จากเหตุการณ์ที่วายุชวนพิมพ์พิมลไปเลือกซื้อเสื้อผ้าและชุดชั้นในที่ห้าง โดยอ้างเหตุผลว่า เขาตั้งใจจะซื้อเสื้อผ้าพวกนี้ไปเป็ของขวัญให้กับผู้หญิงในสังกัดของเขา พิมพ์จึงใช้สถานการณ์นี้มากลั่นแกล้งเค้า โดยการเลือกซื้อชุดที่แพงและโป๊มากๆเพื่อให้ผู้หญิงที่ได้รับไป รู้สึกไม่พอใจในตัวของวายุนั่นเอง..หลังจากที่เลือกซื้อเสื้อผ้าเสร็จวายุก็ได้เดินตรงกลับมาที่รถและขับรถกลับบ้านทันที ในระหว่างทางวายุแทบจะไม่พูดอะไรเลย ทุกอย่างภายในรถมันเงียบไปหมดทั้งคัน จนพิมพ์ต้องรีบหาเื่มาพูดคุย เพื่อไม่ให้รถเงียบจนเกินไปนั่นเอง
"นี่นาย เป็อะไรอ่ะ ไม่พูดไม่จามาั้แ่เมื่อกี้แล้วหรือว่า..นายยังช็อกอยู่ ที่เสียเงินไปเกือบครึ่งล้านใช่ไหม?"
"เพ้อเจ้อ!!เงิน 6 แสนกว่าบาทแค่นี้ ไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งฉันร่วงหรอก ว่าเเต่เธอเถอะชอบไหมเสื้อผ้าที่ซื้อมาอ่ะ"
"ก็ต้องชอบสิ ฉันเป็คนเลือกเองกับมือ ทำไมฉันจะไม่ชอบล่ะ และฉันก็คิดว่าผู้หญิงของนายก็คงจะชอบไม่ต่างจากฉันหรอก เพราะฉันมีรสนิยมในการเลือกเสื้อผ้าระดับดีมาก"
"อ๋อหรอ..งั้นก็ดี ฉันหวังว่า ฉันจะได้เห็นเธอใส่ครบทุกชุดที่เธอเลือกมานะ"
"แน่นอน!! ฉันจะต้องใส่ครบทุกชุดอยู่แล้ว เอ้ะ? เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ? ใส่ครบทุกชุดงั้นหรอ?"
"ใช่!!นี่เธอไม่รู้สึกแปลกใจเลยหรอ ว่าทำไมจู่ๆฉันถึงพาเธอไปเลือกเสื้อผ้าที่ห้างแบบนั้น"
"นี่นายอย่าบอกนะว่า ไอ้เสื้อผ้ากับชุดชั้นในพวกนี้ นายซื้อให้ฉันงั้นหรอ?"
"ก็ใช่ไง เมื่อวันก่อน ฉันเข้าไปในห้องเธอแล้วก็เห็นว่าเธอยังไม่มีเสื้อผ้าในตู้เลย วันนี้ฉันว่าง ฉันก็เลยพาเธอมาซื้อนี่ไง ถูกใจไหมล่ะเลือกเองทั้งนั้นเลยไม่ใช่หรอ?"
"ชิบหายแล้ว!!นี่ฉันต้องใส่ชุดพวกนี้จริงๆหรอเนี่ย ยัยพิมพ์นะยัยพิมพ์ คิดจะแกล้งเขาแต่เรากลับโดนซะเอง โถ่เอ้ย!!"
"บ่นพึมพำอะไรของเธอน่ะ?"
"ป่าวๆๆ ไม่มีอะไร..แล้วทำไมตอนนั้นนายไม่บอกล่ะว่าจะซื้อให้ฉัน"
"ฉันก็บอกไปแล้วไง"
"นายบอกกับฉันว่า นายจะซื้อให้ผู้หญิงของนาย ไม่ใช่หรอ?"
"ก็อีกไม่กี่วันนี้เธอก็จะแต่งงานกับฉันอยู่แล้วไม่ใช่หรอ ยังไงเธอก็ต้องเป็ผู้หญิงของฉันอยู่ดี ฉันพูดผิดตรงไหนล่ะ?"
"แล้วทำไมนายไม่ระบุชื่อมาเลย ว่าผู้หญิงที่นายจะซื้อเสื้อผ้าให้คือฉันน่ะ!!"
"ทำไมอ่ะ เสื้อผ้าพวกนี้เธอก็เลือกเอง แล้วมันมีปัญหาตรงไหน?"
