บทที่ 1 การเกิดใหม่
ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส เป็วันที่อากาศดีอย่างหาได้ยาก
บนกิ่งไม้นอกหน้าต่าง นกหลายตัวกำลังส่งเสียงร้องจิ๊บ ๆ ร้องเพลงอย่างสนุกสนาน
ในห้องผู้ป่วย หญิงชราคนหนึ่งนอนอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย สีหน้าซูบซีด แขนของเธอกำลังถูกเสียบเข็มให้น้ำเกลือ เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนบ่อน้ำโบราณที่แห้งขอด มืดมนไร้ประกาย ไม่อาจก่อให้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อย
หลังจากผ่านไปเป็เวลานาน เธอค่อย ๆ หลับตาลง น้ำตาหยดหนึ่งค่อย ๆ ไหลออกมาจากหางตาของเธอ ชีวิตนี้เธอผ่านอะไรมามากมาย
สูญเสียลูก หย่าร้าง เพื่อนทรยศ ถูกใส่ร้ายจนติดคุก
สุดท้ายก็เป็โรคที่รักษาไม่หายได้แต่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยนี้รอความตายอย่างช้า ๆ
ประตูห้องผู้ป่วยถูกเปิดออก หญิงสาวในชุดกี่เพ้าที่มีบุคลิกสง่างามเดินเข้ามา
เธอเดินตรงไปที่ข้างเตียงผู้ป่วย มองลงมาที่หญิงชราบนเตียงด้วยสายตาเยาะเย้ยและดูถูก แม้จะอายุเท่ากัน แต่ตัวเธอยังคงมีเสน่ห์ราวกับหญิงสาววัยสามสิบ ในขณะที่อีกฝ่ายดูเหมือนคนแก่อายุเจ็ดสิบแปดสิบ ได้แต่นอนรอความตายบนเตียงผู้ป่วย
"หลิงเหยา เธอคงไม่ยอมรับใช่ไหม?"
หลิงเหยาลืมตาขึ้น จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง สภาพของเธอในวันนี้ล้วนเป็เพราะผู้หญิงคนนี้ โจวอวี่เป็ปีศาจตัวจริง เธอร้ายกว่างูพิษเสียอีก
"เธอไม่ยอมรับก็ไม่มีประโยชน์หรอก ทรัพย์สมบัติของเธอตอนนี้เป็ของฉันหมดแล้ว ผู้ชายที่เธอรักก็เป็ของฉัน เธอก็แค่ขยะไร้ค่า ชาตินี้เธอเป็ได้แค่บันไดให้ฉันเหยียบ เธอไม่มีวันสู้ฉันได้หรอก ฮ่า ๆ ๆ..."
โจวอวี่หัวเราะเสียงดังพลางเข้าไปใกล้หลิงเหยา "ฉันจะบอกความลับอย่างหนึ่งให้นะ แม่ของเธอน่ะ ฉันเป็คนวางยาพิษฆ่าเองแหละ"
"ฉันจะฆ่าเธอให้ได้..." หลิงเหยาค่อย ๆ ถอนเข็มออกจากหลังมือ ดวงตาสีแดงฉานเต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างบ้าคลั่ง
โจวอวี่หัวเราะเยาะ "ตอนเธอยังสาว ๆ ยังสู้ฉันไม่ได้เลย แล้วจะพูดถึงตอนนี้ทำไม"
"สักวันหนึ่ง… เธอจะต้องได้รับกรรมแน่..."
โจวอวี่หัวเราะเยาะเย้ย "กรรม? ฉันไม่เคยเชื่อเื่พวกนี้หรอก ฉันเชื่อแค่ตัวเองเท่านั้น"
ตราบใดที่เธอโเี้พอ และมีวิธีการที่เหนือชั้น ใครจะมาทำอะไรเธอได้
ตอนนี้เธอไม่เพียงแต่เป็หนึ่งในบริษัทชั้นนำห้าร้อยอันดับของโลก และเป็ซีอีโอของบริษัทตระกูลโจว สามีของเธอยังเป็ผู้บัญชาการทหารอีกด้วย ใครกล้าทำอะไรเธอ?
