เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]

        ไม่ใช่ว่าซ่งอวี้อยากไม่พูดแต่นางไม่รู้จะอธิบายอย่างไร หรือจะให้นางบอกกับคนโบราณที่ไม่เข้าใจอะไรเลยว่าในกระดูกมีแคลเซียม ดื่มน้ำต้มกระดูกแล้วทำให้เด็กๆ ได้รับแคลเซียมกระดูกจึงพัฒนาได้ดีทำให้ตัวสูงและแข็งแรง? นี่ไม่ใช่การพูดจาเหลวไหลหรอกหรือ?

        ซ่งอวี้ที่ไม่รู้จะพูดอย่างไรได้แต่ทำสีหน้าซื่อความนัยว่า 'เจ้าช่างไม่รู้อะไร' ไม่อธิบายให้หรงจิ่งฟังแล้วรีบวิ่งหนีออกไป

        หรงจิ่งคิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องเช่นนี้เขามองแผ่นหลังของนางที่วิ่งจากไปด้วยความตกตะลึง ผ่านไปครู่หนึ่งกว่าเขาจะหัวเราะเสียงเบา"ซ่งอวี้...เจ้าช่างน่าสนใจจริงๆ ข้ายิ่งอยู่ยิ่งไม่อยากไปแล้ว"

        หลังจากผ่านไปครึ่งเดือนจู่ๆ นายช่างหันก็ฝากคนมาบอกซ่งอวี้ว่ามีข่าวคราวหลี่เฉิงสามีของนางแล้วให้นางหาเวลาไปพบเขา

        ข่าวคราวของหลี่เฉิง?

        ท่ามกลางความตกตะลึงขณะที่กำลังหั่นสมุนไพรอยู่นั้นนางไม่ทันระวังทำให้พลาดบาดมือตนเอง อาฝูที่กำลังเดินเข้ามาบังเอิญเห็นเข้าพอดีจึงรีบเอายามาทาให้ด้วยความแตกตื่น อาฝูทำแผลให้ซ่งอวี้ทั้งยังห้ามไม่ให้ซ่งอวี้ลุกเดินไปมา

        ซ่งอวี้ปล่อยให้อาฝูทำตามต้องการอาฝูบอกให้นางพักนางก็พัก ไม่โต้ตอบแต่อย่างใดกระทั่งภายในห้องเหลือซ่งอวี้เพียงคนเดียว ดวงหน้าของนางค่อยฉายความทุกข์และเศร้าหมองออกมา

        แท้จริงแล้วความเข้มแข็งทั้งหมดก็เพียงเพราะแรงฮึดในใจเท่านั้น

        ตั้งแต่ฟังคำพูดของท่านจ้าวในวันนั้นซ่งอวี้ก็รู้สึกว่าตนไม่ควรด่วนตัดสินหลี่เฉิง หากเขามีความจำเป็นที่ยากจะพูดจริงๆเล่า?

        คนโบราณล้วนชอบเก็บงำความในใจไม่ใช่หรือ?

        หากหลี่เฉิงมีปัญหาบางอย่างที่ทำให้ไม่อาจมาพบนางได้เช่นนั้นนางก็จะเป็นฝ่ายไปพบเขาเองนางที่เป็นคนในยุคปัจจุบันผู้อยู่ในโลกที่เปิดกว้างมีหรือที่ไม่อาจเทียบกับคนโบราณได้?

        แต่เวลาก็ค่อยๆ ผ่านไปทีละวันๆทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับหลี่เฉิงราวกับหายวับไป ไม่มีผู้ใดพบเจอเขาไม่มีผู้ใดรู้จักเขา แม้กระทั่งเวลานี้ชาวบ้านก็ไม่ค่อยพูดถึงเขาแล้ว

        หลี่เฉิงราวกับเป็นมนุษย์ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากอากาศมีเพียงความทรงจำที่สดใสอย่างน้ำเสียงและรอยยิ้มของเขาเท่านั้นที่ยังไม่เลือนหายไปส่วนที่เหลือล้วนมลายหายไปหมดแล้ว

        ยิ่งผ่านไปนานวันเข้าซ่งอวี้ก็ยิ่งร้อนใจ แต่นางกลับไม่อาจทำอะไรได้แม้แต่น้อย เวลานี้แม้แต่นางก็เริ่มสิ้นหวังทว่าจู่ๆ นายช่างหันก็ฝากคนมาบอกว่ามีข่าวของหลี่เฉิงแล้ว

        ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือโกหกซ่งอวี้ต้องไปหานายช่างหันเพื่อปลอบโยนหัวใจของตนที่กำลังดำดิ่งลงสู่ใต้น้ำลึก

        ซ่งอวี้มาตามเสี่ยวหมานร้อนใจอยากเข้าไปในอำเภอเพื่อฟังข่าว หลังจากอาฝูทราบเรื่องก็รีบมาโน้มน้าว ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรได้แต่กำชับให้เสี่ยวหมานปกป้องซ่งอวี้ดีๆ

        ห้องอาหารบนชั้นสองของโรงน้ำชาที่ไม่ไกลจากร้านตีเหล็ก

        ทิวทัศน์ของห้องอาหารนี้ไม่ได้ดีที่สุดเมื่อเปิดหน้าต่างแล้วมองออกไปจะเห็นเพียงภาพชีวิตที่ยากลำบากของชาวบ้านเท่านั้นโดยเฉพาะร้านตีเหล็ก ดังนั้นปกติจึงมีคนมาน้อยมากถึงขั้นที่ว่าสิบวันถึงครึ่งเดือนไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว

        แต่วันนี้ในห้องอาหารมีคนมาเยือนสองคนคนแรกคือบุรุษหน้าตาหล่อเหลา โครงหน้าชัดเจน โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นทำให้คนอดไม่ได้ที่จะมองอีกครั้ง

        "นายท่านข่าวของนายท่านแพร่งพรายไปแล้ว ท่าน..." บ่าวรับใช้ด้านหลังพูดด้วยความเคารพตอนพูดใกล้จบก็อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดครู่หนึ่ง

        บุรุษคนแรกไม่ได้ตอบคำถามเขานิ้วมือเรียวยาวเคาะโต๊ะเบาๆ สายตาจับจ้องไปยังร้านตีเหล็กตลอดเวลา คล้ายกำลังรอให้ใครสักคนปรากฏตัว

        บ่าวรับใช้เงียบและถอยหลังไปครึ่งก้าวไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว

        ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเพียงใดจู่ๆ บุรุษคนแรกก็ลุกพรวดขึ้นสาวเท้าไปที่ริมหน้าต่างสายตาของเขาจับจ้องไปยังร่างหนึ่งที่เดินเข้าไปในร้านตีเหล็ก

        บ่าวรับใช้เห็นนายของตนเป็นเช่นนี้ก็คุกเข่าข้างหนึ่งแล้วพูด "นายท่าน ในเมื่อนายท่านคิดถึงนางเช่นนี้เช่นนั้นก็ไปหานางกันเถอะขอรับ" เขาเป็นบ่าวรับใช้พูดจาเช่นนี้เป็นการทำเกินหน้าที่ แต่เขาจงรักภักดีต่อนายไม่อยากเห็นนายของตนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเช่นนี้

        นายท่านของเขาเป็นลูกรักพระเจ้าฐานันดรศักดิ์สูงส่ง อยากจะได้อะไรก็ต้องได้สิ่งนั้นเหตุใดต้องทำร้ายตนเองเช่นนี้ด้วย?

        บุรุษยืนอยู่ตรงหน้าต่างเป็นเวลานานไม่สนใจคำพูดของบ่าวรับใช้แม้แต่น้อย เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้น"เจอตัวนายน้อยของร้านยาถงอันหรือยัง?"

        "นายท่านขอรับคนของเรารายงานว่าไม่เจอร่องรอยของนายน้อยร้านยาถงอัน แต่หากคนของร้านยาถงอันเจอตัวนายน้อยของพวกเขาแล้วเกรงว่าที่หน้าประตูร้านยาถงอันคงไม่มีคนเฝ้ามากเช่นนี้ดังนั้นพวกเขาน่าจะยังไม่เจอตัวขอรับ" บ่าวรับใช้ตอบ

        บุรุษครุ่นคิดครู่หนึ่ง"อย่าเพิ่งเรียกตัวคนที่ส่งออกไปกลับมา ให้พวกเขาหาต่อไปเมื่อเจอตัวแล้วให้ปกป้องนายน้อยร้านยาถงอันให้ดี อย่าให้เขาถูกจับตัวไปเด็ดขาดช่างเถอะ พวกเราอยู่ต่ออีกสามวัน อีกสามวันค่อยกลับไปพร้อมกับข้า"

