จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 48 ซ้อมจนน่วม 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชื่อนี้ทำให้เย่เฟิงนึกถึงเรื่องราวมากมาย

แม้ว่าความทรงจำนี้จะไม่ใช่สิ่งที่เขาประสบด้วยตัวเอง แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้เขาคือเย่เฟิง

ภาพของพี่น้องแปดสิบเอ็ดคนที่ยอมสละชีวิตเพื่อช่วยเขา ทำให้เย่เฟิงนึกถึงภาพการต่อสู้ในโลกเซียนมากมาย

ถึงแม้ว่าสุดท้ายจักรพรรดิเฮ่าเทียนจะหักหลังเขา แต่ลูกน้องของเขาก็ไม่มีใครทรยศ แม้ในวาระสุดท้ายก็ยังยอมตายแทนเขา เหมือนกับพี่น้องแปดสิบเอ็ดคนนั้น ต่างกันแค่เย่เฟิงยังมีชีวิตอยู่ แต่อู่เฉินตายไปแล้ว

ไม่สิ จริง ๆ แล้วเย่เฟิงกับอู่เฉินก็ยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่มีชีวิตอยู่คนละแบบ เย่เฟิงเชื่อว่าเขาจะกลับไปที่โลกเซียน หาจักรพรรดิเฮ่าเทียน แล้วชำระแค้นทั้งหมด

"ถ้าเธอเป็นน้องสาวของหลี่ว์ซานจริง ๆ ฉันควรจะเผชิญหน้ากับเธอยังไง?"

จู่ ๆ เย่เฟิงก็รู้สึกหนักใจ

...

"เถ้าแก่เย่ เราเจอกันอีกแล้ว!"

เสียงหนึ่งดึงสติของเย่เฟิงกลับมา

"สารวัตรหลิว พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?"

เย่เฟิงหันไปมอง เห็นว่าเป็นหลิวต้าจวิน หัวหน้าสถานีตำรวจประจำอำเภอ

"เถ้าแก่เย่ มีคนแจ้งความว่าคุณทำร้ายร่างกายเขา เราจึงต้องเชิญคุณไปให้ปากคำที่โรงพัก"

เย่เฟิงขมวดคิ้ว "ผมทำร้ายร่างกายคนอื่น? ผมทำร้ายใคร?"

"นายทำร้ายฉัน!"

มีคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลังของหลิวต้าจวิน

ชายคนนี้หน้าตาบวมช้ำ เหมือนเพิ่งถูกซ้อมมา

"นายเป็นใคร ฉันรู้จักนายด้วยเหรอ?"

เย่เฟิงขมวดคิ้ว

"เย่เฟิง นายทำร้ายฉันขนาดนี้ ยังกล้าปฏิเสธอีก!" ชายคนนั้นชี้นิ้วไปที่เย่เฟิง "สารวัตรหลิว รีบจับเขาเลย!"

"นายบอกว่าฉันทำร้ายนาย ก็ต้องมีหลักฐานสิ?"

"แผลบนหน้าของฉันนี่ไงหลักฐาน! สารวัตรหลิว ยืนเฉยอยู่ทำไม รีบจับเขาสิ!"

"ก็ได้ เถ้าแก่เย่ เชิญคุณไปกับเราสักหน่อย"

"ได้ ผมไปกับพวกคุณก็ได้!"

ไม่ต้องคิด เย่เฟิงก็เดาออกว่าคนที่ถูกทำร้ายคนนี้ ต้องเป็นคนของตระกูลหลี่ที่ส่งมา

นอกจากพวกนั้นแล้ว ก็ไม่มีใครมาหาเรื่องเขาแบบนี้

‘คนแก่พวกนี้ กล้าเล่นตุกติกใส่ร้ายข้า เช่นนั้นพวกเจ้าก็อย่าอยู่เลย!’

"เกิดอะไรขึ้น สารวัตรหลิว พวกคุณมาทำอะไร?"

พอหลิวต้าจวินมาถึงหมู่บ้านชิงซาน ก็ถูกชาวบ้านสังเกตเห็น พวกเขาเห็นหลิวต้าจวินจะมาจับเย่เฟิง จึงรีบไปแจ้งคนอื่น 

ไม่นาน บริเวณทางเข้าหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยผู้คน นำโดยหลิวอาสุ่ย

ตั้งแต่เย่เฟิงรักษาขาของซ่งเสี่ยวจวนหาย หลิวอาสุ่ยก็ภักดีต่อ

เย่เฟิงมาก เย่เฟิงบอกให้ไปทางไหนเขาก็ไปทางนั้น พอได้ยินว่าตำรวจจะมาจับเย่เฟิง เขาก็เป็นคนแรกที่ไม่ยอม

ไม่ใช่แค่หลิวอาสุ่ย หวังไท่อันที่เพิ่งแยกจากเย่เฟิงไป ก็รีบวิ่งกลับมา

"หัวหน้าหมู่บ้านหวัง พวกคุณหมายความว่ายังไงครับ? พวกเราได้รับแจ้งความจากหลี่เชาว่าถูกทำร้ายร่างกาย จึงต้องพาเถ้าแก่เย่ไปให้ปากคำเท่านั้น"

"เย่เฟิงทำร้ายร่างกายคนอื่น? เมื่อไหร่? ทำไมฉันไม่รู้เรื่อง?"