"โอ๊ย!" ความเ็ปแล่นผ่านมือของเธอ
โจวยวี่ก้มลงมอง เห็นรอยเืบนหลังมือที่ถูกหลิงเหยาใช้เข็มแทง
"เธอกล้าใช้เข็มแทงฉันเหรอ!" โจวยวี่บีบคอของหลิงเหยาด้วยความโกรธและใ ฟันของเธอกระทบกันดังกรอด ราวกับจะกัดหลิงเหยาให้แหลกเป็ชิ้น ๆ
หลิงเหยามองโจวยวี่ด้วยรอยยิ้มเ็า "บนเข็มมีเืของฉัน… เธอจะติดเชื้อจากฉันในไม่ช้า..."
"หลิงเหยา เธอไปตายซะ!" โจวอวี่บีบคอของหลิงเหยาแน่นขึ้น ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ตอนนี้เธอดูเหมือนสัตว์ป่าที่ควบคุมไม่ได้
หลิงเหยารู้สึกเหมือนตัวเองตกอยู่ในห้วงเหวแห่งความมืด อากาศรอบตัวหนักอึ้งและเบาบาง ราวกับมีูเาที่มองไม่เห็นกำลังกดทับร่างของเธอ ทำให้เธอหายใจไม่ออก
เสียงหัวใจเต้นดังขึ้นอย่างผิดปกติ เหมือนกลองที่ถูกตีไม่หยุด ประกาศการมาถึงของความตาย...
เธอเบิกตากว้าง จ้องมองโจวอวี่อย่างแน่วแน่ ร่างกายของเธอเริ่มกระตุกไม่หยุด ทุกอย่างตรงหน้าเธอค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความมืดมิด...
ในชั่วขณะถัดมา หลิงเหยารู้สึกว่าการหายใจของเธอกลับมาสะดวกขึ้น เธอลืมตาขึ้นอย่างสงสัย ทุกอย่างที่เห็นทั้งแปลกตาและคุ้นเคย นี่มันห้องที่เธอเคยอยู่ตอนเด็กไม่ใช่หรือ?
ก่อนที่เธอจะแต่งงานกับกู้ฉิงอัน เธออาศัยอยู่ในหมู่บ้านหงฉีตลอดมา อยู่กับแม่เพียงสองคน แม่ของเธอเป็หมอเท้าเปล่า และเป็หมอประจำหมู่บ้านเพียงคนเดียว
ส่วนพ่อของเธอเป็ใครนั้น เธอไม่รู้ เพราะทุกครั้งที่เธอถามแม่เกี่ยวกับเื่นี้ ดวงตาของแม่จะแดงก่ำ หลังจากนั้นเมื่อเธอโตขึ้นและเข้าใจมากขึ้น เธอก็ไม่เคยถามแม่เกี่ยวกับเื่นี้อีกเลย
อย่างไรก็ตาม เธอเคยได้ยินชาวบ้านพูดว่า พ่อของเธอเป็ปัญญาชนหนุ่มที่ถูกส่งลงชนบท หลังจากกลับเมืองไปแล้ว ก็ไม่มีใครได้ข่าวคราวของเขาอีกเลย
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"
เสียงเคาะประตูทำให้ความคิดของหลิงเหยาสะดุดลง ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ หญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าเหนื่อยล้าและดูโทรม ถือชามยาร้อน ๆ เดินเข้ามา
เมื่อเห็นคนที่มา ดวงตาของหลิงเหยาก็แดงขึ้นทันที
"แม่!"
เธอไม่ได้เจอแม่มานานมากแล้ว เธอคิดถึงแม่เหลือเกิน บางทีนี่อาจเป็ภาพหลอนหลังความตายของเธอ? ไม่เช่นนั้นแม่จะมายืนอยู่ตรงหน้าเธอได้อย่างไร?
เธอหยิกต้นขาของตัวเองแรง ๆ หลิงเหยาเกือบจะร้องออกมาด้วยความเ็ป น้ำตาของเธอไหลมากขึ้น เธอจ้องมองคนที่เดินเข้ามาหาเธอไม่วางตา เธอรู้สึกถึงความเ็ป นี่ทั้งหมดเป็ความจริงหรือ? เธอกลับมาเกิดใหม่และย้อนกลับไปในเวลาที่แม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือ?
