ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

เสียงจอมยุทธคนหนึ่งตะโกนออกมา "มันหนีเข้าไปทางทิศนี้"

"พวกเราไล่ตามมันไป รอยเท้ายังใหม่ ๆ คงไปได้ไม่ไกลมากนักหรอก"

จอมยุทธคนหนึ่งค้านเสียงแข็ง" ป่าข้างหน้าอันตรายเกินไป แม้แต่จอมยุทธระดับสูงยังไม่กล้าเข้าไปสำรวจ"

มีบางคนเห็นด้วย

"ขนาดมันยังเข้าไปได้ เหตุใดพวกเราจะเข้าไปสำรวจไม่ได้ พวกเจ้าอย่าปอดแหกไปหน่อยเลย"

"ข้าก็คิดเช่นนั้น หากจับมันได้ ก็เหมือนโชคก้อนโต ไหนจะวิชาที่มันสำแดงนั้นอีก"

"ใช่ ๆ ข้าว่ามันต้องมีของล้ำค่าอยู่ในตัวอีกมากอย่างแน่นอน"
พวกเขาไม่ลังเลอีกต่อไปพุ่งทะยานเข้าไปในป่าสายฟ้าทันที

อี้เฉินเดิน ลัดเลาะไปเรื่อย ๆ เขาเจอสมุนไพร ระดับสามัญ หลายต้นแต่ไม่มีเวลามากพอที่จะเก็บมันกลับไป

ร่างกายของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยสายฟ้า รอบอากาศมีแต่ไฟฟ้าเต็มไปหมด ร่างบางส่วนอี้เฉินเริ่มแสบร้อน มีแผลไหม้บางส่วน

อี้เฉินอดทนเข้าไปด้านในหมายจะหลบหนีออกไปทางทิศนี้ รอบพื้นที่กลายเป็นหมอกสายฟ้า

ส่วนไหนเข้มข้น ส่วนไหนเบาบางมองเห็นได้ชัดเจน

เสียงสัตว์อสูรคำราม เหล่าจอมยุทธที่ไล่ล่าอี้เฉินมา ถูกฝูงสัตว์อสูรที่นี่เข้าโจมตี
เสียงจอมยุทธ ร้องโหยหวน มาไกล ๆ แม้แต่อี้เฉินยังได้ยิน

ถ้าหากอี้เฉินไม่ชำนาญเรื่องซ่อนเร้นกายา เขาเองก็คงตกเป็นเหยื่อของพวกสัตว์อสูรเช่นกัน
สัตว์อสูรที่นี่ส่วนใหญ่จะเป็นธาตุ สายฟ้าแทบทั้งสิ้น พวกมันจึงไม่หวาดกลัวต่อสายฟ้าเหมาะเป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของพวกมัน

อี้เฉินไม่รู้เขาเดินทาง มาลึกมากเท่าไร่แล้ว ยิ่งเข้าไปลึกหมอกสายฟ้ายิ่งหนาแน่น
สายฟ้าค่อย ๆ รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หากกายาอี้เฉินไม่มีอักขระปกป้องกายาเขาคงเข้ามาภายในป่าแห่งนี้ไม่ได้

ร่างกายอี้เฉินเริ่มสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง แขนขาชาหนึบ แผลจากสายฟ้า เริ่มฉีกเฉือนร่างกายของเขา เขาต้องบังคับปราณพลังห่อหุ้มกายา

เพื่อป้องกันกลิ่นเลือดรอยคลุ้งออกไป
หากพวกสัตว์อสูรได้กลิ่นเลือดต้องตามไล่ล่าอี้เฉินอย่างแน่นอน

เขาต้องหาที่หลบซ่อนหากยังเดินทางต่อแบบนี้ได้ตายกลายเป็นเยื่อสัตว์อสูรแถว ๆ นี้อย่างแน่นอน

อี้เฉินเห็นสายฟ้าที่ผ่าลงใจกลางภูเขาลูกใหญ่ ต่อเนื่องดั่งสายน้ำไหลเทลงมาเป็นสาย
เสียงสายฟ้าคำราม ดังก้องรอบบริเวณ สายฟ้าแลบแปลบปลาบท่วมท้นภูเขาลูกใหญ่
ที่นั่นเต็มไปด้วยหมอกสายฟ้าหนาแน่น ไร้ซึ่งสัตว์อสูรอยู่อาศัย มันน่าจะเป็นใจกลางของแหล่งกำเนิดหมอกสายฟ้า

อี้เฉินพุ่งทะยานเข้าไปหลบที่นั่นอย่างไร้ทางเลือก
ถึงสายฟ้าที่นั่นจะรุนแรง แต่ก็ยังดีกว่าหนีการไล่ล่าของเหล่าสัตว์อสูรขั้นวีรชน
ไม่นานอี้เฉินก็หาทางเข้าจนเจอ ด้านในเหมือนเป็นเหมืองแร่เก่า อี้เฉินพุ่งทะยานเข้าไปส่วนลึกอย่างไม่เกรงกลัว ทางสายแร่ที่นี่

มีเยอะมากเขาเลือกทางสายแร่ ที่มีหมอกสายฟ้าน้อยที่สุดเพื่อที่จะรักษาบาดแผล

ตอนนี้ร่างกายเขาบาดเจ็บ ร่างกายฉีกขาดเลือดอาบนองทั่วร่าง ทันที ที่เข้าไปภายในส่วนลึกของเหมืองแร่

หมอกสายฟ้าที่นั่นก็เบาบางลงไป

อี้เฉินหมุนปราณพลังสร้างหลุมดำดูดกลืน ปราณพลังบริสุทธิ์ทั่วบริเวณ
แถวนี้ปราณพลังหนาแน่น ใช้เวลาไม่ถึง 5วันอี้เฉินก็รักษาบาดแผลจนหายสนิท

สายฟ้ารอบบริเวณเริ่มไร้ผลกับอี้เฉิน เขาเริ่มปรับตัวได้ อี้เฉินเดินเข้าไปสำรวจภายในเหมืองแร่แห่งนี้เพื่อสำรวจ

ระหว่างทางไปเขาได้หินวิญญาณมาหลายหมื่นก้อน

ไม่กี่ชั่วยามเขาก็มาด้านในส่วนลึกที่สุด
อี้เฉินประหลาดใจเหตุใดส่วนลึกภายในถ้ำ ถึงมีแสงส่องสว่างทั่วบริเวณ
อี้เฉินเร่งฝีเท้าเข้าไปสำรวจที่นั่นทันที เขามั่นใจมันต้องมีของล้ำค่าอย่างแน่นอน

เมื่ออี้เฉินเห็น หลุดเล็ก ๆ มีน้ำสายฟ้าอยู่ เขากลับต้องเบิกตากว้างอ้าปากค้าง

"นั้นมันน้ำสายฟ้า ระดับ ศักดิ์สิทธิ์ แถมยังมีหลายร้อยหยด

สายฟ้าที่ผ่าฟาดลงมาไม่ขาดสายหน้าจะถูกกลั่นหลอมเป็นน้ำสายฟ้าบริสุทธิ์ มันต้องใช้เวลากี่ปีถึงจะได้หนึ่งหยด"

เขาดีใจเป็นปีติ เหมือนโชคใหญ่หล่นทับ

อีัเฉินเก็บน้ำสายฟ้าบางส่วนไว้ในขวดหยก

ส่วนน้ำสายฟ้าที่เหลืออี้เฉินเตรียมจะดูดซับเข้าไปภายในกายา
อี้เฉินหมุนวนปราณพลังสร้างหลุมดำดูดกลืนน้ำสายฟ้าเข้าสู่กายา
น้ำสายฟ้านั้นเข้มข้นอย่างมาก มันต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะได้หนึ่งหยด

เพียงอี้เฉินดูดซับน้ำสายฟ้าไปไม่กี่หยด ร่างกายเขาเต็มไปด้วยสายฟ้าแลบแปลบปลาบ

ทั่วสารพางค์กาย ดั่งสายฟ้าในร่างคน ร่างกายอี้เฉินสั่นไหวอย่างรุนแรง

อวัยวะภายในของเขาเริ่มฉีกขาด เนื่องจากรับความเข้มข้นของสายฟ้าไม่ไหว อี้เฉินเจ็บปวดแสนทรมาน

ราวร่างกายของเขาจะแตกสลาย ร่างทั้งร่างถูกสายฟ้าโจมตีจนเป็นแผลไหม้เกรียมทั่วผิวหนัง

อี้เฉินขับเคลื่อนกายาเต็มกำลัง อักขระทั่วร่างส่องแสงเรืองรอง เขาพยายามยับยั้งการพังทลายของร่างกาย

ผ่านไปถึงสามชั่วยาม อาการของเขาถึงจะทรงตัว บาดแผลภายในของเขาเริ่มสมาน แผลไหม้เกรียมจากสายฟ้าค่อย ๆ ฟื้นตัว

ไม่นานร่างกายเขาก็ไม่มีผลกับน้ำสายฟ้าอีก เหมือนร่างกายเขาได้รีบน้ำสายฟ้าไปมากจนมันไม่ส่งผลเพิ่มเติม อี้เฉินรู้สึกเสียดาย

เขายังใช้น้ำสายฟ้าไปไม่ถึงครึ่ง

เมี่ยนจือ ส่งปราณจิตพูดคุยกับอี้เฉิน

"เจ้าสามารถดูดซับเข้ามาภายในทะเลความรู้ได้ มันจะเสริมความแข็งแกร่งภายในทะเลความรู้"

อี้เฉินสงสัยเหตุใดเมี่ยนจือถึง แนะนำวิธีนี้แก่เขา "ทำไมเจ้าต้องบอกข้าด้วย เจ้ามีอะไรแอบแฝงหรือเปล่า"

เมี่ยนจือตอบอย่างจริงจัง "หากทะเลความรู้ของเจ้าอ่อนแอข้าเองก็ไม่ปลอดภัย เจ้าจะเชื่อหรือไม่แล้วแต่เจ้า"
อี้เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทำตามที่เมี่ยนจือบอก

อี้เฉินดูดซับน้ำสายฟ้าเข้าไปภายในทะเลความรู้ น้ำสายฟ้าค่อย ๆ หลั่งไหลเข้าไปภายในเติมเต็มท้องฟ้าทะเลความรู้อย่างบ้าคลั่ง

ท้องฟ้าสีเลือดเต็มไปด้วยสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ทะเลความรู้สั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อรูปเป็นคลื่นเล็ก ๆ ภายในทะเลความรู้

ท้องฟ้าเปลี่ยนไปอย่างมากสายฟ้านับหมื่นนับแสนสาย อัดแน่นเต็มท้องฟ้า ผ่านไป1ชั่วยาม

ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยสายฟ้าเริ่มรวมตัวกัน มันหมุนวนรวมกันอย่างบ้าคลั่งเหมือนจะรวมเป็นหนึ่ง ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป

สายฟ้านับแสนสาย ที่รวมตัวกันก่อรูปเป็น มังกรสายฟ้าตัวใหญ่แหวกว่าย อยู่ภายในท้องฟ้า ทะเลความรู้ของเขา

แม้แต่เมี่ยนจือยังตกใจเหตุใดสายฟ้า มันก่อรูปขึ้นมาได้ เหมือนกับมีชีวิตจริง ๆ

อี้เฉินเป็นปีติเหมือนสายฟ้าจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก แต่เขาไม่รู้วิธีใช้มังกรสายฟ้าตัวนั้น