[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์

บทที่ 50 พื้นที่เก็บของ! อย่าเครียดจนเกินไป

พลังจิตมีประโยชน์มากกว่าแค่การมองเห็น!

หรือพูดอีกนัยหนึ่งก็คือ ไม่ใช่แค่การมองเห็นอย่างง่าย ๆ!

หลี่มู่มองเห็นพลังงานอันคมกริบ!

นั่นก็คือหัวลูกธนูนั้น!

หัวลูกธนูของซวีเหรินกุ้ย!

สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ดวงตาธรรมดาสามารถมองเห็นได้ แต่ต่อหน้าพลังจิต มันปรากฏชัดเจนอย่างไม่ต้องสงสัย!

นอกจากนี้หลี่มู่ยัง ‘เห็น’ พลังงานพิเศษอีกกระแสหนึ่ง

ต้นกำเนิดของมันคือ...

แหวนหยกขาววงนั้น!

ชายหนุ่มหยิบแหวนออกมาทันที

เขาควบคุมพลังจิตให้เข้าใกล้แหวน

ทันใดนั้นก็มีแรงดึงดูดแผ่ออกมาจากภายในแหวน มันดูดพลังจิตของหลี่มู่เข้าไปในแหวนทั้งหมด

"นี่มัน..."

นี่คือพื้นที่หนึ่ง!

พื้นที่เก็บของขนาดจิ๋ว!

ภายในพื้นที่ว่างเปล่านั้นมีหนังสือหลายเล่ม ม้วนกระดาษ ขวดยาลูกกลอน เสื้อผ้าบางชิ้น และของใช้อื่น ๆ อีกจำนวนหนึ่ง

ในบรรดาสิ่งของเหล่านั้นมีดาบเหรียญทองแดงเล่มหนึ่ง ที่ยังคงเปล่งประกายอยู่อย่างเลือนราง

ดวงตาของหลี่มู่เป็นประกายขึ้นมาทันที

เขาพยายามใช้พลังจิตสัมผัสกับดาบเหรียญทองแดงเล่มนั้น

ทันใดนั้นพื้นที่ว่างเปล่าก็พังทลายลง สิ่งของทั้งหลายภายในกลายเป็นฝุ่นละอองและสลายหายไป

"เป็นรอยแยกนั่น..."

หลี่มู่ตกใจในทันที แต่เขาไม่มีทางเลือก และทำได้เพียงมองสิ่งของเหล่านั้นสลายไปต่อหน้าต่อตา

พื้นที่ว่างเปล่ายังคงพังทลายและหดเล็กลงเรื่อย ๆ

ทุกสิ่งอย่างหายไปภายในเวลาอันรวดเร็ว เหลือเพียงพื้นที่ว่างเปล่าขนาดเล็กประมาณครึ่งลูกบาศก์เมตรเท่านั้น

"นี่มัน..."

หลี่มู่เม้มริมฝีปากเบา ๆ

เป็นเพราะการกระตุ้นจากพลังจิตของเขาหรือ? ถึงได้นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงแบบนี้?

ไม่สิ บางทีสิ่งเหล่านั้นรวมถึงพื้นที่ว่างเปล่าอาจควรสลายไปนานแล้ว แต่ขาดตัวกลาง และขณะนี้เขากลายเป็นตัวกลางนั้น

เหมือนกับชามที่ล้มอยู่หลังตู้เก็บชาม

พวกมันแตกแล้ว แต่ดูเหมือนยังสมบูรณ์อยู่เท่านั้น

และเมื่อเปิดตู้ออก…

หลี่มู่ทำหน้าที่เป็นคนเปิดตู้นั้น

"อย่างน้อยก็ยังเหลืออีกครึ่งลูกบาศก์เมตร"

หลี่มู่ใช้พลังจิตตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง

พื้นที่ที่เหลืออยู่เสถียรแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่พังทลายอีก

"ไม่เลวเลย ครึ่งลูกบาศก์เมตร" 

ดวงตาของหลี่มู่ฉายแววยินดี

โลกนี้ก็มีอุปกรณ์เก็บของด้วย!

แต่อุปกรณ์เก็บของนั้นหายากเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่ขนาดครึ่งลูกบาศก์เมตร ก็มีมูลค่าอย่างน้อยหลายร้อยล้าน!

หรืออาจจะหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ!

แม้แต่ราชาแห่งนักรบก็อาจจะไม่มีอุปกรณ์เก็บของ!

"เดี๋ยวก่อน..."

หลี่มู่รู้สึกทันทีว่าพลังจิตของตนเองดูเหมือนจะลดลงไปบ้าง

แหวนหยกขาวกำลังดูดซับพลังจิตของเขาเหรอ?!

ไม่ถูกต้อง... ดูเหมือนว่า...