"เหยาเหยา มานี่ กินยาซะ"
หลิงเสวี่ยเม่ยยื่นยาให้หลิงเหยา เมื่อเห็นน้ำตาบนใบหน้าของเธอ ก็ขมวดคิ้วด้วยความเ็ปใจ "เจ็บแผลอีกแล้วหรือ? มา ให้แม่ดูหน่อย"
หลิงเสวี่ยเม่ยวางชามยาลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ แล้วนั่งลงที่ขอบเตียง เธอกำลังจะเปิดผ้าห่มเพื่อตรวจดูแผลของลูกสาว แต่กลับถูกหลิงเหยากอดไว้แน่น "แม่! หนูคิดถึงแม่จังเลย!"
หลิงเหยาสวมกอดหลิงเสวี่ยเม่ยแน่น ััได้ถึงกลิ่นอันอ่อนโยนและคุ้นเคยจากร่างของแม่ ชาตินี้เธอจะปกป้องแม่ให้ดี ไม่ยอมให้โจวอวี่ทำร้ายแม่อีกเด็ดขาด
หลิงเสวี่ยเม่ยลูบหลังหลิงเหยาอย่างอ่อนโยน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเมตตา "โตป่านนี้แล้วยังจะมาอ้อน"
"แม่คะ! ต่อไปนี้เราอย่าแยกจากกันอีกเลยนะคะ?" หลิงเหยาเงยหน้ามองหลิงเสวี่ยเม่ย ช่างดีจริง ๆ ตอนนี้แม่ยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่ได้เจอโจวอวี่ แม่ก็ยังไม่ได้เสียชีวิตเพราะป่วย ทุกอย่างยังทันแก้ไขได้ ชาตินี้เธอจะทำให้คนที่เคยทำร้ายเธอต้องชดใช้ให้หมด
"เด็กโง่! ลูกก็ต้องแต่งงานสักวันนะ หรือว่าลูกจะพาแม่ไปด้วยตอนแต่งงาน?" หลิงเสวี่ยเม่ยใช้นิ้วแตะหน้าผากหลิงเหยาอย่างเอ็นดู
"หนูจะพาแม่ไปด้วย ถ้าเขาไม่ยอม หนูก็ไม่แต่ง"
หลิงเสวี่ยเม่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เธอยื่นมือไปหยิบชามยาที่อยู่ข้าง ๆ "มานี่ ดื่มยาก่อนนะ"
"ค่ะ" หลิงเหยาหัวเราะพลางรับชามมา เงยหน้าขึ้นแล้วดื่มยาหมดในคำเดียว
หลิงเสวี่ยเม่ยมองหลิงเหยาด้วยสีหน้าประหลาดใจ "เหยาเหยา ลูกไม่กลัวขมเหรอ?"
สิ่งที่ลูกสาวกลัวที่สุดคือการกินยา ทุกครั้งที่กินยาเธอจะขมวดคิ้วแน่น ด้วยเหตุนี้ทุกครั้งที่ลูกสาวกินยา เธอจะเตรียมผลไม้แช่อิ่มหรือลูกอมผลไม้ไว้ให้ เพื่อหลอกล่อให้กินยา
หลิงเหยาส่ายหน้าพลางยิ้ม "ยานี่ไม่ขมเลยสักนิด" เมื่อเทียบกับความขมที่เธอเคยลิ้มลองในชาติก่อน ความขมเพียงเล็กน้อยนี้เทียบไม่ได้เลย
หลิงเสวี่ยเม่ยล้วงลูกอมผลไม้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แกะกระดาษห่อออกแล้วยัดเข้าไปในปากของหลิงเหยา "ไม่ต้องเขินกับแม่หรอก กินลูกอมเสร็จแล้วนอนพักอีกสักหน่อยนะลูก"
"ค่ะ" หลิงเหยาตอบรับอย่างว่าง่าย ในปากของเธอเต็มไปด้วยรสชาติหวานฉ่ำ นี่คือรสชาติแห่งความสุข
623
![ฝืนชะตาท้าสามภพ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721906142_38669137.webp)
