ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 85: การแข่งขันที่ไร้คู่เปรียบ

การไต่หอคอยยังคงดำเนินต่อไป...แต่สำหรับผู้ชมภายนอกแล้ว มันได้กลายเป็นการแสดงที่น่าเบื่อหน่ายและน่าตกตะลึงในเวลาเดียวกัน

น่าเบื่อหน่าย...เพราะการแข่งขันแย่งชิงอันดับหนึ่งนั้นไม่มีอยู่จริง

น่าตกตะลึง...เพราะความเร็วของคนผู้หนึ่งมันทำลายสามัญสำนึกไปแล้ว!

ณ จัตุรัสกลางเมือง

สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังศิลาอันดับที่ตัวเลขกำลังเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง

"หลิงเซียว: ชั้นที่ 40!"

"หลิงเซียว: ชั้นที่ 41!"

"บ้าน่า! นั่นมันชั้นที่ 40 แล้วนะ! หุ่นเชิดที่นั่นต้องมีพลังระดับสร้างแก่นแท้ขั้นกลางถึงสี่ตัว! เข...เขายังคงผ่านมันไปได้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูปอีกรึ!"

"ดูหวังเล่ยกับหลี่ซิงเยว่สิ...พวกเขายังติดอยู่ที่ชั้น 32 กันอยู่เลย!"

"ส่วนคนอื่นๆ...พระเจ้า...มีสามคนตกรอบไปแล้วเพราะทนรับการต่อสู้ต่อเนื่องไม่ไหว!"

การแข่งขันที่ควรจะเป็นการขับเคี่ยวกันของเหล่าอัจฉริยะ บัดนี้ได้กลายเป็นการ "ไล่ตาม" ที่สิ้นหวัง ผู้เข้าแข่งขันอีกเก้าคน ไม่ได้แข่งขันกันเพื่อชิงอันดับหนึ่งอีกต่อไป...แต่กำลังแข่งขันกันเองเพื่อไม่ให้ถูกทิ้งห่างจนน่าอับอายเกินไปนัก

...

ภายในหอคอย ชั้นที่ 45

หลิงเซียวหยุดยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากหุ่นเชิดระดับสร้างแก่นแท้ขั้นกลางห้าตัวที่เพิ่งถูกเขาทำลายลง

เขาไม่ได้เหนื่อย...แต่กำลังครุ่นคิด

"น่าสนใจ...การเคลื่อนไหวของหุ่นเชิดพวกนี้...มันเริ่มมี 'กระบวนท่า' ที่เป็นรูปแบบมากขึ้น"

สำหรับเขาแล้ว หอคอยร้อยกระบี่ไม่ใช่การทดสอบ...แต่มันคือ "ขุมทรัพย์แห่งการเรียนรู้" เขาไม่ได้แค่ทำลายหุ่นเชิด...แต่เขากำลัง "ศึกษา" รูปแบบกระบี่โบราณที่ถูกผนึกไว้ในตัวพวกมัน!

จิตวิญญาณของ "ภพ" ผู้เป็นบรรณาธิการกำลังซึมซับและวิเคราะห์ข้อมูลการต่อสู้ในอัตราที่น่าสะพรึงกลัว!

"เพลงกระบี่โบราณสายนี้เน้นความหนักหน่วง...สายนั้นเน้นความต่อเนื่อง...น่าสนใจจริงๆ"

เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะไต่ขึ้นไปอีกต่อไป แต่กลับใช้เวลาในแต่ละชั้นเพื่อ "ลิ้มรส" กระบวนท่าของหุ่นเชิดอย่างละเอียด ก่อนจะทำลายพวกมันและก้าวต่อไป

...

ณ ชั้นที่ 32

ตูม!

หวังเล่ยระเบิดพลังดาบวายุคลั่งเข้าใส่หุ่นเชิดตัวสุดท้ายจนแตกละเอียด เขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหงื่อท่วมกาย

"บัดซบ! แค่ชั้นที่ 32 ก็ยากลำบากถึงเพียงนี้แล้ว!" เขาเงยหน้าขึ้นมองศิลาอันดับในห้อง...

"หลิงเซียว: ชั้นที่ 49"

ความสิ้นหวังปรากฏขึ้นในแววตาของเขาเป็นครั้งแรก...ช่องว่างมัน...มากเกินไปแล้ว!

หลี่ซิงเยว่ที่อยู่ในชั้นเดียวกันก็มีสภาพไม่ต่างกัน แม้เคล็ดวิชาน้ำแข็งของนางจะรับมือหุ่นเชิดได้ดี แต่ก็ต้องใช้สมาธิและพลังลมปราณอย่างมหาศาล

"เข...เขาทำมาจากอะไรกันแน่?" นางพึมพำกับตัวเอง

ในขณะที่ทั้งสองกำลังดิ้นรนอย่างสุดความสามารถ...ตัวเลขบนศิลาอันดับก็พลันสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง!

"หลิงเซียว: ชั้นที่ 50!"

"ชั้นที่ 50!" เว่ยหลงที่อยู่ภายนอกถึงกับลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว "เขาทะลวงไปถึงด่านทดสอบเจตจำนงแล้ว!"

เจ้าเมืองแห่งเมืองระฟ้าหรี่ตาลง...

"การทดสอบที่แท้จริง...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น"