ผมเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว พอรู้สึกตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงของหญิงสาวที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตูเอี๊ยดอ๊าด
"ขออนุญาตค่ะ"
"ระ ริว เป็ไงบ้าง"
ผมงัวเงียหันหน้าไปมองที่ต้นตอของเสียง
"มีนาเองเหรอ" หญิงสาวสูงราว 165 เิเ มัดผมหางม้าสวมแว่นตาหนาเตอะ ยืนอยู่ด้านหน้าผม
"พะ พอดีเห็นว่าคาบเช้าริวไม่ได้เข้าเรียน เราเลยแวะมาดูอาการหน่อยน่ะ" หล่อนตอบกลับผมด้วยท่าทางเขินอาย และยืนห่างจากผมประมาณหนึ่งเมตรได้
"ฉันไม่เป็ไรแล้วแหละ แค่ี้เีไปเรียนเท่านั้นเอง"
"งะ งั้นเหรอ..." เธอยืนบิดไปมา ในมือถือขนมปังถุงหนึ่งแน่น
"... เที่ยงแล้วสินะ คงต้องไปหาอะไรกินแล้วแหละ" ผมพูดขึ้น เพื่อทำลายบรรยากาศอันแสนน่าอึดอัดนี้ แม้ว่าผมยังไม่หิวก็ตาม
มีนาเป็เพื่อนสนิทอีกคนของดาริน เธอเป็คนขี้อายและพูดไม่เก่ง เราสองคนไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่แม้ว่าจะไปไหนด้วยกันพร้อมกับดารินบ่อยๆ ก็เถอะ ที่เธอเข้ามาหาผมในตอนนี้ก็คงจะเป็เพราะโดนเพื่อนๆ ภายในห้องคอยถามเื่ของดารินอยู่แน่ๆ
"คะ คือว่า ถ้าไม่รังเกียจกินขนมปังของฉันก็ได้นะ ตอนนี้ข้าวที่โรงอาหารก็คงจะหมดแล้วแหละ!" มีนาพูดขึ้นเสียงดังพลางโค้งตัวเล็กน้อยยืนขนมปังมาให้ผมคล้ายการสารภาพรักแต่อย่าเข้าใจเธอผิดไป ปกติเธอก็เป็แบบนี้กับทุกๆ คนอยู่แล้ว
"ขอบคุณมากนะ" ผมลุกขึ้นจากเตียงเพื่อรับขนมปังจากเธอด้วยความเกรงใจ
"ระ ระ เราขออยู่ในห้องนี้สักพักนะ" มีนาบอกกับผมพร้อมกับหาเก้าอี้มานั่งข้างๆ เตียงของผม
"ได้สิ"
ผมเข้าใจว่าเธอเองก็คงจะเหนื่อยกับการตอบคำถามของพวกเพื่อนๆ ผมจึงไม่ปฏิเสธเธอ แม้ว่าบรรยากาศภายในห้องมันจะอึดอัดจนผมแทบไม่กล้าเคี้ยวขนมปังเสียงดัง
มีนาก้มหน้าเล่นมือถือของเธอ เราไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกันเพียงลำพังโดยปราศจากดารินเลยสักครั้ง มันทำให้ผมคิดถึงดารินจนแทบกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิท มีเพียงลมและเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเหล่านักเรียนที่เล็ดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา
"ระ ริวเชื่อเื่ที่คนในห้องเขาพูดไหม?"
มีนาเอ่ยถามคำถามที่ผมเองก็ยังคงไม่สามารถหาคำตอบได้
"เื่ที่ดารินหายไปเพราะเื่เล่าบ้าๆ นั้นอะเหรอ?"
"ชะใช่..."
"..."
ผมนิ่งเงียบ
"ขะ ขะขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้นายรู้สึกแย่!"
มีนารีบกล่าวขอโทษผม เธอยกมือไหว้ผมและหลับตาปี๋
"ไม่เป็ไรมีนา ฉันก็แอบคิดอยู่เหมือนกันว่าอาจเป็เพราะเื่เล่านั้น เลยทำให้ดารินหายไป..."
"ละ แล้วดารินจะทำแบบนั้นไปทำไมล่ะ?!"
"..."
บรรยากาศภายในห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ผมไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้เลยจริงๆ แม้ว่าผมจะรู้จักนิสัยของดารินดีว่าเธอเป็พวกบ้าบิ่น ชอบการพิสูจน์และอะไรที่มันท้าทาย แต่มันก็มีบางอย่างที่ผมไม่เข้าใจ...
กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง!
เสียงกริ่งแจ้งเตือนหมดเวลาพักเที่ยงได้ดังขึ้นทั่วทั้งโรงเรียนท่ามการบรรยากาศภายในห้องที่เงียบสนิท ทำให้เราทั้งสองคนสะดุ้งโหยง
"งะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะ... ถ้ายังรู้สึกไม่ดีก็ยังไม่ต้องไปเรียนก็ได้ ดะ เดี๋ยวฉันจดโน๊ตให้"
"ขอบคุณมากนะ มีนา"
มีนารีบเดินออกจากห้องด้วท่าทางลุกลี้ลุกลน ผมตัดสินใจที่จะอยู่ในห้องพยาบาลต่อไป
เวลาผ่านไปจนหมดวันโดยที่ผมยังอยู่ในห้องพยาบาล ถึงจะโดนคุณครูประจำห้องพยาบาลบ่นให้ฟังบ้างเล็กน้อยแต่ก็ดีกว่าไปนั่งเรียนและคอยตอบคำถามของเพื่อนๆ ในห้อง
ตกเย็นวันนั้นผมกลับบ้านด้วยความอ่อนเพลีย แม้ผมจะนอนมาทั้งวันแล้วก็ตาม ผมเปิดคอมพิวเตอร์และหากระทู้ที่เกี่ยวกับเื่เล่าของโรงเรียนต่อ
ในขณะที่ผมกำลังหาดูกระทู้เก่าๆ เมื่อหลายปีก่อน ทันใดนั้นได้มีการแจ้งเตือนกระทู้ยอดฮิตที่กำลังเป็ที่สนใจในขณะนี้ขึ้นมา ผมคลิ๊กเข้าไปดูทันทีเพราะคิดว่ามันอาจจะเกี่ยวกับเื่ของดาริน
ผมใมากเมื่อหน้าเว็บไซต์ค่อยๆ โหลดหัวข้อกระทู้ขึ้นมา
[สวัสดี ฉันดาริน!] ไม่ระบุวันและเวลาในการโพส
นี่อีกหนึ่งกระทู้ที่ถูกอัพเข้ามาในเว็บบอร์ดของโรงเรียนโดยไม่มีการระบุเวลาที่โพส เนื้อหาของกระทู้นั้นยากที่จะเชื่อได้โดยมีเนื้อหาในกระทู้ดังนี้
[ริวจิ ฉันดารินเองนะ ตอนนี้ฉันอยู่ในตึกเก่าล่ะ แต่คิดว่าน่าจะอยู่ในอีกมิติหนึ่ง เื่เล่านั้นเป็เื่จริง! ฉันตื่นเต้นมากแต่ฉันต้องรีบหาทางออกแล้ว ไม่ต้องเป็ห่วงฉันนะเดี๋ยวฉันก็กลับออกไปแล้ว ฮี่ฮี่]
แม้ว่าในเว็บบอร์ดของโรงเรียนนี้จะไม่มีการแสดงชื่อของผู้ใช้งาน ซึ่งหมาายความว่าชื่อของเ้าของกระทู้ก็ไม่ถูกแสดงให้คนในเว็บบอร์ดเห็นเช่นกัน แต่ผมกลับแน่ใจเอามากๆ ว่านี่ต้องเป็กระทู้ที่ดารินเขียนขึ้นมา เธอยังมีชีวิตอยู่ เื่เล่านั้นเป็เื่จริง? หรือเธอกำลังแกล้งเราอยู่? ผมใช้สมองอันน้อยนิดของผมอย่างสุดความสามารถในการประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น
และแน่นอนว่ากระทู้ที่เป็กระทู้ยอดฮิตต่างต้องมีผู้คนมากมายต่างเข้าไปคอมเม้นต์ถามถึงเื่ราวต่างๆ ภายในมิตินั้น
[คห1 : เธอคือดารินจริงเหรอ? ในมิตินั้นเป็ยังไงบ้าง? (18:32 น)]
[จขกท : ก็เหมือนอยู่ในตึกเก่านะ แต่เงียบไปหน่อย]
[คห2 : จะใช่ดารินจริงเหรอ คงเป็พวกชอบปั่นอะดิ (18:32 น)]
[คห3 : เื่หลอกเด็ก (18:32 น) ]
[คห4 : งั้นแสดงว่าเื่เล่านั้นเป็เื่จริงงั้นเหรอ??? (18:32 น)]
[คห5 : บ้าไปแล้ว ฉันไม่อยากเชื่อเลย (18:33 น)]
[คห6 : เธอกำลังปั่นหัวพวกเราอยู่รึป่าวดาริน รีบออกมาจากที่ซ่อนได้แล้ว ฮ่าๆ (18:33 น)]
มีคอมเม้นต์มากมายภายใต้กระทู้นี้ มีทั้งคนที่เชื่อและไม่เชื่อปะปนกันไป แม้ว่าจะมีคนมาคอมเม้นในกระทู้มากมายขนาดนี้แต่เ้าของกระทู้ดันตอบกลับมาแค่ครั้งเดียวจนทำให้ถูกมองว่าเป็เื่ที่แต่งขึ้นจากคนที่้าเกาะกระแสในเื่นี้
[คห... : โถ่ จขกท ไม่ตอบกลับเลยอะ สงสัยจะคิดมุขไม่ออก (19:00 น)]
[คห... : โพสกระทู้เล่นๆ แต่สุดท้ายดันแมสเลยคิดมุขต่อไม่ทันสินะ ฮ่าๆ (19:01 น)]
[คห.. : ว้ายๆๆ แต่งเื่รึป่าว (19:01 น)]
[คห.. : ใครชื่อริวจิวะ ชื่อเหมือนขี้เลย ฮ่าๆ (19:02 น)]
ถึงหลายคนจะมองว่ากระทู้นี้เป็กระทู้ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปั่นกระแสการหายตัวไปของดาริน แต่ผมไม่เชื่อแบบนั้น ผมใช้เวลานานพอสมควรในการรอการตอบกลับมาอีกครั้งของเ้ากระทู้เพื่อเพิ่มความมั่นใจของผมอีกสักเพียงเล็กน้อยก็ยังดีว่านี่คือกระทู้ของดาริน แต่สุดท้ายก็ไม่มีวี่แววการตอบกลับ ผมจึงตัดสินใจคอมเม้นต์ลงไปในกระทู้นี้ด้วยความรู้สึกมากมายที่ผสมปนเปกันจนไม่สามารถอธิบายเป็คำพูดได้
[รีบหาทางออก แล้วออกมาหาฉันสักทียัยบ้า (22:13 น)]
...
![King X King เมื่อได้เกิดเป็น องค์รัชทายาทลำดับสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605539922_54157788.webp)
64K