        อยู่ต่ออีกสามวัน? บ่าวรับใช้ลอบเงยหน้าขึ้นเห็นสายตาของผู้เป็นนายจับจ้องไปยังนอกหน้าต่างก็เข้าใจทันที

        อีกด้านหนึ่ง ซ่งอวี้รีบเดินทางเข้าไปในอำเภอด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้นางมุ่งหน้าไปยังร้านตีเหล็กโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมาที่ตนคนที่นางตามหาแท้จริงแล้วเวลานี้กำลังมองนางอยู่ไกลๆ ด้วยความปรารถนา

        นายช่างหันไม่ได้อยู่ในร้านตีเหล็กซ่งอวี้เดินตรงไปยังโถงด้านใน เป็นจริงตามคาด นางเจอนายช่างหันแล้ว

        "น้องซ่งอย่าร้อนใจเจ้าเหงื่อแตกไปหมดแล้ว นั่งพักแล้วดื่มน้ำก่อนเถอะ ข้าจะค่อยๆเล่าให้เจ้าฟัง" นายช่างหันเห็นซ่งอวี้หายใจหอบเข้ามาก็รู้ทันทีว่านางร้อนใจเพียงใดจึงรีบพูดขึ้น

        แต่ซ่งอวี้ร้อนใจยิ่งนักนางไม่อาจทนรอได้แม้แต่น้อย "นายช่างหัน ข้าไม่เป็นอะไร ท่านรีบบอกข้าเถอะข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก"

        เฮ้อ...น้องซ่งช่างชะตาอาภัพยิ่งนักน่างช่างหันโอดครวญในใจ แล้วบอกข่าวคราวที่ตนรู้

        แท้จริงแล้วหลังจากซ่งอวี้ไหว้วานนายช่างหัน เขาไม่เพียงให้บุตรชายคนโตของตนตามหาหลี่เฉิงพ่อค้าต่างๆ ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเขา เขาก็ล้วนไหว้วานให้ช่วยเช่นเดียวกัน

        แต่พวกพ่อค้าต้องใช้เวลานานออกไปทำการค้าครั้งหนึ่งใช้เวลาหนึ่งถึงสองเดือนเป็นเรื่องปกติดังนั้นจึงส่งข่าวกลับมาช้า

        ข่าวที่ส่งกลับมาในครั้งนี้อารองของภรรยานายช่างหันซึ่งก็เป็นพ่อค้าบอกว่าเคยเห็นคนที่พวกเขาบรรยายรูปพรรณสัณฐานแถวชายแดนมีบ่าวรับใช้ชื่อเยี่ยสุยคอยติดตาม ดูท่าแล้วคล้ายกำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงแต่เมืองหลวงกับอำเภอของเราไม่ไกลกันนัก เป็นทางเดียวกันดังนั้นจึงไม่รู้ว่าเขาจะไปที่ใดกันแน่

        ซ่งอวี้ฟังที่นายช่างหันพูดจบนางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก มีบ่าวรับใช้ชื่อเยี่ยสุยคอยติดตามดูเหมือนว่าจะเป็นหลี่เฉิงจริงๆ

        "น้องซ่งข้าคิดว่าสามีของเจ้าคงมีความจำเป็นบางอย่างที่ไม่อาจบอกเจ้าได้อีกทั้งเวลานี้ก็กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้แล้วไม่ใช่หรือ? บางทีอาจจะกลับมาหาเจ้าก็ได้?"นายช่างหันพูด

        ซ่งอวี้ฟังแล้วหัวเราะแห้งๆทำความเคารพนายช่างหัน "ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร ท้ายที่สุดข้าก็ทราบข่าวคราวแล้วน้ำใจของนายช่างหัน ข้าจดจำไว้แล้ว"

        มนุษย์ก็เป็นเช่นนี้แม้จะรู้ข่าวคราวเพียงน้อยนิดก็ดีกว่าไม่รู้อะไรเลย อย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ?

        ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือโมโหมากกว่าแต่ที่นายช่างหันเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องนี้ ซ่งอวี้ซาบซึ้งใจยิ่งนัก จึงให้คำมั่นสัญญาโดยไม่ลังเล