ปรมาจารย์บานฉ่ำ 18+

หนุบ...อึ....อืออ?

หม้อจื่อสลึมสลือตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเช้า

หนุบ....อือ... อุ๊ย? ฮิฮิ...?

และนางก็พบว่าตัวเองนอนหลับอิงแอบแนบกายอยู่กับเฉินอัน

เปรี๊ยะ....โอวว?

สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างนางกับเขาเมื่อคืนมันเหมือนกับความฝัน

ปรมาจารย์สาวเฝ้าสังเกตุเรือนร่างของจอมยุทธหนุ่มรูปงาม

มัดกล้ามของเขาช่างได้รูปและแข็งเต่ง

ฟิตจัดไปหมดทุกสัดส่วนน่าลงฟันขบกัดและแทะเล่น

"อือ...? เจ้าตื่นแล้วเหรอแม่นาง?"

อุ๊ย? ว้ายย!?

ในระหว่างที่แอบมองเขาอย่างหลงไหล

ฉับพลันชายหนุ่มรูปงามก็ขยับเขยื้อนร่างกายตื่นขึ้นมาในตอนนั้นเอง

"หืม...เจ้าตกใจอะไร?"

"เอ๋...ขะ...ข้าเปล่านะ..."

หม้อจื่อได้แต่อ้อมแอ้มตอบเฉินอันออกไปอย่างไฉเฉ

นางรู้สึกขวยเขินเหมือนกับสาวน้อยแอบลอบมองผัวหนุ่ม

เลยผุดลุกหลบตาขึ้นมานั่งอย่างมีจริตสุดเอียงอาย

แม้ว่านางจะเย็ดกับผู้ชายมาแล้วเป็นร้อยๆคน

แต่คนที่นางหมายปองอยากลองจริงๆนั้นนางยังไม่เคยมีเลยสักคน

เมื่อพอได้ลองกับเฉินอันมันก็เหมือนกับความฝันเป็นจริง

ให้รู้สึกปลื้มปริ่มที่ได้กินของที่อยากกินในอกอยู่เป็นล้นพ้น

.

"อา... แล้วเจ้านอนพอแล้วเหรอ...ยังเช้าอยู่เลย

เมื่อคืน...เอ้อ...อ่า...?"

อุ๊ย? ฮิฮิ...?

และบุคลิคของเขามันทำให้นางประทับใจอยู่ทุกครั้ง

ชายหนุ่มดูเหมือนกระดากอายจะพูดเรื่องที่เมื่อคืนมัวแต่เย็ดกัน

จนกว่าจะเสร็จก็ปาไปค่อนคืน ตอนตื่นเช้ามาเขาจึงยังดูเพลียมาก

แตกต่างจากหม้อจื่อที่มีร่างกายพิเศษในระดับปรมจารย์

ด้วยลมปราณเหมันต์วิสุทธิ์ ถึงจะโดนเย็ดทั้งคืนจนหีโบ๋ตูดบาน

แต่ร่างกายของนางก็จะซ่อมแซมเรือนร่าง

กลับมาได้แทบสมบูรณ์แบบเพียงแค่นอนพักรักษาตน

.

ก๊อกๆ!!

"โว้ยยย! ตื่นได้แล้วโว้ยยย! เห็นใจห้องข้างๆ

ที่นอนไม่หลับเพราะพวกเอ็งเย็ดกันเสียงดังบ้าง!"

เฮือก! ว้ายย!?

หะหะ... คิกคิก?

แต่แล้วชายหนุ่มมือไวผู้มีฉายาว่ามือวิเศษ

ก็มารบกวนความสงบเงียบในตอนเช้าของหนุ่มสาว

ที่ยังคลัวเคล้าความรู้สึกอิ่มเอมจากความสัมพันธ์ทางเพศเมื่อคืนอยู่แบบเปี่ยมล้น

.

แกร๊ก...

"อะไร...พี่ต้าให่ เรียกอะไรแต่เช้า?"

ฮึ...ฉึบบ...พริ้งค์...

อูวว?

ต้าให่ไม่ได้แม้แต่มองใบหน้าหล่อเหลาคมสัน

ของเฉินอันที่ทำหน้าเจื่อนใส่อย่างเบื่อหน่าย

เขาเอาแต่มองลอดผ่านช่องประตูเข้าไปดูหม้อจื่อที่แต่งตัวยังไม่เสร็จดี

ซึ่งเพียงแค่เห็นแค่เนินใหล่และแผ่นหลังขาวนวลผ่องลอดผ่านคอเสื้อจากด้านหลังตรงนี้

มันกระทบกับแสงแดดอ่อนๆจากช่องหน้าต่างให้เกิดออร่าพราวสว่าง

ทำเอาต้าให่ถึงกับหลงตกอยู่ในภวังค์ไปอยู่ครู่หนึ่ง

จากออร่าความสวยงามของปรมาจารย์สาวสวยปานนางฟ้านางสวรรค์ผู้นี้

อีกทั้งใบหน้าของนางเองก็ผุดผ่องแสนเปี่ยมสุขอยู่ด้วยเพราะอิ่มหี?