หวังไท่อันอึ้งไป

แต่พอเขาเห็นหลี่เชา เขาก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เพราะเขารู้จักหลี่เชา 

"สารวัตรหลิว ก็แค่ทำร้ายร่างกาย ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ทำไมต้องจับเขาไปด้วย?"

"ผมก็ไม่มีทางเลือก ผมได้รับคำสั่งจากเบื้องบน ให้พาเขาไปสอบสวน เพราะฉะนั้นหลีกทางด้วย อย่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่!"

"ไม่ได้ วันนี้ถ้าพวกคุณไม่พูดให้ชัดเจน ก็ห้ามพาเย่เฟิงไป!"

"ใช่ ห้ามพาไป!"

หลิวอาสุ่ยและคนอื่น ๆ โหวกเหวกโวยวาย ยกอาวุธขึ้นมาขวางทางเข้าหมู่บ้าน ไม่ยอมให้หลิวต้าจวินเข้ามา

หลิวต้าจวินจึงทำหน้าบึ้ง "พวกนายทำอะไร หลบไป ไม่งั้นฉันจะจับพวกนายทั้งหมด"

"ก็จับสิ มาเลย ฉันจะดูว่าพวกนายจะจับหมดไหม!"

หลิวอาสุ่ยตะโกน

หลิวต้าจวินหน้าเขียว เหมือนโกรธจัดที่หลิวอาสุ่ยพูดแบบนั้น

"เถ้าแก่เย่ ผมแค่พาคุณไปสอบสวน ไม่เห็นต้องทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ก็แย่กันหมด ใช่ไหมครับ?"

"ที่สารวัตรหลิวพูดก็ถูก" เย่เฟิงไม่อยากทำให้หลิวต้าจวินลำบากใจ เพราะเขาก็แค่ทำตามหน้าที่ "หลีกทางเถอะ ฉันแค่ไปนั่งเล่นที่โรงพัก เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"

"ไม่ใด้นะเย่เฟิง นี่มันเป็นแผนของคนตระกูลหลี่ชัดๆ พวกเขาคงไม่ปล่อยนายง่าย ๆ หรอก"

หวังไท่อันดึงเย่เฟิงไว้ แล้วพูดเบา ๆ

เขารู้เรื่องพวกนี้ดีกว่าหลิวอาสุ่ย

"ไม่ต้องห่วงครับหัวหน้าหมู่บ้านหวัง ผมไม่เป็นไรหรอก อ้อ เดี๋ยวจะมีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อหลี่ว์เมิ่งเซียงมาหาผม คุณบอกให้เธอรอผมที่หมู่บ้าน เดี๋ยวผมจะรีบกลับมา"

เย่เฟิงกำชับหวังไท่อันอีกครั้ง แล้วจึงขึ้นรถตำรวจไปกับหลิวต้าจวิน ออกจากหมู่บ้านชิงซาน

ในรถตำรวจ

หลิวต้าจวินหยิบซองบุหรี่ออกมา ส่งให้เย่เฟิงมวนหนึ่ง "เถ้าแก่เย่ สูบบุหรี่ไหม?"

"ขอบคุณครับสารวัตรหลิว ผมไม่สูบ"

หลิวต้าจวินพยักหน้า เก็บบุหรี่แล้วพูดว่า "วันนี้ต้องขอบคุณเถ้าแก่เย่ที่ให้ความร่วมมือ ไม่งั้นผมกลับไปก็แย่แน่"

"ไม่เป็นไรครับ สารวัตรหลิวก็บอกเองว่าแค่พาไปสอบสวน" เย่เฟิงยิ้ม

"อืม ใช่ แค่สอบสวน แต่เถ้าแก่เย่ก็ควรจะหาคนช่วยหน่อยนะครับ เรื่องนี้อาจจะไม่ง่าย เพราะครั้งนี้ที่ผมมาหมู่บ้านชิงซาน เป็นรองผู้กำกับหลี่ที่สั่งการมาเอง" หลิวต้าจวินกระซิบเตือนเย่เฟิง

"รองผู้กำกับหลี่?" เย่เฟิงเลิกคิ้ว "เขามีความสัมพันธ์อะไรกับคนตระกูลหลี่ที่หมู่บ้านชิงซาน?"

"อาจจะเป็นญาติกัน ผมก็ไม่แน่ใจ"

เย่เฟิงยิ้ม หมู่บ้านชิงซานเล็ก ๆ แห่งนี้ ก็มีคนใหญ่คนโตกับเขาด้วย

ไม่นาน พวกเขาก็มาถึงโรงพัก

นี่เป็นครั้งที่สองที่เย่เฟิงมาที่นี่

ครั้งแรกคือตอนที่จ้าวเอ้อเฮยกับเฉินกุ้ยวางยาพิษในบ่อปลาแล้วถูกจับ

เย่เฟิงถูกพาตัวไปที่ห้องสอบสวน

หลิวต้าจวินสุภาพกับเย่เฟิงมาก รินน้ำให้ แล้วก็นั่งคุยกับเย่เฟิง ไม่ได้ถามอะไร เพราะเขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว จริงๆ แล้วก็ไม่ได้มีอะไรมาก แค่เรื่องขัดแย้งกัน ไม่ได้ร้ายแรงอะไร

ทันใดนั้น ประตูห้องสอบสวนก็ถูกเปิดออก มีคนสองคนเดินเข้ามา

คนหนึ่งเป็นตำรวจ ยศเท่ากับหลิวต้าจวิน ส่วนอีกคนเย่เฟิงรู้จัก เป็นหลี่เชาที่อ้างว่าถูกเย่เฟิงทำร้าย

"สารวัตรหลิว รองผู้กำกับหลี่ให้พวกคุณออกไปก่อน"

"ครับ"

หลิวต้าจวินตบบ่าเย่เฟิง เป็นเชิงบอกให้เขาใจเย็น ๆ แล้วก็พาลูกน้องออกไป

ในห้องเหลือแค่ตำรวจที่เข้ามาใหม่กับหลี่เชา

"หลี่เชา คนอยู่ที่นี่แล้ว นายจะพูดอะไรก็ว่ามา"

ตำรวจคนนั้นคุยอะไรบางอย่างกับหลี่เชา แล้วก็ออกไป

ตอนนี้ในห้องสอบสวนเหลือแค่เย่เฟิงกับหลี่เชา

หลี่เชามองเย่เฟิงด้วยรอยยิ้มเย็นชา "เป็นไงบ้าง รสชาติของการถูกจับ ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ใช่ไหม?"

"นายก็แซ่หลี่ นายเป็นคนตระกูลหลี่ด้วยเหรอ?"

"ใช่"

หลี่เชา "เย่เฟิง ผู้อาวุโสของเราบอกว่า แค่นายคุกเข่าขอโทษ แล้วแบ่งส่วนแบ่งกำไรให้พวกเราครึ่งหนึ่งทุกปี พวกเราก็จะไม่หาเรื่องนายอีก"

"ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?"

"ถ้าไม่ยอมก็ลำบากหน่อย ท่านผู้เฒ่าของเราคุยกับคนในโรงพักไว้แล้ว แค่เรื่องที่นายทำร้ายฉัน ก็สามารถตัดสินจำคุกหนึ่งหรือสองปีได้ 

ถึงตอนนั้น นายไม่ใช่แค่ไม่ได้เงิน แถมยังต้องติดคุกอีก คงทรมานน่าดู เพราะฉะนั้น ฟังคำสั่งของท่านผู้เฒ่าเถอะ"

"เหอะ ๆ อย่าว่าแต่ฉันไม่ได้ทำร้ายนายเลย ถึงฉันจะทำร้ายนายจริง ๆ นายคิดว่าโรงพักนี้เป็นของตระกูลหลี่ของพวกนายเหรอ จะตัดสินจำคุกฉันก็ได้งั้นสิ?"

"ไม่รู้ว่าเป็นของพวกเราตระกูลหลี่หรือเปล่า แต่ที่ฉันรู้มา ท่านผู้เฒ่าทำได้แน่ ขนาดจ้าวต้าเฮยที่เก่งกาจยังต้องเชื่อฟังท่านผู้เฒ่าเหมือนหมา ถ้าอยากหาเงินเป็นเศรษฐี ก็อย่าเรื่องมาก นี่เป็นคำพูดของท่านผู้เฒ่า"

เย่เฟิงมองไปที่หลี่เชา ไม่พูดอะไร

หลี่เชาเห็นแบบนั้น ก็นึกว่าเย่เฟิงกลัวแล้ว จึงหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงกลัว "เป็นไง คิดดี ๆ นะ เวลาเหลือน้อยแล้ว"

ทันใดนั้น เย่เฟิงก็ยิ้ม "ถ้านายโดนซ้อมในโรงพักจะเป็นยังไง?"

หลี่เชาเยาะเย้ย "เย่เฟิง ฉันไม่ได้ดูถูกนายนะ ถ้านายกล้าทำร้ายฉันที่นี่ นายก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไปตลอดชีวิต"

" ฉันจะตีแกให้ตาย!"

เย่เฟิงลุกขึ้นยืนทันที ในพริบตาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่เชา

"นายกล้า..."

หลี่เชาไม่เชื่อว่าเย่เฟิงจะกล้าทำร้ายเขาจริง ๆ

แต่วินาทีต่อมา สิ่งที่เขาได้รับคือฝ่ามือที่ฟาดเข้ามาอย่างจัง

หลี่เชาโดนเย่เฟิงตบจนเกือบสลบ

หูอื้อไปหมด

ไอ้หมอนี่ มันกล้าดียังไง?!

เย่เฟิงไม่ใช่แค่ตบ แต่ยังซ้อมเขาจนน่วม

เขากดหลี่เชาลงกับพื้นแล้วกระทืบซ้ำ

โอ๊ยยยย...

เสียงกรีดร้องอย่างน่าอนาถดังก้องไปทั่วห้องสอบสวน