Santianamarir เซนเทียน่ามารีอาร์ 1 (ผู้ฟูมฟักจากโลกต้องห้าม)

หยินหยาง

        ดวงตางดงามแดงฉานสบเข้ากับใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเด็กมนุษย์ผู้มีดวงตาสีเดียวกับเขา เขาอันเป็นที่รักของเธอและเธอปรารถนาให้เขาคนนั้นมีชีวิตไปชั่วกาลนานมันหยาดรื้นไปด้วยน้ำตาเด็กหญิงคนนี้กำลังหมองเศร้า แต่ในเรื่องใดกัน

        เนย่าสะอื้นก่อนจะหันหลังให้กับร่างงามของราชินีวูฟวิงค์เธอเดินกลับไปยังร่างสีนิลที่นอนหมดลมหายใจอยู่ไม่ไกลนักเด็กหญิงประคองต้นคอที่เต็มไปด้วยขนนุ่มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยได้อาศัยซุกนอนทุกค่ำคืนยามเหน็บหนาวปีกที่หุบลู่สีดำเงางามนั้นไม่ได้ขยับตอบสนองมาห่มร่างของเธอไว้อย่างเคย เพื่อนที่แสนดีของเธอนอนนิ่งมีเลือดไหลซึมจากกลางหน้าผากที่อัญมณีแตกร้าวภาพที่เห็นทำให้ทุกคนถึงกับหลั่งน้ำตาไม่เว้นแม้แต่คนที่แสนเย็นชายังเผลอแอบมีน้ำตาคลอหน่วยไปด้วย

        “รีส เกิดอะไรขึ้นกับเขา” ชีน่าเอ่ยถามอย่างแผ่วเบาเอ่ยเรียกชื่อคนรักดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตะลึง

        “เขาอยากให้เธอฟื้น จึงยอมแลกชีวิตกับเธอ” เนย่าตอบพลางสะอื้นฮัก

        “ทั้งที่ครั้งหนึ่งข้ายอมแลกมันเพื่อเขา” ชีน่าสูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยอย่างตัดพ้อ

        “เจ้าไม่ได้ถูกลวงไปฆ่าหรอกหรือ” ชู่ม่ากอดอกเอ่ยถามเอียงคอมองอย่างสงสัย

        “ไม่ ข้าเต็มใจเพื่อให้เขาได้มีลมหายใจไปชั่วนิรันดร์” เสียงหวานชวนฟังของชีน่าเต็มไปด้วยความมองเศร้า

        “โอ๊ว! ความรักแสนเศร้าของเจ้าปุยนี่ทำข้าน้ำตาแตก” ชูม่าปาดมือไปมาที่ดวงตากลมโตของเขาและมันไม่มีน้ำสักหยดเดียว

        “ถ้าเช่นนั้นอาจารย์อีรอส...” รินรินหันไปหาคนที่นั่งพักอยู่และเขาไม่มีกะใจจะตอบคำถามใคร

        “อีรอสคือคนที่ห้ามปรามข้าในเรื่องนี้แต่เหตุใดความปรารถนาของข้าจึงไม่เป็นผลเมื่อข้ากลับมาได้มีชีวิตอีกครั้ง” ชีน่าย่างเท้าแผ่วเบาปีกหูและหางหุบลู่ตกลงอย่างสิ้นหวัง

        “ชีน่า รีสเขาอยากให้เธอปกป้องเนย่าแทนเขา” เซนดรินเป็นคนตอบ

        “เด็กมนุษย์ผู้มีดวงตาเด็ดเดี่ยวเช่นเขารึ เพื่ออะไร?” ชีน่าจ้องมองเด็กหญิงที่กำลังสะอื้นนิ่งนาน

        “ทวงบัลลังก์ของราชามังกรไฮดราคืนเช่นครั้งก่อนเมื่อนานมาที่พวกท่านได้ปฏิญาณกันไว้” ฮาร์มเสริมต่อดวงตาสีสวยเบนไปทางเจ้าของเสียง

        ดวงตาสวยเบิกกว้างอีกครั้งแต่ก็รีบหลบสายตาทันทีดวงตาหรี่ลงอย่างครุ่นคิดและหม่นเศร้าลงอีกเมื่อมองหน้าคนรัก

