มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ชิคาโก สองสาวนักศึกษาเดินออกมาจากห้องเรียน แวะดื่มน้ำด้วยกัน “นาเดีย วันนี้ทำไมมาสาย อาจารย์โรนัลไม่พอใจมาก วันนี้มีคนเข้าเรียนแค่สิบสองคน โชคดีที่เธอมาทัน ไม่งั้นถูกตัดสิทธิ์ไม่ให้สอบ” ราดิก้า หญิงสาวรุ่นเดียวกันกับนาเดีย นั่งผูกเชือกรองเท้าเตรียมวิ่งออกกำลังกายก่อนเรียนภาควิชาบ่าย “ฉันได้งานใหม่ ชั่วโมงละยี่สิบเหรียญ” นาเดียคลี่ใบรับรองงาน มองลายเซ็นของชีวา “จริงเหรอ โชคดีจัง งานอะไร เขารับคนเพิ่มไหม” ราดิก้าตื่นเต้นแทนเพื่อนสาว “งานแม่บ้านทั่วไปอ่ะ” ทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อสำหรับนักกีฬา นาเดียเปิดล็อคเกอร์ของเธอ ถอดเสื้อยืดสวมเสื้อกีฬา “แต่ฉันคิดว่าคงทำไม่ได้นาน เพราะเขามีนิสัยเเปลกๆ ไม่ค่อยมีมิตรสัมพันธ์เลย” ราดิก้าฟังเื่ราวจากเพื่อนสาวแล้วหัวเราะรวน “ผู้ชายคนนี้น่าสนใจ ระวังเขาปล้ำนะ นี่เวลาเขามองเธอถอดเสื้อ สายตาของเขาหื่นไหม” นาเดียส่ายหน้า “เขาถามฉันแล้วเขาหันหลังทันที” ราดิก้าเบะปาก “แสดงว่ามีแฟนแล้ว และผู้หญิงคนนั้นสวยกว่าเธอ ดีแล้ว เธอปลอดภัย แต่อย่าไปทำแบบนั้นอีก เธอต้องระวังถ้าแฟนของเขาเห็น พวกเขาเลิกจ้างเธอทันที” นาเดียพยักหน้าเหมือนแมวเชืองเชื่อเพื่อน “ฉันคำนวณดูแล้ว ฉันเหลือเงินส่งแม่ได้เดือนละห้าร้อยเหรียญ น้องชายของฉันจะได้เรียนพิเศษสักที่”
บ่ายสามโมงตรง นาเดียมาถึงเพ้นเฮ้าท์ของชีวา เธอเอื้อมมือจะกดกริ่งที่หน้าประตูแต่ชักมือกลับไปมาหลายครั้ง “ทำไงดี บ่ายสามสิบนาที เข้างานสายคงโดนหักเงินแน่” หญิงสาวทรุดร่างนั่งพิงบานประตูใหญ่ “ชั่วโมงละยี่สิบ ขาดทุนไปแล้วสามชั่วโมงตั้งหกสิบเหรียญ” หญิงสาวโขกศีรษะที่บานประตูหลายครั้งเสียดายเงินค่าจ้างที่เธอคิดว่าเธอทำงานฟรี ทันใดนั้นบานประตูเปิดออกกว้าง นาเดียไม่ได้ระวังตัว ร่างของเธอหงายหลังแผ่นหลังกระแทรกลงพื้นอย่างแรง “โอ้ยยย” ฝ่ามือหนุ่มรองรับศีรษะของเธอไว้ทัน นาเดียลืมตาขึ้น ร่างสูงคุกเข่าลงใบหน้าของเขาห่างจากใบหน้าของเธอนิดเดียว “เจ็บหรือเปล่า” ชีวาเลื่อนมือดันแผ่นหลังให้เธอลุกขึ้นนั่ง “ไม่ ไม่เจ็บค่ะ” หญิงสาวส่ายหน้าไปมา