"ก็เพราะฉันตั้งใจจะเลือกเสื้อผ้าพวกนี้มาแกล้ง….."
"เธอตั้งใจจะเลือกเสื้อผ้าพวกนี้มาแกล้งฉัน เพื่อให้ผู้หญิงที่ฉันจะเอาเสื้อผ้าพวกนี้ไปให้ด่าพ่อฉันใช่ไหมล่ะ..ฉันโตมาขนาดนี้ก็ไม่ได้โตมาแต่ตัวนะ ฉันเอาสมองมาด้วย ฉันรู้ว่าเธอนะว่าเธอ ตั้งใจจะแกล้งฉัน ใช่ไหมล่ะ..อยากแกล้งคนอื่นดีนัก รับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำด้วยล่ะ สวยๆทั้งนั้นเลยนี่ ใส่ให้ครบทุกชุดนะฉันจะรอดู ฮ่าฮ่าฮ้า สะใจเว้ย!!" วายุหัวเราะสะใจที่เขาเอาคืนพิมพ์ได้สำเร็จ แต่ในขณะเดียวกันพิมพ์กับนั่งหน้ามุ่ยให้กับบรรดาเสื้อผ้าที่เธอเลือกมา เพราะทุกชุดที่เธอเลือกมานั้น มันค่อนข้างจะโป๊ไปหน่อยสำหรับสไตล์การแต่งตัวเดิมของเธอ เเต่ทว่าเมื่อซื้อมาแล้ว..ยังไงเธอก็ต้องจำใจใส่ เพราะถ้าเธอไม่ใส่เสื้อผ้าพวกนี้ เธอก็จะไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนในแต่ละวันอีกเลย พิมพ์คิดแต่จะเอาคืนวายุจนโดนวายุซ้อนแผนแกล้งเธอแทน ศึกครั้งแรกนี้วายุเป็ฝ่ายชนะไป แต่พิมพ์ก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆแน่ เธอจะต้องหาทางเอาคืนวายุให้ได้ ไม่ถึงชั่วโมงวายุก็ขับรถกลับมาถึงบ้านเขาเดินจากรถไปตัวเปล่าโดยไม่คิดจะถือถุงเสื้อผ้าติดมือไปสักถุงเลย
"นี่นาย นายไม่คิดจะช่วยฉันถือถุงเสืเอผ้าพวกนี้ เข้าไปในบ้านบ้างเลยหรอ นี่มันเกือบ 10 ถุงเลยนะ ฉันถือคนเดียวไม่ไหวหรอก"
"ช่วยไม่ได้ ก็เธออยากเลือกมาเยอะเเยะทำไมล่ะ เสื้อผ้าใคร คนนั้นก็ถือเองสิ ฉันไม่เกี่ยวด้วยซะหน่อย..นี่ก็ใจดีมากแล้วนะ ที่พาไปซื้อแถมยังออกเงินให้ด้วยเนี่ย ไปละ"
"อ้าว!!เดี๋ยวสินาย มาช่วยฉันขนก่อนสิ..นายวายุ!!บ้าเอ้ย!!นี่ถ้าฉันรู้ว่าจะต้องได้มาขนเองแบบนี้ ฉันซื้อมาแค่ชุดเดียวก็พอแล้ว เวรกรรมนี่มันมีอยู่จริงๆด้วย ตามทันอย่างกับติดจรวดมาเลยนะ ชิ!!..แล้วนี้ฉันจะขนคนเดียวยังไงหมดเนี่ย โอ้ย!!จะบ้าตาย"
"เดี๋ยวพี่ช่วยเองน้องพิมพ์ มา!!..ที่แท้ก็ออกไปซื้อเสื้อผ้ากันนี่เองกลับมาซะค่ำเลยนะ..จริงๆวายุนี่ก็ดีเหมือนกันนะ...ทั้งๆที่พี่เคยเอ่ยปากบอกว่าจะพาน้องพิมไปซื้อ แต่พี่กลับลืมซะนี่ ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะ"
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะ พิมพ์รู้ว่า่นี้พี่วาทีไม่ค่อยว่างแล้วก็ดูท่าว่าจะไม่ว่างไปอีกนานเลย"
"ใครบอกล่ะ ั้แ่วันนี้ไปจนถึงอาทิตย์หน้า พี่ว่างตลอดทั้งอาทิตย์เลยนะ อยากไปเที่ยวไหนหรือเปล่าเดี๋ยวพี่พาไป"
"ว่าไงนะคะ เอ่อแล้ว..คุณเหมยอิง คู่หมั้นสุดสวยของพี่วาทีไปไหนแล้วล่ะคะ พี่ไม่ต้องไปดูแลเธอแล้วหรอ?"
"พอดีเมื่อตอนบ่ายอ่ะ พี่เห็นทางบ้านของน้องอิงโทรมา บอกว่าคุณพ่อของเธอไม่สบาย เธอก็เลยต้องรีบไปดูแลด่วนน่ะ ไง..พี่กลับมาโสดแล้วนะ พร้อมจะให้พี่ควงเเก้เบื่อรึยัง ฮ่าฮ่าฮ้า"
"พร้อมค่ะ พิมพ์ยินดีมากๆเลยล่ะค่ะ"
"โอ้โห ดีใจขนาดนั้นเชียวหรอ มาๆๆเดี๋ยวพี่ช่วยขนเสื้อผ้าเข้าบ้าน โห ซื้อมาเยอะแยะขนาดนี้เลยหรอ จะใส่ยังไงหมดเนี่ย?"
"นั่นน่ะสิคะ พิมพ์ก็ยังกังวลอยู่เลยว่า จะใส่หมดได้ไง"
"เอาหน้า..ค่อยๆใส่ไปวันละชุด 2 ชุด เดี๋ยวก็หมดเองแหละเนาะ. ..เอาไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ พี่พาไปซื้อเพิ่มอีกดีไหม?"
"ดีค่ะ..เอ้ย!!ไม่ดีค่ะ..แค่นี้ก็มากจนล้นตู้แล้ว พิมพ์ว่าพรุ่งนี้เราไปทำบุญกันดีกว่าค่ะ พิมพ์อยากไปใส่บาตรที่วัดน่ะค่ะ พี่วาทีช่วยพาพิมพ์ไปหน่อยได้ไหมคะ?"
"แน่นอนจ้า เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะตื่นเช้าๆเลย เอาให้เช้ากว่าพิมพ์ด้วย ดีไหม..พี่จะได้ไปปลุกพิมพ์ที่ห้องด้วยไงเนาะ ฮึฮึฮึ"
"ดีค่ะ...พิมพ์อยากให้คุณเหมยอิงไปดูแลคุณพ่อของเธอสักเดือนนึงจังเลยค่ะ อิอิ"
"เดือนนึงเลยหรอ โห นานไปหรือเปล่าเนี้ย อาทิตย์นึงก็พอแล้วมั้ง..เอาเป็ว่าเพื่อชดเชยเวลาให้กับน้องสาวคนสวยของพี่ เดี๋ยวพี่จะทำตัวให้ว่างและพาพิมพ์ไปเที่ยวทั้งอาทิตย์เลยดีไหม?"
"ดีค่ะๆ พิมพ์อยากไปเที่ยวกับพี่วาทีค่ะ" รอยยิ้มของพิมพ์กลับมาสดใสอีกครั้ง เมื่อเธอรู้ว่าตอนนี้ในบ้านไม่มีเหมยอิงอยู่แล้ว แต่ความสุขของเธอก็จำกัดเพียงแค่ 1 อาทิตย์เท่านั้น เพราะฉะนั้นเธอจึงจำเป็ต้องใช้เวลา 1 อาทิตย์นี้ให้เกิดประโยชน์สูงที่สุด ทั้งพิมพ์และวาทีช่วยกันขนเสื้อผ้าเข้าบ้านในขณะที่ วายุยืนมองพวกเขาสองคนพูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุขจากอีกมุมหนึ่งของบ้าน วายุรู้สึกหัวเสียเล็กน้อยเพราะนอกจากเขาจะไม่ได้รับคำขอบคุณ ที่เขาพาเธอไปซื้อเสื้อผ้ามากมายแถมยังออกเงินให้เกือบครึ่งล้านแล้ว เขายังต้องมาเสียหน้าให้กับความสนิทสนมที่พิมพ์มีให้กับวาที ซึ่งมันมากกว่าตัวเขาที่กำลังจะกลายไปเป็ว่าที่สามีเธอ อีกไม่กี่วันข้างหน้านี้แล้ว วายุจะจัดการกับคนไม่รู้บุญคุณอย่างพิมพ์พิมลยังไงและทำไมเขาถึงต้องเป็เดือดเป็ร้อนกับการกระทำของพิมพ์มากขนาดนี้ ติดตามต่อได้นะ EP หน้านะคะ
134