        “เรื่องนั้นย่อมได้แต่ลมหายใจของข้าได้มาแต่ต้องเสียเขาไปเหตุใดถึงได้ต้องเป็นเช่นนี้ยอดรักของข้าหากไม่มีท่านแล้วคงไม่มีสิ่งใดที่ข้าจะทำได้จนสุดความสามารถ” ชีน่าใช้จมูกสัมผัสกับจมูกของรีสเบาๆ

        “รวมวิณญาณเป็นหนึ่ง ดวงจิตจะหวนคืน” ชูม่าเอ่ยในขณะที่กอดอกและหลับตานิ่ง

        “อะไรของนายเนี่ยะ..ชูม่าทุกคนกำลังเศร้าอยู่นะจะเอาวิญญาณใครมารวมตอนนี้ล่ะ....หา..!” รินรินปาดน้ำตาพลางเอ็ดเจ้าเปี๊ยกที่เคร่งขรึมเกินไป

        เนย่ากำลังเศร้าเสียใจกอดร่างของรีสไว้ไม่คลายในขณะที่ชีน่าก็คลอเคลียร่างของเขาไม่ห่างเช่นกันราวกับต้องการรับความตายให้กลับคืนอีกครั้งหากร่างนี้จะฟื้นคืนในตอนนั้นเอง

        “กริ๊ก!” อัญมณีแตกร้าวทั้งสองเกิดสัมผัสกันและกันพลันเหตุการณ์ไม่ดาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

        แสงสว่างเจิดจ้าสีขาวพุ่งเข้ามาจากด้านนอกรอบทิศจนทุกคนต้องเบือนหน้าหนีและหลับตาแน่นร่างของชีน่าและรีสถูกกระชากออกจากกันอย่างรวดเร็วและแรงนั่นทำให้เนย่าจำต้องปล่อยมือจากเพื่อนรักของเธอ

        ร่างทั้งสองลอยคว้างอยู่เหนือศีรษะของเนย่าศีรษะทั้งคู่แหงนหงายขึ้นฟ้าราวกับถูกตรึงจากมนตราจนไม่ได้สติเนย่าพยายามมองฝ่าความสว่างจ้านี้ขึ้นไปมีสำแสงขาวและดำพุ่งสลับกันไปมาระหว่างร่างของชีน่าและรีสพวกมันพุ่งไปที่หน้าผากของทั้งคู่อัญมณีสีมรกตที่แตกร้าวทั้งสองชิ้นเริ่มเปลี่ยนสีและบิดรูปร่างอยู่กลางหน้าผากของทั้งสอง

        “ฟรึ่บ!!” ปีกของทั้งคู่ห่อหุ้มร่างของเจ้าของไว้ทันทีราวกับดักแด้ขาวและดำขนปีกของรีสและชีน่าปลิวฟุ้งกระจายไปทั่วห้องก่อนจะค่อยๆ ตกลงราวกับหิมะขนนกพร้อมกับแสงสีที่หายไป

        “เกิดอะไรขึ้นละนี่” รินรินหันมองไปรอบ ๆ ห้องทุกคนก็มีอาการมึนงงไม่ต่างกันเนย่ายื่นมือมารับขนปีกของทั้งคู่ที่ตกลงมาบนฝ่ามือของเธอทั้งขาวและดำร่างของทั้งคู่ยังคงถูกปีกห่อหุ้มไว้และลอยอยู่เหนือศีรษะของเธอ

        “เนย่า สัญลักษณ์นั่น” มาดามรีรีนยกสองมือทาบอกสายตาตื่นตะลึงมองไปที่พื้นจุดที่เนย่านั่งอยู่

        “เทพแห่งความสมดุล” ฮาร์มยกยิ้มน้อย ๆเมื่อภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือสัญลักษณ์ที่หายสาบสูญไปนาน หยินหยางเทพแห่งความสมดุลกลับคืนอีกหน