หลี่มู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารีบควบคุมพลังจิตเพื่อทดลองทันที

ไม่นานดวงตาของหลี่มู่ก็เปล่งประกายขึ้นมา

พลังจิตสามารถซ่อมแซมพื้นที่นี้ได้!

ถูกต้อง!

สามารถซ่อมแซมได้!

แม้ความคืบหน้าจะน้อยมาก เป็นเพียงเส้นบาง ๆ ที่ยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่า

แต่ภายใต้พลังจิต แม้แต่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อยๆ ก็ปรากฏชัดเจน!

ไม่มีทางเป็นการมองผิดแน่นอน!

ในขณะเดียวกัน รอยแตกบนแหวนหยกขาวเองก็ได้รับการเยียวยาเล็กน้อย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นข่าวดีอันยิ่งใหญ่!

แม้พื้นที่เก็บของในตอนนี้จะเล็กมาก แต่ก็มีความเป็นไปได้ไม่จำกัด!

"ทว่า..."

การซ่อมแซมแหวนหยกขาวนั้นต้องใช้พลังจิตมากเกินไป

เพียงชั่วครู่เดียว หลี่มู่ก็รู้สึกมึนงงไปหมด

เขาสูญเสียพลังจิตมากเกินไป

ชายหนุ่มทำจิตใจให้มั่นคง วางแหวนไว้ข้าง ๆ ชั่วคราว

ก่อนจะจินตนาการถึงภาพเต่าและงูอีกครั้ง เพื่อฟื้นฟูพลังจิต

เต่าและงูสอดประสาน หยินและหยางผสานเข้าด้วยกัน

…

"แข็งแกร่งขึ้นแล้ว แม้ปริมาตรจะลดลงไปบ้าง..."

หลี่มู่เข้าใจแล้ว กระบวนการซ่อมแซมพื้นที่ในแหวนกำลังฝึกฝนพลังจิตของตนเองไปพร้อมกัน!

เขาลองซ่อมแซมแหวนอีกครั้ง

พลังจิตค่อย ๆ ไหลเข้าสู่รอยแยก ปริมาตรลดลง แต่ส่วนที่เหลือกลับแข็งแกร่งขึ้น

ไม่ผิดแน่นอน!

หลังจากซ่อมแซมแหวนเสร็จ ชายหนุ่มก็จินตนาการถึงภาพเต่าและงูอีกครั้ง

แต่จู่ ๆ เขาก็นึกถึงบันทึกฉบับนั้นขึ้นมา

หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่ได้รีบร้อนฝึกฝนต่อ

แต่หยิบบันทึกขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด

ก่อนหน้านี้เขายังกังวลว่าควรเก็บบันทึกฉบับนี้เอาไว้ที่ไหนดี

แล้วยังมีหัวลูกธนูของซวีเหรินกุ้ย

เขากำลังจะไปที่มหาวิทยาลัยนักรบฉู่หนานแล้ว การทิ้งพวกมันเอาไว้ที่บ้านทำให้รู้สึกไม่สบายใจ

แต่หากพกติดตัวไปก็ไม่สะดวก

ตอนนี้นับว่าดีแล้ว มีพื้นที่เก็บของ

แต่เขาไม่อยากรีบร้อน

ลองดูอีกครั้ง ยังมีเวลาอีกไม่กี่วัน

เพราะหากเก็บของเข้าไปแล้วหายไป หลี่มู่คงเสียใจภายหลังแน่

ดังนั้นยังคงต้องระมัดระวังเอาไว้ก่อนจะดีกว่า

...

บันทึกของจางซานเฟิงนั้นละเอียด และค่อนข้างสับสนวุ่นวาย

ภายในนั้นมีหลายสิ่งที่ดูเหมือนเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยในชีวิต

บันทึกคำถามคำตอบอย่างในตอนแรกก็มีไม่น้อย

ดูเหมือนไม่มีความหมายเฉพาะเจาะจง

แต่ทุกตัวอักษรล้วนแฝงไว้ด้วยความหมายที่แท้จริง!

แฝงเอาไว้ด้วยความเข้าใจในวิถีแห่งการฝึกยุทธ์ของจางซานเฟิง!

รวมถึงประสบการณ์การฝึกฝนและข้อควรระวังต่าง ๆ

มีประโยคหนึ่งที่จางซานเฟิงกล่าวถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"อย่ายึดติดมากเกินไป ต้องยึดมั่นอย่างยิ่งใหญ่!"

เมื่อแรกเห็น หลี่มู่ไม่เข้าใจเลย

แต่หลังความหมายที่แท้จริงของวิถีแห่งการฝึกยุทธ์เผยออกมา รวมถึงการตอบสนองของคำถามก่อนหน้าและหลัง

หลี่มู่เริ่มเข้าใจบ้างแล้ว

หนทางของนักรบต้องการความมุ่งมั่นเป็นอย่างมาก

แต่ก็ต้องการการผสมผสาน ระหว่างการทำงานและการพักผ่อนเช่นกัน

หากตึงเกินไป สายก็จะขาดได้

เหมือนที่มีกล่าวเอาไว้ในบทความ การเข้าสู่ภาวะหลงผิด เป็นหนึ่งในอันตรายที่ใหญ่ที่สุดบนเส้นทางการฝึกฝนของนักรบ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อติดอยู่ในจุดคอขวด การยึดติดมากเกินไปยิ่งทำให้ง่ายต่อการเข้าสู่ภาวะหลงผิดในการฝึกฝน

"ช่วงนี้ฉันคงจะเครียดมากเกินไปสินะ..."

หลี่มู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ตั้งแต่เริ่มต้นชกมวยใต้ดิน

เขาก็ทำให้ตัวเองเครียดมากเกินไปแล้ว

และนับตั้งแต่ได้รู้จักกับราชาหมีขาวแห่งฤดูหนาว ความรู้สึกเร่งรีบในใจของเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

"ถึงเวลาที่ควรจะผ่อนคลายบ้างแล้ว"

การไล่ตามหนทางแห่งการฝึกยุทธ์ไม่ใช่เรื่องที่น่าตำหนิ

แต่ก็ไม่ควรเอาแต่ไล่ตามหนทางแห่งการฝึกยุทธ์เพียงอย่างเดียว ไม่ควรสูญเสียตัวตนไป

การฝึกฝนยุทธ์ควรมีการผ่อนคลายตามสมควร

หลังจัดการเรียบร้อยแล้ว มือซ้ายของหลี่มู่ถือแหวนหยกขาว ส่วนมือขวาถือหัวลูกธนู ก่อนจะจมอยู่ในภวังค์ความคิด

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาวางหัวลูกธนูลงและถือแหวนเอาไว้ แล้วหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ

พลังจิตห่อหุ้มกระดาษทิชชู แล้วเชื่อมต่อกับพื้นที่ภายในแหวนหยกขาว

ภายในพริบตา กระดาษทิชชูหายวับไป

แต่ในวินาทีถัดมา กระดาษทิชชูก็ปรากฏขึ้นในมือของหลี่มู่อีกครั้ง

หลังจากพยายามหลายครั้งและเปลี่ยนแปลงบางสิ่ง

ชายหนุ่มก็รู้สึกว่าคงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

หลี่มู่จึงเก็บบันทึกของอรหันต์ และหัวลูกธนูของซวีเหรินกุ้ยเข้าไปในพื้นที่เก็บของ

ก่อนจะสวมแหวนหยกขาวลงบนนิ้วหัวแม่มือซ้าย

ขนาดพอดีเลย

จากนั้นชายหนุ่มก็ออกจากห้องไปทันที

เขาติดต่อไลต์เบรนของเฉินหนาน

"ฮัลโหล ออกมากินข้าวกัน ฉันเลี้ยงเอง"

 [โอ้โห! มู่จื่อ นายเป็นอะไรไป?] 

"พูดอะไรของนาย จะกินหรือไม่กินฮะ?"

 [ไม่ใช่แล้ว คนบ้าการฝึกฝนแบบนายถึงกับเชิญฉันไปกินข้าวด้วยตนเองเลยเหรอ? ทุกครั้งที่ฉันชวนนายออกไปกินข้าว ฉันต้องอ้อนวอนราวกับนายเป็นบรรพบุรุษ นายถึงจะยอมให้เกียรติมา] 

"จะมาหรือไม่มา"

 [ไม่ว่าง ฉันต้องฝึกฝน! ฉันต้องพยายาม! แค่นี้แหละ วางสายละ!] 

จากนั้นเฉินหนานก็วางสายไป

หลี่มู่ที่ลงบันไดมาแล้วชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง

เขารู้ว่าเจ้าหมอนั่นกำลังแก้แค้นตน

ก่อนหน้านี้ตอนที่เฉินหนานมาหาตน อีกฝ่ายมักถูกเขาปฏิเสธด้วยข้ออ้างว่าต้องฝึกฝน

นั่นไม่ใช่ข้ออ้าง แต่เป็นความจริง

ทว่าตอนนี้ถือว่าปล่อยให้หมอนั่นได้โอกาสแก้แค้นหน่อยแล้วกัน

และหากจะชวนเฉินหนานออกไปไหนอีก ตนคงต้องเจอกำแพงอีกสองถึงสามครั้ง ดังนั้นปล่อยให้หมอนั่นมาหาเองดีกว่า

หลี่มู่ไม่รีบร้อน เพราะอย่างมากก็แค่อยู่คนเดียว อีกทั้งยังทำอะไรตามใจชอบได้ ผ่อนคลายร่างกายและจิตใจ สนุกสนานและพักผ่อนไปพร้อมกัน

 [คุณมีสายเรียกเข้าใหม่] 

"หืม?"

หลี่มู่รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นชื่อนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย