[จบ] รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว

บทที่ 33 ท่าทีเปลี่ยนไป

“แล้วคุณชายมาจากที่ใดเล่า”

เวิงอู๋โยวถามอย่างระมัดระวังตัวมาก ไม่ได้คิดโจมตีหนิงเจี๋ยแต่อย่างใด

ในแง่ของความแข็งแกร่งอย่างเดียว หนิงเจี๋ยนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย

เขาสามารถสังหารหนิงเจี๋ยได้ด้วยเพียงใช้มือสัมผัสครั้งเดียวเท่านั้น

ทว่าการที่หนิงเจี๋ยสามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตนิพพานได้ตั้งแต่อายุเพียง 20 ปี นี่ต้องเป็นเรื่องยากมากอย่างไม่ต้องสงสัย และแน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้

มีคนมากพรสวรรค์ขนาดนี้ในบูรพาทิศด้วยหรือ

เหตุใดเขาจึงไม่ทราบเรื่องกัน?

นอกจากนี้ หลังจากที่หนิงเจี๋ยรู้ขอบเขตของเขาแล้ว ชายหนุ่มก็ยังสงบและทำตัวหยิ่งยโสเช่นเดิม เป็นไปได้ว่าเบื้องหลังของเขาคงจะน่ากลัวเป็นอย่างมาก!

หรืออื่น ๆ อีกมากมาย…

แต่...หนิงเจี๋ยรู้ขอบเขตของเขาอย่างชัดเจนได้อย่างไร?

ดวงตาของบรรพชนหรี่ลง และยิ่งรู้สึกว่าหนิงเจี๋ยนั้นไม่ธรรมดา

หนิงเจี๋ยอยู่ในขอบเขตนิพพานซึ่งห่างจากเขาสองระดับขั้นใหญ่ เป็นเรื่องปกติที่จะรู้ได้ว่าเขาอยู่ขอบเขตก่อกำเนิดเต๋าจากความผันผวนของพลังของเขา

แต่ถึงขั้นรู้ระดับย่อยของเขาด้วย นี่เป็นเรื่องที่ผิดปกติจริง ๆ

หนิงเจี๋ยซึ่งอยู่ต่ำกว่าเขาสองขอบเขตสามารถรู้ได้อย่างไรว่าเขาอยู่ในระดับใด

อย่างมากที่สุด หนิงเจี๋ยสามารถสัมผัสได้เท่านั้น!

หากต้องการสัมผัสอย่างแม่นยำว่าเขาอยู่ในระดับใด อย่างน้อยที่สุดก็ต้องอยู่ในระดับเดียวกับเขา!

หนิงเจี๋ยนั้น…แปลกยิ่ง!

‘หลิงเสิ่ง เจ้าให้ข้ายืมพลังเพื่อให้ข้าเริ่มละเลงเลือดที่นี่ได้หรือไม่ คนพวกนี้ทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจเลย’

หนิงเจี๋ยไม่ตอบคำถามของเวิงอู๋โยว แต่หันไปสื่อสารกับวิญญาณนักบุญในใจแทน

ด้วยความแข็งแกร่งที่มีอยู่ในตอนนี้ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเวิงอู๋โยวเลย

แต่เขาไม่อยากปล่อยมันไป

เขาต้องการยืมพลังจากวิญญาณนักบุญเพื่อระบายความโกรธในใจของเขา

‘หยุดเสีย ความแข็งแกร่งของข้าจะลดลงหนึ่งขั้น เว้นแต่สถานการณ์จะวิกฤติ ข้าจะไม่ให้เจ้ายืมมันง่าย ๆ’

วิญญาณนักบุญตอบ

‘เช่นนั้นก็ได้’

หนิงเจี๋ยไม่ได้พูดอะไรอีก

เขามองไปที่เวิงอู๋โยวด้วยสีหน้าภาคภูมิใจแล้วเอ่ยว่า “ข้ามาจากนิกายเจ็ดดารา และเป็นศิษย์หลักของนิกายเจ็ดดารา!”

นิกายเจ็ดดาราจากภาคกลาง!

ดวงตาของเวิงอู๋โยวกระตุก ไม่เคยคิดว่าสถานะของหนิงเจี๋ยจะสูงส่งปานนี้

แม้ว่าจะเดาไว้แล้วว่าตัวตนของหนิงเจี๋ยนั้นไม่ง่าย แต่เขาไม่เคยคิดว่าตัวตนของหนิงเจี๋ยจะไม่ง่ายเพียงนี้!

นิกายเจ็ดดารา…นี่คือขุมพลังอันดับต้น ๆ ของภาคกลาง และอยู่รองลงจากแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น สำหรับสำนักไท่หัว นิกายเจ็ดดารานั้นเป็นตัวตนอันยิ่งใหญ่อย่างไม่ต้องสงสัย

“เอาล่ะ ข้าบอกตัวตนของข้าแล้ว แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่บอกที่อยู่ที่แท้จริงของเซี่ยเหยียนเล่า!”

หนิงเจี๋ยตำหนิ

วิญญาณนักบุญไม่ให้เขายืมพลังก็ไม่เป็นไร เพราะเขายังคงมีสถานะเป็นศิษย์ของนิกายเจ็ดดาราอยู่ดี

ด้วยตัวตนระดับนี้ เวิงอู๋โยวจึงไม่กล้าสร้างปัญหาต่อหน้าเขาอีก

เวิงอู๋โยวมองไปที่เจ้าสำนักไท่หัวแล้วถามว่า “เจ้าสำนัก เจ้าแน่ใจหรือว่าเซี่ยเหยียนออกไปข้างนอกกับผู้อาวุโสใหญ่?”

“แน่นอน!”

เจ้าสำนักไท่หัวพยักหน้าแล้วเอ่ย “ข้าเห็นเซี่ยเหยียนจากไปพร้อมกับผู้อาวุโสใหญ่ด้วยตาของข้าเอง”

เขายังคงรู้ว่าสิ่งใดสำคัญกว่ากัน

ศิษย์หลักของนิกายเจ็ดดารานั้นสูงมาก แต่เมื่อเทียบกับผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่แล้ว แม้แต่เจ้านิกายเจ็ดดาราก็ยังไม่ควรค่าเลย นับประสาอะไรกับศิษย์หลักของนิกายเจ็ดดารากัน!

เขาจะไม่รุกรานผู้อาวุโสทรงพลังเพราะเหตุนี้ ทำให้ผู้อาวุโสไม่พอใจ และปล่อยให้หนิงเจี๋ยรบกวนผู้อาวุโสผู้ทรงอำนาจได้

“อย่างที่คุณชายได้ยิน เซี่ยเหยียนออกไปพร้อมกับผู้อาวุโสใหญ่แล้ว”

เวิงอู๋โยวหันกลับมาพูดกับหนิงเจี๋ยอย่างสุภาพ

หนิงเจี๋ยขมวดคิ้ว เรื่องดำเนินแตกต่างจากที่เขาคิดไว้เล็กน้อย

เขาเปิดเผยตัวตนในฐานะศิษย์หลักของนิกายเจ็ดดารา เพราะคิดว่าเวิงอู๋โยวและคนอื่น ๆ จะพูดความจริง ทว่าเวิงอู๋โยวและคนอื่น ๆ ยังคงโป้ปดกับเขาโดยไม่พูดความจริงอยู่ดี

หนิงเจี๋ยโกรธมาก ในภาคกลาง เขาสามารถเดินเคียงข้างในฐานะตัวตนของศิษย์หลักแห่งนิกายเจ็ดดารา แต่ในภาคตะวันออก เขาทำไม่ได้หรือไร?

“เจ้าหนู ใจเย็น ๆ พวกสุนัขรีบกระโดดข้ามกำแพง หากเจ้ารีบร้อน เจ้าคงจะไม่สามารถกินและเดินไปมาได้”

เสียงของวิญญาณนักบุญดังก้องในใจของหนิงเจี๋ย

เขารู้จักหนิงเจี๋ยเป็นอย่างดี และรู้ว่าหนิงเจี๋ยจะไม่ยอมปล่อยเวิงอู๋โยวกับคนอื่น ๆ ไปอย่างแน่นอน มิพ้นคุกคามจนอีกฝ่ายต้องไร้ทางถอยเป็นแน่

ยิ่งไปกว่านั้น เขามั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าการคุกคามของหนิงเจี๋ยนั้นจะเป็นการคุกคามที่ร้ายแรงเป็นอย่างยิ่ง

ดังนั้นเขาจึงหยุดหนิงเจี๋ยเสียก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้หนิงเจี๋ยทำอะไร

‘ข้ายังต้องกลัวพวกมันอยู่อีกหรือ’

หนิงเจี๋ยตะคอกอย่างเย็นชาและเอ่ย “เป็นไปได้หรือว่าหลังจากที่พวกมันรู้จักตัวตนของข้า พวกเขาจะยังกล้าโจมตีข้า?”

“ไอ้หนู เจ้ายังเด็กเกินไปและผ่านประสบการณ์มาน้อยเกินไป ทุกสิ่งจะสมบูรณ์แบบได้อย่างไร นี่ไม่ใช่ภาคกลาง นิกายเจ็ดดาราอยู่ห่างจากที่นี่ไกลลิบ เจ้ากดดันพวกเขา หากพวกเขาปิดปากเจ้า แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?”

เสียงของวิญญาณนักบุญดังขึ้น จากนั้นก็กล่าวเสริมว่า “อย่าพึ่งพาข้า วิญญาณนักบุญของข้าได้รับบาดเจ็บสาหัส และพลังที่ใช้ได้ก็มีจำกัดมาก เจ้าทำให้พวกเขากังวล พวกเขาจะฆ่าปิดปากเจ้า แม้ว่าข้าจะช่วยเจ้าได้ แต่ข้าก็จะหลับลึกเพราะเหตุนี้เช่นกัน และถึงเวลานั้น เจ้าก็จะพึ่งพาได้แค่ตัวเองเท่านั้น เพราะข้าจะไม่สามารถช่วยเจ้าได้อีกต่อไป!”

วิญญาณนักบุญยังพูดต่อไป “แล้วเรื่องนี้มันก็ไม่จำเป็นต้องถึงมือข้าเลยแม้แต่น้อย! ข้าบอกเจ้าหลายครั้งแล้วว่า เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะอดทนเสียบ้าง อย่าวู่วามจนเกินไป”

เขาเกลี้ยกล่อมหนิงเจี๋ยและเอ่ยว่า “ยามนี้เจ้าต้องอดทน เพราะหากเจ้ากลับนิกายเจ็ดดาราไป จะนำขุมพลังจากนิกายเจ็ดดารามาล้างบางพวกมันก็ย่อมได้”

หนิงเจี๋ยรู้สึกไม่สบอารมณ์ยิ่ง “แต่ข้าอยากเจอเซี่ยเหยียนตอนนี้เลย!”

“เหตุใดจึงไม่หันหัวไปทางอื่นเล่า พวกเขาเป็นคนเดียวที่รู้ที่อยู่ของเซี่ยเหยียนหรือไร ลูกพลับนั้นอ่อนนัก เจ้าจะลักพาตัวศิษย์สำนักไท่หัวอีกสองสามคน และสอบถามในหลาย ๆ ทางก็ย่อมได้ เจ้ากลัวเจ้าจะไม่สามารถตามหาที่อยู่ของเซี่ยเหยียนได้หรือไร”

วิญญาณแห่งจิตวิญญาณนักบุญเกลียดแร่เหล็กที่ไม่สามารถเป็นโลหะได้  หนิงเจี๋ยนั้นชอบแสร้งตนทำเป็นหมาป่าหางใหญ่ แต่สมองเขาแย่ยิ่งนัก!

หากไม่ใช่เพราะเขาไม่มีทางเลือก เขาคงไม่เลือกที่จะผูกมัดตัวเองกับหนิงเจี๋ยหรอก!

“ได้ เช่นนั้นข้าจะยอมทนไปก่อน”

แม้ว่าหนิงเจี๋ยจะไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้

เขายังแข็งแกร่งไม่พอ และนิกายเจ็ดดาราก็อยู่ห่างออกไปในภาคกลาง หากเขาดื้อดึงจะเร่งเวิงอู๋โยวกับคนอื่น ๆ อีกต่อไป ไม่แน่พวกมันอาจสังหารเขาได้ตามที่หลิงเสิ่งว่า

“แต่เรื่องนี้ข้าจะไม่ปล่อยมันไว้เช่นนี้แน่นอน!”

เขาเย้ยหยันและเอ่ย “ข้าต้องทำลายสำนักไท่หัวนี่ให้ได้!”

เมื่อเขากลับไปยังนิกายเจ็ดดาราแล้ว เขาจะนำผู้แข็งแกร่งในนิกายเจ็ดดารากลับมาที่นี่อีกครั้ง และสังหารผู้คนในสำนักไท่หัวเสียให้สิ้น!

มิฉะนั้น ความโกรธในใจของเขาคงยากที่จะสงบลงได้!

“ดูเหมือนว่าข้าจะคิดมากไป ในเมื่อเซี่ยเหยียนออกไปกับผู้อาวุโสใหญ่ ข้าก็โล่งใจ”

เขายิ้มและเอ่ยกับเวิงอู๋โยว “โปรดยกโทษให้กับความประมาทของข้าด้วย ข้าเป็นห่วงเซี่ยเหยียนมากเกินไป เพราะกลัวเซี่ยเหยียนจะเกิดอุบัติเหตุ”

“ไม่เป็นไร”

เวิงอู๋โยวตอบด้วยรอยยิ้ม

แต่เขายังมีข้อสงสัยในใจ ท่าทีของหนิงเจี๋ยเปลี่ยนไปมากเกินไป…

“เช่นนั้นข้าจะรอที่นี่จนกว่าเซี่ยเหยียนจะกลับมา”

หนิงเจี๋ยกล่าวอย่างอ่อนโยนและอ่อนน้อม

“ได้”

เวิงอู๋โยวสงสัยว่าเหตุใดหนิงเจี๋ยจึงเปลี่ยนท่าทีไป แต่หลังจากพายุผ่านไป เขาก็โล่งใจเล็กน้อย

“ข้ารีบรุดมาจากภาคกลางและกระวนกระวายใจจะได้เห็นเซี่ยเหยียน ข้าได้พักผ่อนไม่มากตลอดทาง รบกวนช่วยจัดห้องรับรองแขกให้ข้าได้พักผ่อนด้วยเถิด” หนิงเจี๋ยเอ่ย

“คุณชาย ข้าจะจัดการให้”

เจ้าสำนักไท่หัวนำทาง และพาหนิงเจี๋ยไปที่เรือนของสำนักไท่หัว เพื่อรับรองแขก