ราชันเทพทมิฬ 4ทิศ

แสงแดดยามเช้าส่องลอดหน้าต่างกระจกสีของหอศิษย์ใหม่ ทาบเงาลายฟันเฟืองบนพื้นหินเรียบอย่างสงบ หลิงเซียวลืมตาขึ้นจากสมาธิยามเช้า แววตาสงบนิ่งแต่ลึกซึ้งราวกับทะเลสาบใต้เงาจันทร์ พลังจิตที่เพิ่งตื่นขึ้นเมื่อวันก่อนยังคงไหลเวียนอย่างเสถียร ผสานกับปราณวิญญาณที่บ่มเพาะจากการฝึกปกติ จนกลายเป็นพลังผสมผสานเฉพาะตัวที่เริ่มมี “รูปแบบ” ของมันเอง

วันนี้คือวันแรกของ บทเรียนภาคเวท

…วันที่ศิษย์ใหม่ทุกคนจะได้เข้าใกล้แก่นของสำนักหมื่นกลจักรอย่างแท้จริง

เสียงระฆังกลไกจากหอคอยกลางดังขึ้นสามครั้ง

เป็นสัญญาณเรียกให้ศิษย์ใหม่ทุกคนไปรวมตัวยัง “ลานเกรียงเวท”

…

ลานเกรียงเวทคือพื้นที่เปิดโล่งกลางนครจักรกล ผืนลานทำจากโลหะผสานแร่เวทสีดำหม่นที่ดูดซับเสียงฝีเท้าได้จนหมด เส้นเวทย์และกลไกเรืองแสงสลักวนทั่วพื้นที่เป็นวงกลมซ้อนหลายชั้น ลานนี้มิใช่แค่ลานฝึก แต่มันคือแหล่งรวม ข้อมูลพลังเวทระดับต้นถึงสูงสุด ของทั้งสำนัก

เยว่อี้ยืนรออยู่กลางลาน

รอบตัวเขาเต็มไปด้วยศิษย์ใหม่หกคนที่ยืนเรียงแถวกันอย่างมีระเบียบ

“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พวกเจ้าจะเข้าสู่หลักสูตรที่แยกเส้นทางระหว่างผู้ฝึกปราณ และผู้ฝึกเวท”

เขาหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อด้วยเสียงหนักแน่น

“แต่…ในสำนักหมื่นกลจักร มีคำสอนหนึ่งที่พวกเจ้าต้องจดจำไว้”

“เวทมิใช่สิ่งตรงข้ามกับกลไก

กลไกมิใช่สิ่งตรงข้ามกับปราณ

แต่ทั้งหมดคือเส้นเดียวกัน

…ต่างกันเพียง ‘มุมมอง’ และ ‘ความเข้าใจ’ เท่านั้น”

ขณะเขากล่าว เส้นเวทย์บนลานก็ค่อย ๆ เรืองแสง ร่างเวทขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางลาน—เป็นภาพจำลองของ “ต้นแบบจักรกลเวท” สูงกว่าแปดเมตร แขนขาแต่ละข้างฝังวงเวทประสานกับฟันเฟืองที่เคลื่อนไหวได้อย่างลื่นไหล

หลิงเซียวจ้องมองภาพนั้นด้วยแววตาลึกซึ้ง

เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือแนวคิดเดียวกับที่เขาเคยพัฒนามาแล้วในโลกก่อน

…เพียงแต่นี่คือ “เวอร์ชันดั้งเดิม” ที่ใช้เวทมนตร์เป็นฐาน ไม่ใช่วิทยาศาสตร์

เยว่อี้ยกมือขึ้นชี้ไปที่จุดศูนย์กลางของหุ่นเวท

“ที่นี่คือจุดบรรจบของพลังทั้งสาม—พลังจิต, พลังปราณ, และพลังกล

ศิษย์คนใดที่เข้าใจตำแหน่งนี้ได้ จะมีสิทธิ์ก้าวสู่ระดับ ‘จอมเวทจักรกล’ ในอนาคต”

ศิษย์หลายคนเริ่มซุบซิบ บางคนแสดงความสงสัย บ้างสีหน้าหวาดหวั่น

แต่หลิงเซียวกลับยืนนิ่ง—เขาเข้าใจดีว่าสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าว คือความจริงที่เขา ‘เคยสร้าง’ มาแล้วในโลกก่อน

เยว่อี้หันมามองตรงที่เขาโดยไม่เอ่ยคำใด

แต่สายตานั้น…คือการท้าทายเงียบ ๆ

…

ในช่วงบ่าย ศิษย์ใหม่ถูกแยกกลุ่มเพื่อลงทะเบียนแนวทางที่ตนถนัด

กลุ่มหนึ่งเน้นฝึกปราณ กลุ่มหนึ่งเน้นเวท กลุ่มสุดท้ายคือสายผสม

หลิงเซียวเลือกอย่างไม่ลังเล—สายผสม

เขาถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มพิเศษที่มีเพียงสองคน

อีกคนคือ “ซ่งหลี่” หญิงสาวผู้สงบนิ่งจากเมืองสำนักใหญ่

“ข้าคิดว่าเจ้าจะเลือกสายเวทเพียงอย่างเดียว” ซ่งหลี่เอ่ยเมื่อเดินข้างกัน

“ข้าไม่คิดว่าโลกจะแยกสิ่งเหล่านี้ออกจากกันได้จริง ๆ” หลิงเซียวตอบเรียบ ๆ

“มีแต่เราที่แยกมันออกจากกัน เพราะเราไม่เข้าใจมากพอ”

นางมองเขานิ่ง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ ราวกับเพิ่งเข้าใจบางสิ่งที่ตนเคยมองข้าม

…

เมื่อสิ้นวัน เขากลับมายังห้องพัก เปิดหนังสือที่เยว่อี้แจกไว้เมื่อตอนเช้า

ภายในมีบันทึกเวทจักรเบื้องต้น ทฤษฎีสังเคราะห์พลังจิต ปราณ และวงจรกลไก

หลิงเซียวหยิบปากกากลไกขึ้น…มือของเขาไม่สั่นแม้แต่น้อย

บนหน้ากระดาษว่าง เขาเริ่มเขียนบันทึกใหม่ของตนเอง

“แบบจำลองผสานกลจักร-เวท-จิตเวท

จุดตั้งต้น: สมดุลของสามแกนพลัง

เป้าหมาย: สร้าง ‘แกนโลกเวท’ ภายในร่าง”

นี่คือจุดเริ่มของบางสิ่งที่แม้แต่สำนักหมื่นกลจักรเอง…ก็ยังไม่เคยเดินไปถึง

เพราะหลิงเซียวมิใช่เพียงศิษย์ผู้เรียนรู้

…แต่กำลังจะกลายเป็น ‘ผู้เขียนนิยามใหม่ของศาสตร์ทั้งหมด’ ด้วยตนเอง