        เนย่าก้มมองใต้ร่างของตนมันเป็นสัญลักษณ์วงกลมที่ครึ่งหนึ่งดำและอีกครึ่งหนึ่งขาวในความขาวและดำยังมีจุดเล็ก ๆ ของกันและกันอยู่ด้วยก่อนสัญลักษณ์จะค่อย ๆกลายสภาพเป็นละอองเย็นสีขาวดำละเหยลอยขึ้นผ่านร่างเนย่าไปหาทั้งคู่ที่อยู่เหนือศีรษะเธอ

        ละอองสีดำลอยเป็นเกลียวอย่างเชื่องช้าเข้าไปโอบล้อมชีน่าแล้วสลายไปเช่นเดียวกับละอองสีขาวที่ทำแบบเดียวกันกับร่างของรีส

        ปีกของทั้งคู่กางสยายออกอีกครั้งเผยให้เห็นสัญลักษณ์กลางหน้าผากที่แปรเปลี่ยนของทั้งสองรีสมีเสี้ยวหนึ่งที่เป็นสีขาวและชีน่ามีเสี้ยวที่เป็นสีดำรีสมีหางเพิ่มขึ้นมาอีกสองหางด้วยทั้งคู่ลอยแตะพื้นอย่างนุ่มนวลต่างลืมตาขึ้นสบมองกันและกัน

        “รีส นายกลับมาแล้ว” เนย่าโผเข้ากอดเพื่อรักของเธออีกครั้งแต่ครั้งนี้เต็มไปด้วยความปิติยินดี

        “รีส” เสียงเอ่ยเรียกหวานพร้อมกับร่างสีขาวที่ย่างเท้าเข้ามาทำให้รีสจำต้องละสายตาจากเด็กน้อยที่กอดเขาไว้

        “ชีน่า เนย่า ข้ากลับมาแล้ว” รีสสูดลมหายใจเข้าปอดคล้ายกับจะยืนยันว่าเขาได้ชีวิตคืนมาแล้วและเนย่ารีบถอยฉากทันทีปล่อยให้ชีน่าและรีสได้สัมผัสกันด้วยความคิดถึงเนย่าได้แต่อมยิ้มยินดีรินรินโผเข้ามากอดเธอทันทีและกระโดดไปมา

        “สุดยอดเลย รีสได้คู่คืนมาแล้วเธอก็ได้เพื่อนเพิ่มสิเนี่ย” รินรินกอดคอเนย่าโยกไปมาและเนย่าพยักหน้าเร็ว ๆ รับทั้งรอยยิ้ม

        “จบด้วยดีเนอะว่าไหม” ชูม่ากอดอกเคาะเท้าไปมาเอ่ยขึ้นอย่างภูมิใจเหมือนกับตนคือคนสร้างผลงานแต่กลับถูกสายตาตำหนิมองมาอย่างเอาเรื่องจากทุกคนที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่และยายหนูตาเขียวก้าวเข้ามาพร้อมกับหิ้วหางเขาอีกครั้ง

        “อธิบายมาเดี๋ยวนี้เลยนะชูม่า” เนย่าพูดลอดไรฟันแล้วจิ้มจมูกเล็ก ๆของชูม่าอีกหลายที

        “อะไรยายหนู เจ้าพูดเรื่องอะไรรึ ข้าไม่รู้” ชูม่าทำเฉไฉและผลตอบแทนของเขาคือ…

        “ดูเหมือนนายจะชอบความรุนแรงสินะ ได้เลยจัดให้” นิ้วเนย่าเคลื่อนที่เป็นวงอีกครั้งเหวี่ยงชูม่าไปมาจนหัวหมุนและ

        “คร่อก!!” ชูม่าสลบไปอีกแล้วเช่นกัน

        จากเหตุการณ์ที่ผ่านพ้นไปชีน่ากับรีสได้ฟื้นชีวิตคืนมาในคราบของเทพแห่งความสมดุลไม่มีใครแน่ใจว่าเกิดขึ้นจากความบังเอิญหรือเป็นเพราะคำบอกกล่าวของชูม่าแต่ทุกอย่างก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดในตอนนี้รวมถึงเรื่องที่อีรอสไม่ได้เป็นหนอนบ่อนไส้อย่างที่ใครหลายคนคิด

        “อีรอสตามข้าไปในวันที่โฮล์เบเรียสให้สมุนมายื่นข้อเสนอว่าจะไม่ล้างเผ่าพันธุ์วูฟวิงค์ถ้ารีสไปเป็นเครื่องสังเวยให้ตอนนั้นรีสออกไปสู้รบกับพวกฝ่ายมืดยังไม่กลับมา ข้าไปขวางไว้ได้ก่อนโฮล์เบเรียสจึงเลือกข้าแทน ข้าอยากให้เผ่าพันธุ์และรีสปลอดภัยจึงยอมไปแต่โดยดีแต่อีรอสมาขวางไว้ ข้าจึงทำร้ายเขาจนสลบไป” ชีน่าเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังหลังจากทุกคนมานั่งล้อมวงอยู่กลางห้องที่พังยับเยินและตอนนี้กำลังทำการคืนสภาพด้วยตัวมันเองอยู่

        “ฉันฟื้นขึ้นมาอีกทีก็เร่งออกตามหาชีน่าก็ไปพบร่างของชีน่าถูกถ่วงน้ำอยู่ในบ่อกลางป่าดำฉันเลยพาร่างเธอกลับมาแล้วพยายามหาทางชุบชีวิตทุกทางเท่าที่ทำได้จนกระทั่งมารู้ว่าชีน่าตายเพราะจุมพิตมังกรแต่รีสที่ไปพบฉันในวันที่พยายามพาร่างชีน่ากลับมาก็เข้าใจผิดไปแล้วเพราะมีคนรายงานว่าเห็นฉันกับชีน่าพูดคุยกันก่อนชีน่าจะตายฉันจึงพยายามจะซ่อนร่างของชีน่าไว้เพื่อชุบชีวิตและไม่อยากให้รีสแย่งเอาไปก่อนที่จะสำเร็จ”      อีรอสอธิบายต่อ

        “ข้าตามล้างแค้นอีรอสอยู่หลายครั้งหลายคราและใช้เวลาอยู่เนิ่นนานเพราะต้องคอยซ่อนตัวแต่ทรีบาสก็มาขอร้องไว้บวกกับยื่นขอเสนอในการหลบซ่อนตัวให้พวกวูฟวิงค์ที่เหลือรอดอยู่ข้าเลยจำต้องรามือและหลบซ่อนตัวนับแต่นั้นถ้าเจ้าไม่ลงไปพวกข้าก็อาจจะยังไม่ได้ขึ้นมาอยู่บนพื้นพิภพนี้อีกแน่” รีสอดนึกขันกับวันที่พบกับเนย่าครั้งแรกไม่ได้

        “วันนั้นพวกเราถูกอาจารย์อีรอสทำโทษที่ออกนอกเขตเซนเทียน่าฯแต่คิดว่าอาจารย์อีรอสคงมีเหตุผลที่ให้พวกเราลงไปนำขนปีกของพวกวูฟวิงค์ขึ้นมา” รินรินเสริมให้ในทันที

        “ความจริงคำสั่งนั้นเป็นของอาจารย์ใหญ่น่ะฉันไม่เจตนาจะให้พวกเธอลงไปหรอกฉันบอกท่านแล้วว่าอันตรายแต่ท่านก็บอกเพียงว่าไม่เป็นไร” อีรอสทำสีหน้าครุ่นคิด

        “แสดงว่าทรีบาสรู้เรื่องนี้อยู่แล้วสินะ” มาดามรีรีนลูบคางไปมาอย่างใช้ความคิด

        “ในตอนนี้พวกคุณก็คงกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมแล้วสินะคะ” รินรินเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศเคร่งเครียด

        “อืม..! ก็นะข้าได้หางกับคนรักข้าคืนมาครบแล้วนี่” รีสถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางตอบ

        “ว่าแต่ว่าทำไมต้องมีสามหางกันด้วยล่ะเนี่ย” เนย่าเริ่มตั้งคำถามบ้าง

        “ที่ข้ากับชีน่ามีสามหางก็เพราะว่าเป็นระดับราชาราชินีพวกเราสามารถแปลงร่างเป็นอสุรเทวาได้นะในยามที่ต้องการหางหนึ่งจะเก็บร่างอสุรเทวาของเราไว้สองคืออีกหนึ่งชีวิต และสามคือพลังน่ะแต่ครั้งหนึ่งข้าเสียทั้งร่างอสุรเทวาและอีกหนึ่งชีวิตไปเพื่อช่วยอีรอสที่ถูกรุมฉีกทึ้งจากพวกที่เกลียดลูกครึ่งยักษ์” หลายคนถึงกับหันไปมองอีรอสเป็นตาเดียวกันยกเว้นซาร์เรียและมาดามรีรีน

        “ฉันยังจำวันนั้นได้ดีฉันวิ่งหนีเอาชีวิตรอดในคืนพระจันทร์เย็นฉันแค่อยากช่วยภูติตนหนึ่งที่บาดเจ็บมาหายารักษาตัวในตลาดนัดสามภพแต่ดันสิ้นลมเสียก่อนฉันพยายามช่วยเหลือ พวกภูติและปีศาจต่างคิดว่าเป็นฝีมือฉันมีเสียงตะโกนก้องว่าฉันคือพวกนอกรีต อสุรเทวาครึ่งยักษ์จิตใจโหดเหี้ยมเพียงแค่นั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่พอจะหาได้ต่างลอยมากระทบฉันจนต้องหนีเอาชีวิตรอดแต่แล้วก็ถูกชายในชุดคลุมสีดำจับได้ กลิ่นอายจะปีศาจก็ไม่ใช่จะเทพก็ไม่เชิงและไม่ใช่อสุรเทวาแน่ ๆ ฉันมองเห็นหน้ามันไม่ชัดมันโยนฉันไปให้พวกที่กำลังโกรธแค้น ฉันถูกรุมฉีกร่างเสียจนตายแต่รีสผ่านไปเห็นเหตุการณ์วันนั้นและรู้มาโดยตลอดว่าฉันไม่ได้ฆ่าภูติตนนั้นจึงยอมแลกชีวิตเพื่อให้ฉันได้ทำประโยชน์ต่อไป” อีรอสหันไปยกยิ้มอย่างขอบใจให้รีสที่ส่ายศีรษะเบาๆ

        “ว่าแต่ทำไมรีสไม่เข้าไปช่วยล่ะในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าอาจารย์ไม่ได้ทำน่ะ” รินรินเอียงคอเอ่ยถามอย่างสงสัย

        “นี่! การเข้าไปยุ่งกับการตัดสินของพวกที่ไม่ใช่อสุรเทวาน่ะเท่ากับประกาศสงครามเชียวนาพวกนั้นจะมีข้ออ้างในการข้ามเขตแดนได้โดยไม่ต้องขออนุญาตน่ะสิปกติแล้วพวกสามภพลงหรือขึ้นมาได้แค่คืนพระจันทร์เย็นแต่ถ้าเกิดพวกในโลกเซนเทียไปแตะต้องเรื่องของพวกเขาที่จัดการกันอยู่ล่ะวุ่นวายไปหมดแน่ๆ เลย”

        “ถ้าเข้าไปยุ่งก็เหมือนเป็นการไปลบเส้นแดนของทุกภพนั่นแหละทีนี้เข้าออกกันอย่างเสรีเลยเพราะข้ออ้างที่ว่าพวกเซนเทียต้องชดใช้ที่เข้าไปยุ่งกับเรื่องคนในภพของเขาก่อน” รีสรีบอธิบาย

        “ยุ่งยากชะมัดเลยเนอะแต่คุณก็ยอมแลกชีวิตที่มีค่าให้อาจารย์เท่สุด ๆ ไปเลยเนอะเนย่า” รินรินหันไปเกาะแขนเนย่าเขย่าไปมาเนย่าหวังแค่เพียงว่ารินรินคงจะแค่ชื่นชมและไม่จัดรีสเป็นไอดอลของเธออีกคน

        “มิน่าล่ะรีสถึงโกรธอาจารย์อีรอสมากที่คิดว่าอาจารย์เป็นคนบอกความลับให้โฮล์เบเรียสแต่เดี๋ยวนะ ชีน่าเธอพูดถึงเรื่องเครื่องสังเวย ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าไม่ได้มีเธอแค่คนเดียวน่ะสิที่มีดวงจิตของโฮล์เบเรียส” เนย่าเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว

        “ข้าเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” ชีน่าส่ายศีรษะไปมา

        “ตามหลักแล้วถ้าชีน่ามีชีวิตอีกครั้งโฮล์เบเรียสก็น่าจะรู้ตัวไปด้วยแต่นี่เขายังนิ่งเฉยและยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นแสดงว่าถึงเราจะมีตัวประกันอยู่หนึ่งแต่ก็ไม่เดือดร้อนอะไรเพราะยังมีสำรองอยู่อีกเพียบสินะ” เซนดรินลองวิเคราะห์บ้าง

        “ว่าแต่เธอไม่เป็นอะไรแน่เหรอชีน่าเธอมีดวงจิตของโฮล์เบเรียสอยู่กับตัวนะมันจะไม่ครอบงำอะไรเธอแบบนั้นใช่ไหม” เนย่าเหมือนจะฉุกคิดขึ้นได้เพราะเหตุการณ์คล้ายๆ แบบนี้เคยเกิดขึ้นกับคนของเธอมาแล้ว

        “ไม่หรอก ดวงจิตของโฮล์เบเรียสก็คล้าย ๆกับพวกกาฟากที่อาศัยหลบร่มเงาของไม้ใหญ่เพราะตัวเองไม่แข็งแรงพอนั่นแหละการจะครอบงำดวงวิญญาณหรือร่างกายคงจะทำไม่ได้ แต่ถ้าทำให้ค่อย ๆตายล่ะก็ได้แน่เพื่อให้ดวงวิญญาณออกจากร่างไปอีกครั้ง มันจะได้หลบซ่อนตัวอีกไงล่ะถ้ามีกายเนื้อแบบนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่ามันอยู่ที่ไหนแต่ถ้าร่างกายตายไปดวงวิญญาณออกจากร่างก็ไม่มีใครมองเห็นใช่ไหมล่ะนี่ล่ะคือวิธีของมังกรที่ใช้แยกดวงจิตของตนเองเพื่อไม่ให้ใครฆ่าตนได้เพราะโฮล์เบเรียสไม่ได้งอกชีวิตหรือร่างกายเพิ่มได้อย่างไฮดรามันจึงเลือกวิธีที่ยากและเสี่ยงกว่าเพื่อผลสำเร็จที่คุ้มค่าพอที่จะแลก” ซาร์เรียคิดวิเคราะห์เพราะเธอศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้มานานพอ ๆ กับที่อีรอสพยายามชุบชีวิตชีน่า

        “อย่างนี้เราก็ต้องรีบแยกดวงจิตโฮล์เบเรียสออกจากชีน่าน่ะสิ” เนย่าบอกอย่างร้อนรน

        “ยังมีเวลาอีกมากเนย่าและชีน่าคงไม่ตายง่าย ๆ แล้วล่ะเพราะอาวุธจากเปลือกไข่แปรสภาพ เรียกคืนเทพสมดุลให้ประทับร่างได้ตอนนี้ร่างกายของชีน่าแข็งแรงพอ ๆ กับมังกรสิบตัวรวมกันซะอีกถือว่าเป็นอาวุธที่สมบูรณ์แล้วทางที่ดีคือตามหาดวงจิตที่เหลือของมังกรชั่วนั่นจะดีกว่า” นับว่าคำพูดของซาร์เรียทำให้เนย่าสบายใจขึ้นได้มาก 

        แต่ซาร์เรียกยังคงสงสัยแล้วสร้อยนั่นเป็นอาวุธจากเปลือกไข่ได้เช่นไรในเมื่อผู้ฟูมฟักแต่ละคนมีอาวุธได้แค่ชิ้นเดียวแต่เด็กมนุษย์นี่ช่างแปลก มีถึงสองชิ้นด้วยกันและร่างกายก็สามารถรับพลังมังกรขนาดนั้นได้ แสดงว่ามังกรไฮดราฟักไปแล้วแต่แปรสภาพเป็นอาวุธทั้งหมดหรือไม่นะเธอคงต้องไปศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมเสียแล้ว