แม้อารมณ์ของนางจะมีท่าทางบึ้งตึงแต่มันก็คละคลุ้งไปด้วยรอยยิ้ม

อันเสริมส่งให้รูปหน้าของโฉมยงยิ่งน่าใหลหลงมากขึ้นไปอีก

.

"ใช่! มีอะไรไอ้ชีกอ?!"

"เอ๋อ? ฮ่าฮ่า...แหมๆ... ไม่อ่อนหวาน

เหมือนเสียงครางเมื่อคืนเลยนะน้องไหหยี่?"

เฮอะ...?

หม้อจื่อได้แต่จิกตาเหลือกมองบนต่อจอมโจรหนุ่มมือไวแถมปากเลี้ยงสุนัขผู้นี้

ทั้งที่ความจริงแล้วต้าให่ก็ไม่ได้หล่อน้อยกว่าเฉินอันแต่อย่างใดหรอกออกจะสูสี

"ข้าก็มาเรียกพวกเจ้าไปหม่ำอาหารเช้า

ชดเชยที่กำลังภายในที่ใช้กระเด้ากันจนหมดแรงไปเมื่อคืนไงล่ะจ๊ะ!"

"ทะ...ทุเรศ..." ฉ่าห์...

ทว่าที่ขาดไปก็คือมารยาทและท่ามาดการวางตนของความเป็นผู้ดี

"หึหึ... เอาเถอะๆ ข้าเองก็หิวแล้วเหมือนกัน แล้วเจ้าไม่หิวหรือไหหยี่?"

"คะ...? หิวค่า..."

อิอิ...

ทว่าหม้อจื่อก็ไม่ได้เสียอารมณ์อะไรนัก

มันเพราะความรู้สึกอิ่มเอิบใจในความคืบหน้า

ของความสัมพันธ์กับจอมยุทธหนุ่มลึกลับรูปงามนอกจากที่มันส์หี?

เขาเรียกนางด้วยชื่อสั้นๆโดยไม่ใส่แม่นาง

มันช่วยย่นระยะห่างให้รู้สึกถึงความแน่นแฟ้นพาลให้หัวใจนางรู้สึกแอบจั้กกะจี้!

.

.

ต๊อกๆ... แอ๊ดๆ...

แล้วทั้งสามหนุ่มสาวก็เดินทางออกจากห้องพัก

ในเรือสัมเภาลำยักษ์ที่โครงเครงพร้อมด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าดของไม้กระดานที่เสียดสี

เฮ!!!x10+

หืมม?

และทันใดนั้นเองหม้อจื่อก็ได้ยินเสียงดังจากห้องอาหาร

มันเป็นเสียงชายฉกรรจ์เป็นสิบคน

ที่ทำให้นางรู้สึกขนลุกแปลกๆจากประสบการณ์ที่เคยมี?

"ฮ่าฮ่า! เจ้าเสียแล้ว! จ่ายมาๆ!"

อึ๊?

คนที่ยืนอยู่กลางวงนั่นโพกหัวด้วยผ้าเก่าๆสีแดงคงเป็นกะลาสี

ใบหน้าเหี้ยมเกรียมผิวดำแดงฟันหลอ

คาดผ้าปิดตาที่บอดอยู่ข้างหนึ่งและคาบบุหรี่

"โห่ยย... ข้าจะหมดตัวแล้วเนี่ย!"

"หมดตัวก็เลิกเถอะค่ะท่านพี่"

"ไม่ได้สิเหวินซี! ข้าต้องชนะ!"

"ท่านพี่!? แต่เงินเราจะหมดแล้วนะคะ!"

ที่แท้ในห้องนั้นก็มีพวกลูกเรือมาตั้งวงกันเล่นพนันปั่นไพ่ไฮโลกันอยู่ในตอนนี้

นั่นก็เพราะการเดินทางในทะเลย่อมต้องใช้เวลาอย่างช่วยไม่ได้

และมันก็ไม่มีอะไรให้ทำฆ่าเวลา ส่วนที่นั่งโวยวายทำหน้าเบ้อยู่ตรงนั้น

ดูเหมือนจะเป็นคู่สามีภรรยาผู้โดยสาร

ที่เข้ามาร่วมวงพนันและแทงเสียจนกระเป๋าตังค์เริ่มอาการไม่ค่อยดี

"ฮ่าฮ่า! อยากชนะก็จ่ายมาแล้วค่อยเล่นต่อ!

หรือว่าจะยืมก่อนก็ได้นะ! ฮี่ฮี่!"

"ช่าย! ไว้เล่นได้แล้วค่อยคืน ยืมข้าก็ได้นะ! ข้าให้ดอกถูกกว่า!"

"งึ! ก็ได้เอาเงินมา! ตานี้แหละข้าจะเอาคืนให้ได้!"

"ท่านพี่คะ!?"

.

และผู้เป็นสามีตกลงยืมเงินจากพวกกะลาสี

ซึ่งหากดูจากสีหน้าของภรรยาสาวสวยของเขาแล้ว

ท่าทางว่าพวกเขาจะไม่ได้มีเงินมากพอจะเอามาจ่ายหนี้

.

"หึหึ... ทำไม? สนใจเหรอจ๊ะน้องใหหยี่?"

"เอ๋...เอ้อ? ข้าไม่?"

สำหรับหม้อจื่อแล้วจะว่านางสนใจก็ไม่ใคร่จะเชิงนัก

มันเป็นเพราะชีวิตของนางมีขื่อมีแปรและอยู่ระดับสูงส่งมาตลอด

จึงไม่ค่อยได้คลุกคลีออกไปท่องยุทธภพ

พบเจอกับเรื่องราวบ้านๆทั่วไปอย่างการใช้เศษเงินเล่นพนันขันต่อ

ซึ่งเงินที่เล่นกันมันไม่ได้มากมายถึงครึ่งหนึ่ง

ของเงินที่นางใช้จ้างสาวใช้ในสำนักของนางด้วยซ้ำ

แต่ตอนนี้นางที่ออกมาท่องยุทธภพตัวคนเดียว

ก็ไม่ได้พกเงินมามากมายเท่าไหร่อยู่เหมือนกัน

"ฮ่าฮ่า! เอางี้เดี๋ยวกินเสร็จแล้วมาเล่นกัน! ข้านำเอง!"

"เอ๋? เล่นพนันเหรอ?"

"ช่าย! จะได้บอกลาเหล้าถูกๆห้องพักห่วยๆไง!"

"เฮ้...? พี่ต้าให่? ไม่เอาน่า อย่าพาแม่นางเสียคน"

ฟังจากคำพูดของเฉินอัน

ดูเหมือนว่าต้าให่จะมีประวัติไม่ดีในเรื่องนี้อยู่หลายหน

"เฮ่ย? เสียคนอะไรวะไอ้เฉิน? คุมกันขนาดนี้เอ็งเป็นผัวหรือเป็นพ่อ?"

อึ๊?

งึ? ฉ่าห์?

ฮ่าฮ่าฮ่า!

แต่คำพูดที่สวนมาของต้าไห่

ก็ทำเอาสองจอมยุทธย์หญิงชายต่างพากันกระดากอายพูดไม่ออก

เพราะนอกจากที่พวกเขาทั้งสองสานสัมพันธ์กันด้วยรูหีและลำถอก

นอกจากนั้นพวกเขาก็แทบจะไม่รู้จักเรื่องอะไรของกันและกันเลยนอกจากนี้

"อื้ม...เอาเถอะ... กินก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

หม้อจื่อจึงตัดบทแล้วไปที่ร้านค้าในครัวเพื่อหาอะไรรองท้องกันสักที

"อ้าว... แม่นางคนสวย อยากสั่งอะไรจัดได้เลย

มีทั้งหนวดปลาหมึกยักษ์ กุ้งมังกรสวรรค์ หอยนางสราญ"

"อ้า...งั้นข้าเอาหอยนางสราญ ปูม้าเกร็ดหิมะ ปลาหมึก--"

"เฮ้ยๆ...แม่นางไหหยี่...ช้าก่อนๆ!"

"หืม? มีอะไร?"

แต่แล้วต้าให่ก็เอ่ยห้ามเจ้าสำนักสาวที่กำลังสั่งอาหารตามที่นางเคยกินอยู่ทุกที

"จะอะไรซะอีก? เจ้าดูราคานั่นก่อนซิ"

"ราคา...? ว้ายย!?"

- หอยนางสราญ 5000 ตำลึง

- ปูม้าเกร็ดหิมะ 10000 ตำลึง

และนางก็ได้พบกับความจริงที่ตัวนางไม่เคยจะนึกถึง

ตอนที่เป็นเจ้าสำนัก มีคนจัดสำรับหาอาหารอะไรดีๆมาให้กินอยู่ตลอด

นางไม่เคยรู้เลยว่าราคาที่แท้จริงของอาหารที่กินมันจะแพงสักเท่าไหร่

ซึ่งราคาอาหารบนเรือที่รอนแรมก็ยิ่งแพงขึ้นไปอีก

และเงินที่นางพกมาก็มีแค่เพียงสี่หมื่นตำลึง

หากกินตามที่นางสั่งคงหมดเรียบในมื้อหนึ่งแค่อึดใจ

"อ้าว...แล้วตกลงจะเอารึไม่เอา?"

"เอ๋...อ้า...แหะๆ?"

เมื่อเห็นว่านางจะเปลี่ยนใจคนครัวของเรือใหญ่ก็เปลี่ยนน้ำเสียงทันที

เพราะดูก็รู้ว่านางคงไม่ได้มีเงินเป็นเศรษฐีนีมาเปย์เงินโรงครัวแต่อย่างใด

ประมุขสาวหน้าใสต้องเสียหน้าอับอายประชาชี