คหบดีเฉียวกับบุตรชายหน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมารายได้ของโรงเตี๊ยมหยกขาวลดลงมากจนเฉียวเจินรู้สึกหงุดหงิด
“เป็เพราะโรงเตี๊ยมร่ำสุขนั่นทำให้เงินที่ควรจะได้ลดลงไปมาก เ้าจะคิดจะทำสิ่งใดก็รีบเสียเถอะ นี่ไม่ใช่เื่เล่นๆแล้วนะ หากว่าเดือนหน้าพวกเขาขยายสาขาเพิ่มอีกล่ะก็ ไม่แน่อาจจะกลายเป็โรงเตี๊ยมชั้นนำ”
“ข้าว่าเราคงต้องลดราคาอาหารและปรับราคาค่าที่พักลดลงอีกสักหน่อยลองดู เ้ารีบไปจัดการโดยไวก่อนที่แขกของเราจะหายไปมากกว่านี้”
เฉียวต๋าที่รับภารกิจมาจากบิดารีบมายังโรงเตี๊ยมหยกขาวเขาจัดแจงสั่งหลงจู๊ให้ทำตามข้อตกลงที่หารือกับบิดาครั้นเดินกลับออกมาจากโรงเตี๊ยมพลันเห็นจานเจิ้งเดินผ่านไปก็คิดขึ้นได้ว่าตนเองยังไม่ได้ไปเยือนจวนสกุลเหมาก็หันไปบอกบ่าวรับใช้ให้เตรียมของฝาก
หม่าฮูหยินแปลกใจที่พ่อบ้านเข้ามาบอกว่าคุณชายสกุลเฉียวมาขอพบ
“ข้าเคยสนิทสนมกับคนสกุลเฉียวด้วยหรือ?การค้าข้าก็ไม่ได้ทำเหตุใดเขาต้องมาเยี่ยมเยียนข้า?”
เมื่อนางเดินออกไปถึงห้องโถงเห็นคุณชายเฉียวต๋ามาพร้อมกับของฝากมากมายก็ยิ่งแปลกใจ
“ข้าน้อยเฉียวต๋าบุตรของคหบดีเฉียวขอรับ เคยพบใต้เท้าเหมากับฮูหยินในงานเลี้ยงสองสามครั้งแต่อาจจะไม่ได้เข้ามาแนะนำตัวอย่างเป็ทางการครั้งนี้เป็เพราะข้าน้อยมีคนรู้จักเก่าแก่ที่มาอาศัยที่นี่จึงได้มารบกวนท่าน”
“ผู้ใดหรือ?”
“เวยฟางขอรับนางคือสหายเก่าของข้าน้อยเมื่อครั้งยังอยู่ที่เมือง ยินเหลียงน่าเสียดายที่นางถูกคุณชายเหมานำตัวมาไว้ที่นี่เสียก่อน”
หม่าฮูหยินดูจากสีหน้าและแววตาแล้วก็พอจะรู้นัยของคุณชายเฉียวนางก็ยิ้มน้อยๆ ‘นี่ก็เป็บุรุษอีกคนที่้าตัวของเวยฟางนับว่าเพิ่มโอกาสชัดๆ’
“แสดงว่าท่านรู้จักครอบครัวของนาง”
“ขอรับพูดกันตามตรง ข้าน้อยเองก็รู้จักกับนางมาหลายปีแล้วั้แ่ก่อนที่บิดาของนางจะเสียชีวิตไปมาหาสู่และคอยเอาของฝากไปให้นางอยู่เสมอ” เฉียวต๋าพูดจาหยั่งเชิงเขาแอบสอบถามคนภายนอกกลับไม่มีผู้ใดรู้ว่าเหมาฮ่าวมีคู่หมั้นมีเพียงญาติผู้น้องจากต่างเมืองที่เพิ่งเข้ามาอยู่ใหม่ เช่นนี้แสดงว่าหม่า ฮูหยินคงมิได้ยินดีต้อนรับนางในฐานะสะใภ้
หม่าฮูหยินยิ้มร่า“เช่นนั้น เ้าก็คงเป็คนคุ้นเคยของเวยฟางสินะ ตอนนี้นางเป็ญาติห่างๆของข้าที่มาจากแดนไกล เ้าคิดว่าอย่างไร?”