ฝ่ามือหนุ่มรวบเส้นผมให้เธอ สำรวจศีรษะด้านหลัง ร่างของนาเดียชาทั้งตัว เมื่อมือของชีวาััต้นคอของเธอ เขากดเบาๆลงที่กระดูกต้นคอ “ โชคดีที่หัวไม่แตก คอไม่เคล็ด ลุกไหวหรือเปล่า” นาเดียนึกถึงคำพูดของเพื่อน ระวังแฟนของเขา นาเดียรีบลุกขึ้นอย่างเร็ว ยืนตัวลีบ “ฉันไม่เป็อะไรคะ ขอโทษที่ทำให้เ้านายใ” ชีวาลุกขึ้นยืน จ้องหน้าเธออย่างแปลกใจ
“ดีแล้ว งั้นเธอทำงานได้ ฉันจะออกไปข้างนอก ไม่ต้องทำอาหารค่ำ และ…” ชีวาล้วงกระเป๋ากางเกง แผ่นคีย์การ์ดสีเทาดำ “เธอใช้คีย์การ์ดใบนี้ รหัสคือ 1993 ปีพ.ศเกิดของฉันจำง่ายดี” ชีวาลูบศีรษะของเธออย่างเอ็นดู เขาดึงมือของเธอ หงายฝ่ามือวางธนบัตรแบงค์ยี่สิบหลายใบในมือ “ค่าจ้างสำหรับสามชั่วโมง และเธอจะรับเงินค่าแรงในบัญชีธนาคารทุกสิบห้าวัน ตกลงไหม” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความดีใจมองเงินสดในมือของเธอ “ขอบคุณมากค่ะ ได้ค่ะ….ทุกสิบห้าวัน” ชีวายิ้มและเดินออกไปจากบริเวณนั้นไม่ได้พูดอะไรต่อ
หญิงสาวจูบธนบัตรในมือ “ใจดีเหมือนกันเเฮะ” นาเดียเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องพักของพนักงานด้านหลัง เดินออกมาหยุดมองสภาพห้องนั่งเล่น “โอ้โห้ เขาทำอะไรของเขานะ” นาเดียเก็บถ้วยชามที่วางเกลื่อนหลายใบ กล่องอาหารหลายใบบนพื้น เศษอาหารร่วงลงพื้น “สั่งอาหารจากมาจากข้างนอก กินคนเดียวหรือนี่” นาเดียเริ่มทำความสะอาดห้องนั่งเล่น ต่อไปเรื่อยๆถึงห้องนอนของเขา ชีวาเก็บเสื้อผ้าของเขาไว้ในตู้เสื้อผ้าเรียบร้อย นาเดียปัดฝุ่นตามตู้และหน้ากระจก ชุดโกนหนวด ครีมทาผิว โคโลญหลายขวดวางเป็ระเบียบ สายตาของเธอสะดุดที่กรอบรูปตั้งโต๊ะ รูปภาพของชีวาวัยเด็กในอ้อมแขนของแม่ “แม่ของเขาสวยมากๆ มิน่าถึงหน้าตาดีขนาดนี้ แล้วพ่อไปไหน” หญิงสาวก้มๆเงยๆมองหารูปภาพของพ่อ แต่เธอนึกขึ้นได้มองป้ายชื่อที่ชีวาปลดออกจากหน้าห้อง “คุณพารุณบอกว่า พ่อของเขาชื่อ ….. นามสกุล ไวศานย์” ความยากรู้ยากเห็นทำให้เธอมองไปที่โน๊ตบุ๊คของชีวาที่วางกลางเตียงนอน “ขอยืมสักหน่อยคงไม่เป็ไร” หญิงสาวเลื่อนโน๊ตบุคเข้าใกล้ตัว กดปุ่มเปิดเครื่อง “ไม่มีรหัส” ดวงตากลมโตใ หน้าจอค้างภาพผู้หญิงเปลื่อยจากเว็บเรียกลูกค้าเด้งขึ้นมาหลายเว็บจนเธอตาลาย เธอยกนิ้วมือขึ้นจากแป้นพิมพ์ “อื้ยยย เขาดูของแบบนี้เหรอ” นาเดียเลื่อนคลิกที่กากบาทปิดหน้าจอแต่หน้าเว็บต่่างๆไม่หยุด เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนเธอกดปุ่มปิดเครื่อง “จะบ้าตาย” หญิงสาวเลื่อนโน๊ตบุคไว้ที่เดิม “พระเ้า….แบบนี้เรียกว่าไอ้หื่นคงจะเหมาะ” ร่างของเธอสะดุ้งมือไม้สั่นเมื่อเสียงออดดังขึ้น นาเดียวิ่งขึ้นบันไดเพื่อเปิดประตู เสียงแตะคีย์การ์ดที่บานประตูทำให้เธอถอยหลังห่าง “คุณชีวา” ร่างสูงมองเธอ พบสีหน้าใของเธอ “เกิดอะไรขึ้น” นาเดียส่ายหน้าไปมา “ไม่มีอะไรค่ะ”
นาเดียเดินลงบันไดมาก่อนชีวา ชีวาผิวปากเพลงโปรดตามลงมาอย่างช้าๆ “เ้านายจะดื่มอะไรไหมคะ” นาเดียกำลังจะหันหลังกลับ ฝ่ามือของชีวาจับบ่าของเธอไว้ทัน “ระวังจะชนผม” ปลายเท้าของเธอก้าวถอยหลัง “ขอโทษค่ะ” ชีวาชูซองพลาสติกใสขึ้น “ห้ามรบกวน ฉันมีงานต้องทำด่วน โน๊ตบุ๊คติดไวรัส ” นาเดียมองที่แผ่นซีดี “ใช่ค่ะ คงจะติดไวรัส” เธอหลุดปากออกไปทำให้ชีวามองเธออย่างสงสัย “เธอรู้ด้วยเหรอว่า มันติดไวรัส” นาเดียรู้ตัวเลิกคิ้วโกงงามขึ้น ปลายนิ้วมือชี้ที่แผ่นซีดีป้องกันไวรัส “ก็แผ่นนี้สำหรับ…..ป้องกันไวรัสไม่ใช่เหรอคะ” ชีวาจ้องดวงตากลมโตคู่งาม “ใช่ มันสำหรับป้องกันไวรัส และจับโจรได้ด้วย” เสียงปิดประตูห้องนอนดังปัง นาเดียสะดุ้งมองไปรอบๆ “เกือบไปแล้ว เขาจะรู้ไหม คงไม่ หรือว่ารู้” มือเรียวงามรีบยกขึ้นปิดดวงตาทั้งคู่เมื่อนึกถึงภาพนู๊ดของนางแบบในเว็บโป๊ “เราต้องดื่มกาแฟแก้ง่วงก่อน”
ผ่านไปสิบนาทีเธอเปิดเครื่องดูดฝุ่นเพื่อทำความสะอาดบริเวณห้องนั่งเล่น ภายในห้องนอน เสียงเครื่องดูดฝุ่นดังสนั่นรบกวนสมาธิทำให้ชีวาหันหน้ามองบานประตู “บอกว่าอย่ารบกวน เธอยังจะดูดฝุ่นอีกเหรอ” ชีวาถอนหายใจ เริ่มมีอาการหงุดหงิดเมื่อเสียงเครื่องดูดฝุ่นหยุดที่หน้าประตูห้องนอนของเขา “นาเดีย” เสียงะโดังมาก แต่ไม่ได้ทำให้นาเดียปิดเครื่องดูดฝุ่น ชีวาเปิดประตูห้องนอนออกกว้าง นาเดียอยู่ในท่ากำลังดูดฝุ่น ใบหูถูกเสียบไว้ด้วยหูฟังทั้งสองข้าง