บทที่ 6
คำขอร้องของผู้าุโ
ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปลายจาก้าลงมาด้านล่างยามนี้ท้องนภาเต็มไปด้วยม่านเมฆสีขุ่นที่ปกคลุมไปทั่วทั้งท้องนภาใกล้ๆลำธารที่อยู่บริเวณตีนเขาของหุบเขากระบี่เนินดินสูงยกสูงขึ้นลู่ินั่งคุกเข่าอยู่บริเวณด้านหน้า
ชายชราผู้นั้นจากไปแล้วคนผู้นั้นจากไปโดยทิ้งคำสัญญาแล้วก็เงื่อนไขเอาไว้ให้สามอย่างแน่นอนว่าลู่ิได้รับฟังเงื่อนไขทั้งหมดเอาไว้อย่างถี่ถ้วนโดยที่ไม่ให้ขาดตกเลยแม้แต่เงื่อนไขเดียว
นั่นคือข้อขอร้องของชายชราผู้ที่ล่วงลับไปชายชราผู้นี้ทำให้ตัวของลูกอีกก็สามารถฝึกฝนวรยุทธได้ถ้าเปรียบเทียบแล้วสรวง์ยังไม่ได้มอบโชคชะตาอันมีค่าแบบนี้ให้กับลูกอีกเลย
คำขอร้องของมันทั้งสามข้อรูิย่อมต้องทำตามคำขอร้องนั้นอย่างแน่นอนในตอนนี้ลู่ิคุกเข่าอยู่บริเวณด้านหน้าเนินดินสูงที่เป็หลุมศพของชายชราผู้นี้
มันคือการทำความเคารพแล้วก็การให้เกียรติแก่ผู้มีพระคุณยามนี้ชายชราผู้นี้ล่วงลับจากไปแล้วแต่ว่ารูมเองก็ไม่ได้ทำป้ายิญญาปักไว้บริเวณด้านหน้าหลุมศพ
มันเองก็เป็เพราะว่าชายชราผู้นี้ไม่น่าจะใช่คนที่ดีนะมันมีโชคชะตาที่โดนผู้คนมากมายไล่ล่ามาจนถึงสถานที่แห่งนี้ คำกล่าวก่อนตายรูปิยังคงจำได้อย่างชัดเจนว่ามันนั้นบอกว่าโดน10 ราชันย์แห่งเทือกเขาบูรพาไล่ล่ามาถึงสถานที่แห่งนี้
10 ราชันย์แห่งเทือกเขาบูรพากล่าวว่าเป็ 10ยอดฝีมืออันดับแนวหน้าของบู๊ลิ้มพวกมันถือได้ว่าเป็จอมยุทธ์ฝ่ายคุณธรรมมีผู้คนมากมายเคารพยกย่องการที่ชายชราผู้นี้โดนไล่ล่าก็แสดงว่าน่าจะเป็คนฝ่ายอธรรม
ลู่ิอยู่ภายในหุบเขากระบี่ตัวของเค้าไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับเื่ของผู้คนฝ่ายอธรรมนักแต่ว่าสำหรับเื่ของผู้คนฝ่ายธรรมะรู้อย่างดีโดยเฉพาะ 10 ราชันย์แห่งเทือกเขาบูรพา
และเพราะว่าชายชราผู้นี้เป็คนฝ่ายอธรรม ถ้าจัดตั้งป้ายิญญาขึ้นสถานที่แห่งนี้คงจะมีผู้คนพบเจอแล้วก็ไม่พ้นขุดทำลายอย่างแน่นอนอย่างน้อยการให้หลุมศพแห่งนี้ตั้งอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้มันเองก็ยังเป็สถานที่ที่เงียบสงบและไม่มีผู้ใดเข้ามาย่างกาย
นี่คือสิ่งที่ลู่ิทำให้กับชายชราผู้มีพระคุณที่อยู่บริเวณด้านหน้าตัวของมันคุกเข่าอยู่สักพักนึงท่ามกลางสายฝนที่โปรยปลายก่อนที่จะค่อยค่อยลุกขึ้นตอนนี้ร่างกายของลู่ิดีขึ้นมา
หลังจากประตูแห่งการฝึกฝนเปิดออกร่างกายรู้สึกว่ามีพลังและมีคุณสมบัติร่างกายที่ดีขึ้นเป็อย่างมากต้องขอบคุณชายชราผู้นี้ที่ทำให้ประตูแห่งการฝึกฝนนั้นเปิดออก
ในตอนนี้ไม่เพียงประตูฝึกฝนเปิดออกยังก้าวเข้าสู่ระดับเขียวคันห้าซึ่งอยู่ในขอบเขตเริ่มต้นมันเลยทำให้ร่างกายนั้นมีพลังมากกว่าคนธรรมดาทั่วไปาแภายนอกที่ยังคงมีอยู่แม้ว่าจะรู้สึกเจ็บอยู่บ้างแต่ก็พอจะทนได้
ลู่ิคิดภายในใจของตนเองในขณะที่ยืนด้านหน้าหลุมศพที่เป็เนินดินสูงที่อยู่ด้านหน้า“ คำขอสามประการหนึ่ง สังหาร 10 าาแห่งเทือกเขาบูรพา”
“ ประการที่สองสังหารขุนนางผู้หนึ่งที่มีนามว่ากัวิ”
“ ส่วนอย่างที่สามแจ้งข่าวการตายนี้ไปถึงเทือกเขาลึกลับและนำแผ่นป้ายที่ได้รับมอบหมายก่อนตายไปให้ผู้ด้วยแล ”
“ คำขอทั้งสามอย่างคือคำขอก่อนตายของชายชราผู้นี้ผู้ที่เป็ยอดฝีมือฝ่ายอธรรมโดยคำขอทั้งสามอย่างล้วนแล้วเป็คำขอที่ยากเ็ายชราผู้นี้ไม่ได้กำหนดเวลาว่าต้องให้ตัวของเราสามารถทำสำเร็จได้เมื่อไหร่”
“ แต่ชายชราผู้นี้บอกว่าภารกิจนี้ 10 ปีก็ยังไม่สาย แน่นอนว่าเงื่อนไขทั้งสามอย่างล้วนแล้วเป็สิ่งที่ยากเย็นโดยเฉพาะเงื่อนไขแรกนั่นคือการสังหาร10 าาแห่งเทือกเขาบูรพา ”
“ 10 าาแห่งเทือกเขาบูรพารู้แล้วเป็ผู้กับผมวรยุทธที่เก่งกาจระดับฝีมือของมันอยู่ในขอบเขตที่สูงล้ำไม่เช่นนั้นคงจะไม่ถูกยกย่องให้กลายเป็ยอดฝีมือแห่งบู๊ลิ้ม”
“ ในตอนนี้แม้ว่าตัวของเราจะเข้าสู่ขอบเขตการฝึกฝนแล้วแต่จำเป็จะต้องใช้เวลาในการพัฒนาฝีมือในตอนนี้อยู่เพียงแค่ระดับขอบเขตเริ่มต้นสีเขียวขั้นห้าเท่านั้น ”
“ ถ้าพูดถึงการฝึกฝนแล้วก็จำเป็จะต้องฝึกฝนอีกมากระดับขอบเขตที่อยู่ในตอนนี้มันมีพลังมากกว่าคนธรรมดาก็จริงแต่ว่าก็ยังไม่มากมายเท่าไหร่”
ลู่ิยืนไว้อาลัยแก่ชายชราที่ล่วงลับบริเวณด้านหน้าอยู่ซักพักนึงก่อนที่จะเดินทางกลับไปที่กระท่อมเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณตีนเขากลับมาที่กระท่อมที่เงียบสงัดและไร้ซึ่งผู้คนภายในสถานที่แห่งนี้มีข้าวของเก่าเก่าและมีพื้นที่ที่จำกัด
ลู่ิอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้จนภายในสถานที่อย่างนี้ดูกว้างใหญ่ไปแล้วร่างกายที่เปียกปอนเดินเข้ามาภายในกระท่อมเล็กๆแห่งนี้ก่อนที่จะเดินไปยังบริเวณกองฟางแห้ง
ลู่ิหย่อนก้นของตนเองนั่งลงอย่างรวดเร็วทันทีที่หย่อนก้นของตนเองนั่งลงดวงตาทั้งสองข้างพับปิดลงในทันทีรูมิ่งเริ่มเข้าสู่ท่านั่งสมาธิเพื่อที่จะตรวจสอบบางอย่าง
ในทันทีที่เข้าสู่ท่านั่งสมาธิและเพ่งจิตเข้าสู่ห้วงแห่งการฝึกฝนในตอนนี้รูปิััได้ถึงพลังิญญาที่มันไหลเวียนอยู่ภายในร่างกายพลังอันเอ่อล้นที่ตอนนี้อยู่ภายในตันเถียนััได้อย่างชัดเจน
ความรู้สึกในตอนนี้ตัวของลู่ิเองไม่เคยััได้มาก่อนนี่คือประตูแห่งการฝึกฝนที่มันตามหามาตลอดงั้นรึ? คำถามนี้มันปรากฏขึ้นมาภายในหัวของลู่ิพลังที่ตนเองนั้นตามหามาโดยตลอดตอนนี้ตัวของมันได้ย่างกายเข้ามาภายในขอบเขตการฝึกฝนแล้ว
“ ตอนนี้เริ่มฝึกฝนแล้วก็พัฒนาระดับฝีมือของตนเองได้แล้วตามคำพูดของชายชราผู้นั้นตอนนี้ร่างกายของข้ายังมีพลังหยินภายในร่างกายหลงเหลืออยู่สามารถใช้พลังนี้ในการฝึกฝนได้แต่ในวันนึงมันจะหมดไปเพราะว่ากลไกของร่างกายที่พิการไม่สามารถกักเก็บพลังหยินเอาไว้ได้”
“ ในตอนนี้ก็ใช้พลังนี้ในการฝึกฝนไปก่อนแต่ถ้าพลังหมดลงการฝึกฝนก็จะหยุดการพัฒนาสิ่งที่สามารถทำให้เพิ่มพูนพลังหยินเข้ามาเพื่อช่วยในการฝึกฝนได้ก็คือการที่ต้องร่วมรักกับสตรี”
ลู่ิเข้าสู่่เวลาการฝึกฝนโดยที่ตนเองนั้นคิดเกี่ยวกับเงื่อนไขในการฝึกฝนครั้งนี้ลู่ิไม่เคยััได้แบบนี้มาก่อนยามขึ้นโคจรพลังิญญาไปทั่วทั้งร่างกายในตอนนี้ขนทั่วทั้งร่างกายลุกพองลูกขุมขนเปิดขว้างตัวของมันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนภายในใจสงบนิ่งและเรากับว่าตนเองนั้นสามารถััได้ถึงเสียงจากอากาศ
ในขณะที่กำลังฝึกฝนและลองโคจรลมปราณภายในร่างกายของตนเองอยู่นั้นถ้อยคำมากมายภายในใจมันก็บังเกิดขึ้นมา“ ยอดเยี่ยมไปเลยไม่เคยรู้สึกและััแบบนี้มาก่อน ”
“ ลมหายใจร่างกายจิติญญารู้สึกเหมือนว่าทุกอย่างมันเชื่อมโยงถึงกันทั้งหมด”
“ ไม่เพียงเท่านั้นจิตััร่างกายยังตอบสนองกับสิ่งที่อยู่บริเวณรอบๆร่างกายได้ดีเป็พิเศษแถมยังรู้สึกเหมือนกับว่าพลังที่อยู่ภายในตันเถียนเพิ่มขึ้นเรื่อยเรื่อยนี่คือการฝึกฝนสินะการขัดเกลาที่ตัของเรานั้นหามาโดยตลอด”
ในขณะที่ความรู้สึกแปลกใหม่เข้ามาภายในร่างกายภายในอกของลู่ิกำลังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ในตอนนี้ร่างกายกำลังตอบสนองอย่างชัดเจน
พลังิญญาพูดของร่างกายโดนขัดเกลาตอนนี้ผ่านไปหนึ่งราตรีเต็มเต็มผู้ใดจะคาดคิดลู่ิตื่นเต้นกับสิ่งที่ตนเองนั้นได้รับมาไหมความรู้สึกที่แปลกใหม่บังเกิดขึ้นตัวของเค้านั้นทำการฝึกฝนไปหนึ่งราตรีโดยที่ไม่หยุดพักแถมยังรู้สึกสนุกสนาน
พลังขัดเกลาอันยอดเยี่ยมแถมคุณสมบัติพร์ในด้านความเรียนรู้ของลู่ิผู้ใดจะคาดคิดหนึ่งราตรีผ่านไปตัวของเขาพัฒนาจากขอบเขตเริ่มต้นสีเขียวขั้นห้าเข้าไปสู่ขอบเขตเริ่มต้นสีเขียวขั้นหกใน่ข้ามราตรี
เพียงแค่ผ่านพ้นไปหนึ่งราตรีเท่านั้นร่างกายของเขาดูเหมือนว่าฟื้นฟูขึ้นาแรอยเขียวช้ำบนร่างกายมันก็จางไปมากร่างกายของผู้ฝึกฝนดีเยี่ยมยิ่งนักการฟื้นฟูร่างกายก็รวดเร็วกว่าคนธรรมดาทั่วไปในตอนนี้หลังจากพัฒนาระดับฝีมือหนึ่งราตรีาแที่หนักสาหัสมันกลับกลายเป็ว่ามันทุเลาเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด
อาการเ็ปก่อนหน้านี้ก็จางหายไปเหลืออยู่เพียงแค่ประมาณสามส่วนจากสิบส่วนเท่านั้นความรู้สึกยามเช้าที่สุดแสนจะวิเศษลู่ิทำการค่อยค่อยลุกขึ้นอย่างช้าๆร่างกายลุกขึ้นจากกองฟางแห้งมองตรงออกไปยังต้นไม้ที่ตั้งอยู่ด้านนอกห่างออกไปไม่มากนัก
ภายในใจของลู่ิบังเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา ความคิดอยากลองพลังของตนเองนั้นบังเกิดขึ้นภายในหัว ตัวของมันยกกำปั้นของตนเองขึ้นมาใช้ดวงตามองกำปั้น“ ได้เวลาลองแล้ว ”
ลู่ิทิ้งทุกอย่างเดินตรงไปยังบริเวณด้านหน้ากระท่อมของตนเองที่มีต้นไม้ใหญ่สูงกว่าสิบเมตรตั้งอยู่เด็กหนุ่มวัย 17 ยืนตระหง่านอยู่บริเวณด้านหน้าต้นไม้แขนข้างหนึ่งยกขึ้นมาเตรียมตั้งถ้าโจมตี
จบบท