดที่เกือบแทบสร่างเมาเลย..หลังจากที่เอ่ยถ้อยคำดั่งกล่าว ผมกับเธอต่างก็จ้องมองหน้ากันอย่างไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง และก็เป็ณัฐกานต์ที่เป็ฝ่ายเอ่ยอย่างทำลายความเงียบนั้น...
“ชะ ชั้นล้อเล่นนะ...” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย พร้อมกับขยับตัว ถอยและค่อยลุกขึ้น ท่ามกลางสายตาของผมที่จ้องมองเธอ ด้วยความสงสัย ว่าถ้อยคำ เมื่อครู่มัน เป็เื่จริง? หรือ ล้อเล่น กันแน่ จะว่าไป ผมก็อ่านสีหน้าของณัฐเวลานี้ไม่ออกเลย เพราะสีหน้าของเธอนั้นมันได้ระเรือแดง จากการดื่มทานอยู่แล้ว...ต่อให้รู้สึกเขินอายหลังจากเอ่ยถ้อยคำเมื่อกี้ผมก็ไม่มีทางรู้ได้หรอก...
“ชะ ชั้นขอตัวไปห้องน้ำหน่อยนะ..” ณัฐกานต์ที่เอ่ยขึ้น เมื่อเธอได้ยืนขึ้น ซึ่งผมก็เอ่ยตอบเธอ...
“อื้อออออ ห้องน้ำ อยู่ทางนั้นนะ..” ผมตอบพร้อมกับชี้ทางไปห้องน้ำ ซึ่งณัฐกานต์ก็ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะขยับหันอย่างเตรียมเดินไปยังที่ห้องน้ำทางที่ผมชี้ แต่เธอก็ก้าวเท้าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ไม่สิ ต้องเรียกว่า ได้แค่หันยังไม่ได้ก้าวเท่าเลยซะมากกว่า อยู่ๆ เธอก็ลื่นเสียหลักและมีท่าทีจะล้มขึ้นมาซะงั้น....
“ว้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย...” เสียงของณัฐที่เอ่ยร้องลั่นด้วยความใ เมื่อตนเองเสียหลักและลื่นล้มหงายหลัง และโชคดีของเธอที่ผมได้จับตามองเธอและไหวตัวทันจึงขยับเข้ารับร่างที่ลื่นไถลจะล้มหงายหลังนั้นได้ทัน...
“มะ ไม่เป็ไรใช่มั้ย? ...” ผมร้องถาม หลังจากที่ช้อนรับร่างของณัฐกานต์ไว้ได้ทัน ซึ่งพอหลังจากที่ผมได้ทำการเอ่ยถาม ผมก็ต้องชะงัก เมื่อพบว่าใบหน้าของผมกับเธอนั้นห่างกันเพียงไม่กี่เซนเท่านั้น นอกจากใบหน้าที่ใกล้ชิดกันมากๆ แล้ว มือไม้ข้างหนึ่งที่ได้เข้าช้อนรับร่างของเธอนั้นก็ดันไปวางทาบทับเหมือนเตรียมบีบคลึงหน้าอกข้างหนึ่งของเธออีกด้วย..
“อืมมมมม..” ณัฐกานต์เอ่ยตอบคำถามของผมอย่างสั้นๆ ซึ่งเธอก็ไม่มีท่าทีจะต่อว่าเื่มือไม้ของผมที่วางผิดที่ผิดทาง และตัวผมก็ไม่คิดที่จะขยับมือไม้ข้างดั่งกล่าวออกด้วย ซึ่งพอหลังจากที่เธอเอ่ยตอบรับ ผมกับเธอต่างจ้องมองกันและกันอย่างนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร หรือ มีท่าทีอะไร....
โดยที่ผมไม่แน่ใจว่า พวกเราได้ค้างกันอยู่ในสภาพแบบนั้นนานแค่ไหน...5 นาที? มารู้ตัว และจำได้อีกที ริมฝีปากของผมกับเธอก็ได้กระกบัักันเสียแล้ว ซึ่งผมก็จำไม่ได้และไม่แน่ใจว่าใครเป็คนขยับริมฝีปากเข้าทำการัักันแน่ ผม หรือ เธอ? เพราะสภาพท่าทางของพวกเราในตอนนั้น ผมก็ยอมรับแหละว่า ก็มีอารมณ์อยากจูบเธอเหมือนกัน....
ถึงแม้ผมจะจำไม่ได้ว่าใครเป็ฝ่ายเริ่มการจูบก่อน แต่วินาทีนั้นก็ดูเหมือนทั้งผมและณัฐกานต์ ต่างก็ไม่มีใครสนใจเื่นั้นกันแล้ว ต่างขยับริมฝีปากัักันอย่างไปมา และมิได้ััอย่างธรรมดา หากแต่ทำการแลกลิ้นกันอีกด้วย..และการจูบดั่งกล่าวก็เหมือนเป็การจุดไฟราคะของผมกับเธอให้ลุกโชกขึ้นก็ไม่ป่าน...
เพราะหลังจากที่พวกเราจูบ...จูบแรกกันเสร็จ ถ้ามีใครสักคนแสดงท่าทียุติ ผมก็เชื่อว่าเื่มันก็คงไม่ขยายผลไปมากกว่านี้แน่ แต่เพราะว่าไม่มี แถมยังมีการจูบซ้ำ รอบ 2 ซึ่งรอบนี้ผมจำได้ว่า ณัฐกานต์เป็ฝ่ายขยับเข้ามาจูบปากผมซ้ำย้ำ และเหมือนเธอจะเอ่ยพึมพำอะไรสักอย่าง...
และการจูบ ซ้ำ ย้ำอีกรอบนั้น ก็ทำให้ไฟสวาทนั้นลุกโชค อย่างหยุดไม่อยู่อีกแล้ว...นอกจากจะทำการจูบปากแลกลิ้นกันและกันนั้น มือไม้ของผมข้างที่วางทาบทับบนหน้าอกหน้าใจข้างหนึ่งของเธอนั้น ก็ได้ทำการบีบคลึงหน้าอกข้างนั้นของเธออย่างไปมา ถึงแม้จะยังมีทั้งยกทรงและเสื้อผ้าขวางอยู่ก็ตาม ใช่...บีบคลึงอยู่สักแป๊บ ก่อนที่จะขยับทำการปลดเปลื้อง กลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เป็ชุดทำงานของ ณัฐกานต์นั้นออกจนหมด....
และในขณะที่ผมจะเลื่อนมือกลับขึ้นมาเพื่อ หมายจะปลดยกทรงของเธอออกนั้น....
“นี่...เราไปต่อกันที่เตียงเถอะนะ..” ณัฐกานต์ที่เอ่ยกล่าวเชิง ชักชวนผมด้วยน้ำเสียงที่แ่เบาและใบหน้าที่แดงก่ำกว่าเดิม ซึ่งการเอ่ยกล่าวของเธอนั้นก็ทำให้ผมชะงัก ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ และผมกับเธอต่างก็พากันไปยังที่ห้องนอน ใช่ ห้องนอนของผม...
402K