ร่างสูงยืนมองร่างเพรียวสวมขาสั้นแทนกระโปรงสีน้ำเงินเมื่อก่อนหน้านี้ ชีวามองเธอสักครู่ใหญ่จนเธอทำความสะอาดเรียบร้อย หันหน้ามาทางประตู อุปกรณ์ที่อยู่ในมือร่วงลงทันที นาเดียดึงที่เสียบหูออก สายตาของเขามองที่เครื่องดูดฝุ่น นาเดียรีบดึงปลั๊กออก “คุณชีวาจะดื่มอะไรคะ” นาเดียพอจะรู้ว่าซาดานเข้าสิงร่างของเขาแล้ว “ฉันบอกเธอว่า ห้ามรบกวน ใช่ ฉันต้องพูดว่า ห้ามทำเสียงดังใช่ไหม”
นาเดียพยักหน้ารัว “ค่ะ เ้านายไม่ได้บอกว่าห้ามทำเสียงดัง” นาเดียถอยร่นจนชิดขอบเก้าอี้ยาว เท้าซ้ายก้าวเข้าในวงสายไฟของเครื่องดูดฝุ่น “ระวัง” นาเดียก้มมองปลายเท้า เธอรีบก้าวออกมา “เธอเรียนสาขาอะไร” นาเดียขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำถามของชีวา “คุณไม่ได้อ่านใบรับรองเหรอคะ ในนั้นระบุวุฒิการศึกษาพร้อมคณะ”
“ฉันไม่ได้อ่าน” ชีวาตอบแบบหน้าตาย นาเดียยืนนิ่งยอมตอบแต่โดยดี “ฉันเรียนสาขาฟิสิกข์” ชีวาเป็ฝ่ายถอยห่างจากเธอเมื่อรู้ว่าเธอคือศิษย์รุ่นน้องที่เรียนคณะเดียวกัน เขารู้สึกเห็นใจเธอที่ต้องเรียนและทำงาน “เธอกลับบ้านได้ พรุ่งนี้มาทำต่อ”
“คุณจะไล่ฉันออกเพราะฉันทำเสียงรบกวนคุณเหรอคะ ฉันขอโทษค่ะ อย่าไล่ฉันออกนะคะ งานมันหายาก” ความฝันที่จะส่งเงินให้แม่ที่ประเทศอินเดียมลายหายไปในพริบตา น้ำตาคือสิ่งต่อรองในตอนนี้ หญิงสาวร้องไห้ออกมาเหมือนท่อน้ำแตกต่อหน้าชีวา ชายหนุ่มรู้สึกผิดที่ดุเธอออกไป “ฉันพูดเมื่อไรว่าจะไล่เธอออก วันนี้ฉันบอกเธอแล้วว่าไม่ต้องทำอาหารค่ำ” นาเดียจับไม้ปัดฝุ่นในมือ “แล้วฉันทำงานได้แค่สองชั่วโมง อีกสี่ชั่วโมงฉันคงถูกหักเงินค่าจ้างใช่ไหมคะ”
“นาเดีย บ้านของเธอยากจนมากขนาดนั้นเหรอ” ชีวาจ้องดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้เธอ “เธอเรียนที่มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์ ค่าเทอมแพงมากๆ ใครจ่ายค่าเทอมให้เธอ” นาเดียวางไม้ปัดฝุ่น ยกมือขอเวลากับเ้านายหนุ่ม “ขอเวลาสองนาทีค่ะ” หญิงสาววิ่งหายไปด้านหลังห้องครัว เธอเข้าไปในห้องพนักงาน เปิดกระเป๋าเป้ วิ่งกลับออกมา ในมือมีหนังสือเดินทางและสมุดพกเล่มสีเขียว ยื่นให้ชีวา “ฉันเป็นักศึกษาที่ถูกต้องตามกฏหมายค่ะ ฉันได้รับทุนจากรัฐบาลอินเดียตลอดสี่ปีที่เรียนที่นี่ ฉันจะต้องเดินทางกลับไปทำงานกับรัฐบาลหลังจากเรียนจบจากที่นี่ค่ะ และนี่คือใบอนุญาติทำงาน คุณชีวาสงสัยอะไรเหรอคะ”
ชีวาไม่ได้เปิดดูหนังสือเดินทางของเธอ แต่สมุดพกเล่มสีเขียวถูกเปิดออกอ่านอย่างละเอียด “ใช่ ฉันสงสัย และตอนนี้ทุกอย่างเคลียร์” ชีวาคืนสมุดพกและหนังสือเดินทางกลับ เธอสามารถใช้เวลาว่างอ่านหนังสือเรียนที่นี่ก็ได้ ฉันมีงานต้องทำ เอ่อออ ขอกาแฟร้อนไม่ใส่ครีม และไม่ใส่น้ำตาล” ร่างสูงเสียบปลั๊กเครื่องดูดฝุ่นให้เธอ “ฉันจะว่ายน้ำออกกำลัง ส่งกาแฟที่สระว่ายน้ำ” ร่างสูงเดินหายไปในห้องนอน นาเดียก้มลงมองหนังสือเดินทางในมือ “เขาเต็มหรือเปล่านะ”
สระว่ายน้ำสี่เหลี่ยมที่สร้างภายในอาคาร ร่างสูงสวมกางเกงว่ายน้ำแบบขาสั้นะโตูมลงสระว่ายน้ำอย่างสวยงาม เขาผุดดำผุดว่ายเหมือนปลาวาฬใหญ่ นาเดียชงกาแฟดำใส่ถ้วยใหญ่วางบนถาดเล็ก มองหาร่มกันแดดกางร่มเดินตรงไปที่สระว่ายน้ำ “กาแฟมาแล้วค่ะ” นาเดียมองท่าว่ายน้ำฟรีสไตส์ “ว่ายน้ำเหมือนนักว่ายน้ำด้วย” หญิงสาวยืน มองการว่ายน้ำของชีวาอย่างเพลิดเพลิน เสียงออดดังขึ้นทำให้ชีวาหยุดว่ายมองมาที่นาเดียและถ้วยกาแฟ “วางไว้ตรงนั้น ช่วยไปดูให้หน่อยว่าใครมาหาผม ถ้าเขาบอกว่าเป็เพื่อนของผมให้เข้ามาได้” นาเดียสะดุดคำว่า “ผม” เธอรับคำสั่ง “ค่ะ ค่ะ”
นาเดียกดปุ่มแสดงภาพของผู้มาเยือน ผู้หญิงผมสีแดงร่างสูงกว่าเธอ ยืนทำหน้าั์เหมือนจะกินใครสักคน “ไม่ทราบ้าพบใครคะ” เสียงของนาเดียทำให้สตรีร่างนั้นหันหน้ามองกล้องจับภาพ “ฉัน อนิสา เพื่อนของชีวา ช่วยเปิดประตูเดี๋ยวนี้” นาเดียปลดล็อคประตูให้อนิสาเข้ามา อนิสาแสดงอาการไร้มารยาทผลักบานประตูใส่ร่างของนาเดียอย่างแรง “ถอยไป” อนิสาก้าวลงบันไดอย่างเร็ว “ชีวา เธออยู่ที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้ ชีวา ชีวา” เสียงะโเรียกชื่อชีวาดังลั่นเพ้นเฮ้าท์ อนิสากระแทรกส้นสูงลงเมื่อไม่เห็นร่างของชีวาปรากฎ “คุณชีวาอยู่ที่สระว่ายน้ำค่ะ” อนิสาหรี่ดวงตา กระพริบขนตางอนหลายครั้ง จ้องใบหน้าของนาเดีย “เธอลูกครึ่งรัสเซียใช่ไหม”