คนทั้งสองสบตากันดังคำเปรียบเปรยที่ว่า‘ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่’
“ข้าน้อยยินดีรับนางไปนางว่านางเต็มใจขอรับ”
“ข้าเองก็จะไม่ขัดขวางบุพเพสันนิวาสของผู้อื่นหากว่าพวกเ้ามีวาสนาต่อกัน ข้าก็พร้อมจะส่งเสริม” หม่าฮูหยินยิ้มกริ่มหากว่าเวยฟางยินดีตบแต่งไปกับเฉียวต๋าก็ดีเหมือนกันสกุลเฉียวเองก็ฐานะร่ำรวยจัดว่านางได้ไปอยู่ในที่ที่สุขสบายแน่ๆ
“พ่อบ้าน! เ้าไปเชิญฟางเอ๋อร์ออกมารับแขกหน่อย”
เวยฟางได้ยินแล้วว่าเป็เฉียวต๋านางจึงเตรียมรออยู่เมื่อพ่อบ้านกลับมาเรียกนางก็ไม่ได้มีสีหน้าแปลกใจและรีบเดินไปทันทีเฉียวต๋าเห็นเวยฟางที่งดงามและแต่งตัวหรูหราขึ้นยิ่งพอใจ ในหัวก็วางแผนคิดจะแย่งชิงนางกลับมาเป็ของตนยิ่งหม่าฮูหยิน สนับสนุนเขาก็ยิ่งย่ามใจ
“คารวะคุณชายเฉียวขอบคุณที่ท่านมาเยี่ยมเยียนข้า”
“เวยฟางอย่าได้เกรงใจเราคนกันเองอยู่แล้วนี่”
หม่าฮูหยินขอตัวกลับไปทำงานปักต่อปล่อยให้สองหนุ่มสาวมีโอกาสพูดคุยกันโดยแอบขยิบตาให้ฉู่เยว่คอยรายงานผลเวยฟางแสร้งต้อนรับขับสู้เขาเป็อย่างดีกระทั่งสองเค่อผ่านไปนางจึงขอตัวกลับไปปักผ้าต่อ
“ข้าเรียนปักเย็บกับนายหญิงกำลังยุ่งโอกาสหน้าค่อยพบกันใหม่”
เฉียวต๋าไม่อิดออดเขารู้ท่าทีหม่าฮูหยินแน่ชัดแล้วว่าไม่มีทางจะจัดงานแต่งให้บุตรชายกับเวยฟางอย่างแน่นอนตอนนี้ก็ยังไม่กำหนดเวลาแน่ชัดดูจากสายตาของเวยฟางแล้วก็มิได้ดูสลดกับการแสดงออกของหม่าฮูหยินเฉียวต๋าคิดว่าเื่นี้ต้องมีเื้ัเขาจึงยินยอมกลับไปแต่โดยดี
“ไม่เป็ไรคุณหนูเวยข้าจะกลับมาใหม่อีกครั้งคราวหน้าก็แล้วกันดูเหมือนหม่าฮูหยินจะยินดีต้อนรับข้ามากทีเดียว”
“เสี่ยวเจิ้งสองสามวันมานี้ข้าว่าลูกค้าภัตตาคารของเราน้อยลงผิดปกติ เ้าว่าเป็เพราะเหตุใด?”เถียนฮุยกวาดตามองแล้วก็รู้สึกสงสัย คนที่เคยเข้ามานั่งแทบจะแย่งโต๊ะกัน จู่ๆก็หายเงียบไป
“นั่นน่ะสิ! หรือว่ามีคนเล่นไม่ซื่อกับเรา”จานเจิ้งหัวไว รีบส่งคนออกไปสืบข่าวทันทีไม่นานคนของคุณชายจานก็กลับมาพร้อมข่าวด่วน
“มีข่าวลือว่าภัตตาคารเราใช้เนื้อสุนัขแทนเนื้อวัวกับเนื้อหมูขอรับคนก็เลยไม่กล้าเข้ามากิน”
เถียนฮุยหน้าตึง“นั่นปะไร!ข้าคิดแล้วเชียวว่ามันต้องคนใช้วิธีชั่วๆ กับเรานี่คงเพื่อหวังทำลายชื่อเสียงให้ย่อยยับ”
“ไม่ต้องสืบต่อก็รู้ว่าฝีมือใคร?”
“เช่นนั้นเราก็ต้องแก้ไขเื่นี้อย่างเร่งด่วน” เหมาฮ่าวตรงไปยังสำนักข่าวนกกระจิบทันที
เหมาฮ่าวเข้าไปติดต่อขอลงประกาศยืนยันว่าโรงเตี๊ยมร่ำสุขใช้เนื้อวัวและเนื้อหมูคุณภาพดีในการทำอาหารทุกจานและยังทำป้ายขนาดใหญ่ประกาศไปทั่วเมืองเพื่อยืนยันคุณภาพอาหาร ไม่นานนักคนส่วนหนึ่งก็กลับมารับประทานอาหารเหมือนเดิมแต่ก็ยังไม่กลับมามากเหมือนแต่ก่อน
เวยฟางเห็นสีหน้าอิดโรยของเหมาฮ่าวที่กลับมาถึงเรือนก็รู้สึกเป็ห่วงหญิงสาวไปแอบดูเขาอยู่ที่พุ่มไม้ข้างเรือนเขารู้ว่าเป็นางจึงแสร้งเดินโซเซจนล้มลงไป
“คุณชายเหมา!”นางผวาออกมาจากที่ซ่อนรีบเข้าไปดูชายหนุ่มที่ล้มลงตรงหน้าเรือน
พอพลิกตัวเขาให้หันมาเหมาฮ่าวกลับยื่นแขนสองข้างกอดเอวนางไว้
“เ้าเป็ห่วงข้ามากหรือ?ถึงกับมาแอบดูข้าที่หน้าเรือนนี่”
“ขะ ข้า ก็แค่อยากรู้ว่าท่านหายไปหลายวันไปทำอะไร?” เวยฟางตอบตะกุกตะกัก
“ข้าไปทำงานน่ะสิไม่ได้นอนหลับสบายสองวันแล้วเ้าช่วยพยุงข้าเข้าไปในห้องที” เวยฟางมองซ้ายมองขวา“บ่าวกับสาวใช้ที่เรือนท่านหายไปไหนหมด?”
“พวกเขาคงถูกพ่อบ้านเรียกไปใช้งานฟางเอ๋อร์ข้าเหนื่อยมาก ช่วยข้าก่อนเถอะ” น้ำเสียงของเหมาฮ่าวดูอ่อนล้า
เวยฟางรีบประคองเขาเข้าไปในห้องนอนชายหนุ่มถือโอกาสตอนที่นางช่วยประคองเขาขึ้นบนเตียงรวบตัวนางลงนอนด้วย
“ข้าน่าจะนอนพักได้อย่างสบายใจถ้ามีเ้าอยู่ด้วย”
หญิงสาวตาเหลือก “ไม่ได้ๆเดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า”
**************************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊กมีให้โหลดฟรีค่ะ
28K