นาเดียอึ้งเมื่อถูกทักเช่นนั้น “ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ” อนิสาไม่กล่าวอะไรต่อ เดินโฉบผ่านหน้าของนาเดียพร้อมเบะปากใส่หญิงสาว “พวกอย่างว่านี่เอง” นาเดียขมวดคิ้วสงสัยในคำพูดของอนิสา “อะไร คือพวกอย่างว่า” นาเดียตัดสินใจไม่สนใจ กลับเข้าไปในห้องครัว ล้างผลไม้ เตรียมปอกให้เ้านายที่ไม่้าอาหารค่ำ เธอกำลังก้มเก็บผลไม้ในช่องแช่ เสียงถ้วยกาแฟแตกดังมาจากบริเวณสระว่ายน้ำ ‘เพล้งงงง’ นาเดียใมองหาต้นเสียง “ออกไปให้พ้น อนิสา ทำไมเธอมาที่นี่ ใครบอกเธอว่าฉันอยู่ที่นี่” เสียงตวาดไล่อนิสาดังขึ้น เพียงประโยคเดียวนาเดียถึงกับหดร่างนั่งลงด้วยความกลัวหลบแอบยืดร่างมองพวกเขาทั้งสองกำลังทะเลาะกัน
ชีวาสวมเสื้อคลุมว่ายน้ำ ตรงเข้าไปจับข้อมือของอนิสา ฉุดร่างที่ไม่ยอม ดึงข้อมือของชีวาแต่ไม่หลุด “ปล่อยฉันชีวา เธอไม่มีสิทธิ์ไล่ฉันแบบนี้” อนิสาเหวี่ยงมือฟาดลงใบหน้าของชีวาอย่างแรง ชีวากุมใบหน้าข้างซ้าย ผลักร่างของอนิสาให้ล้มลง นาเดียจ้องมองสีหน้าโกรธจัดของชีวา “เ้านายอย่าตบเธอนะคะ ที่นี่อเมริกา กฏหมายมันแรงถ้าทำร้ายผู้หญิง” นาเดียตัดสินใจวิ่งเข้าไปยืนห่างชีวาพอประมาณ ชีวาชูกำปั่นขึ้น “ผมเห็นคุณเป็ผู้หญิงไม่งั้น ผมต่อยคุณจริงๆ” นาเดียเข้าไปช่วยอนิสานั่งกองบนพื้น อนิสาสะปัดมือของนาเดียออก “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน พวกผู้หญิงขายตัว” นาเดียผงะร่างออกห่าง “ผู้หญิงขายตัว คุณหมายถึงใคร” ชีวาถามกลับทันที “แม่นี่ลูกครึ่งรัสเซีย คงเป็คู่นอนของคุณ เหมือนแอนนี่ และคนอื่นๆที่คุณหลอกนอนด้วย แต่สำหรับฉัน ฉันไม่ยอมคุณหรอกนะ คุณมันเลวๆจริง ชีวา” อนิสายืนขึ้นตรงเข้าไปจะกระชากเส้นผมของนาเดีย ชีวาคว้าต้นแขนของนาเดีย ดึงร่างของหญิงสาวเข้ามากอด “เธอคือคู่หมั้นของผม นาเดีย าามัน” ริมฝีปากคู่งามถูกจุมพิตต่อหน้าอนิสา ดวงตากลมโตลืมตาโตใอย่างแรงมองใบหน้าของเ้านายหนุ่ม ชายหนุ่มโอบกอดร่างช็อกในอ้อมแขน นาเดียดันแผงอกกว้างใต้เสื้อคลุมอาบน้ำ “อย่าดิ้น ช่วยผมหน่อย”
“ชีวา คุณมันทุเรศที่สุด ฉันเกลียดคุณ” อนิสาทนดูไม่ได้วิ่งตรงเข้าไป ชีวาเงยหน้าขึ้น เหวี่ยงร่างของนาเดียไปทางซ้าย ผลักร่างของอนิสา “ตูมมมม”
1.13M
