ตอนที่ 9 ฝากรอยเท้าเอาไว้
" ได้ เอาแบบนี้ใช่ไหม พวกเราทุบ!!!เอาให้พังทั้งบ้าน"หลินเป่ยออกคำสั่งชายฉกรรจ์ทั้งเจ็ดจากหมู่บ้านหลินพร้อมใจกัน เฮโลถือเสียมถือจอบเข้าไปทุบผนังบ้านดินคนละไม้คนละมือ
"กรีด!!"เสียงกรีดร้องของนางเหลียงและเหล่าสะใภ้ต่าง พยายามห้ามคนที่มาทุบบ้าน ต่างก็เข้าไปกระชากลากถูออกมาแต่แรงหญิงหรือจะสู้ชายหนุ่มทั้งหลาย ไม่สามารถทำอะไรผู้ชายพวกนั้นได้
แต่น่าแปลกผู้ชายบ้านเว่ยกลับยืนมองเฉยๆ อาจจะเพราะคนบ้านหลินนั้นท่าทางดุร้ายพร้อมที่จะเอาเื่
นางเหลียงโดนเหวี่ยงไปนั่งหัวยุ่งเหยิงร้องไห้อยู่ข้างสามี
"พอแล้วหยุดๆ"ตาเฒ่าเว่ยะโให้คนทั้งหลายหยุด พร้ะโกนบอก
"คืนแล้วๆ นางเฒ่าไปเอาเงินมาคืน"พอได้ยินสิ่งที่้าคนบ้านหลินจึงหยุดมือ นางเหลียงทำท่าจะไม่ยอมแต่พอเห็นชายหนุุ่มทั้งหลายทำท่าจะทุบต่อถ้านางไม่คืนเงิน
จึงได้แต่เดินเข้าไปหยิบเอาเงินมาโยนใส่หน้าหลินเป่ยเต็มแรง
หลินเป่ยหลบทันควันยังรับเงินมานับต่อหน้า ได้ครบจำนวนที่้าแล้วเลยบอกให้ทุกคนเตรียมตัวกลับ แต่ยังไม่ทันไปพ้นเขตบ้านเว่ย
"ข้าขอให้นางสาระเลวนั่นแต่งกับใครไม่ได้ชั่วชีวิต ตายไร้ที่ฝังกลายเป็ผีไร้สกุล"นางเหลียงสาปแช่งด้วยความโมโห เพราะเงินนั้นนางเก็บหอมรอมริบมาหลายปีเพื่อให้หลานชายคนโตได้เข้าสถานศึกษา
ยังไม่ทันขาดคำ
" ตุบๆ ตับๆ โอ้ย!"เว่ยต้าหลางที่ถูกหลินเป่ยะโถีบเข้าที่หน้าล้มทั้งยืน แถมหลินเป่ยเข้าไปกระทืบซ้ำที่ท้องทั้งต่อยตีทำร้ายจนหน้าตาจำไม่ได้ ฟันหัก2ซี่เืกรบปากนอนคดคู้อยู่ที่พื้น นางเหลียงจะเข้าไปห้ามแต่โดนลูกสะใภ้ดึงไว้เพราะกลัวโดนลูกหลง
"พอแล้วต้าเป่ยเดียวมันตายพอดี"ต้าหวังกับเสี่ยวอู่เข้ามาขวางทันทีหลังจากที่ต้าเป่ยกระทืบจนพอใจแล้ว
"คนสารเลวหมาป่าตาขาวน่ ไอ้ลูกเต่าลูกชายเ้าต่างหาก ถุ้ยหน้าแบบนี้อย่ามีเมียอีกเลย"หลินเป่ยยกเท้ากระทืบซ้ำก่อนจะถูกลากขึ้นเกวียน
ตาเฒ่าหลินจงไม่แม้แต่จะห้ามลูกชายหรือชายตามองลูกเขยสารเลวคนนี้เลย ยอมให้เมียโดนทำร้ายมานานหลายปีสมควรโดนแล้ว คนจากหมู่บ้านต้าหลินก็ขับเกวียนจากไป
คนบ้านเว่ยได้แต่สาปแช่งเสียงร้องไห้ระงมไปทั้งลานบ้าน แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่กล้ายุ่งเพราะบ้านหลินมีหลักฐานเอาผิดชัดเจน
กฎหมายต้าซ่งที่ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ได้ออกมาหลายปี ห้ามทำร้ายสะใภ้,ภรรยาหรือบุตรหลานในครอบครัว ถ้าถูกแจ้งความจะได้รับโทษหนัก โดนทั้งปรับ,โบยและติดคุก ถ้าทำถึงตายโดนโบยและไปเป็ทาสใช้แรงงานที่ชายแดน 5 ปี
"ฮือๆ ต้าหลาง"นางเหลียงร้องไห้เข้าไปดูลูกชายที่หมดสติอยู่ที่พื้น จู่ๆ บ้านคนแซ่เว่ยทั้งหลังก็พังลงมา นางเหลียงและสะใภ้รองก็ล้มหมดสติข้างๆ ลูกชายคนโต
มาทราบตอนหลังว่าทั้งคู่กลายเป็คนพิการครึ่งซีกหาสาเหตุไม่เจอ ส่วนเว่ยต้าหลางกลายเป็คนขาเป๋หน้าตาเสียโฉม ส่วนนั้นของร่างกายใช้งานไม่ได้ชั่วชีวิต
ไม่มีใครสงสาร
สมควรแล้ว
เฮ้ย!!!!
---
สองวันต่อมา ณ หมู่บ้านต้าหลิน
"ท่านปู่ ท่านพ่อกลับมาแล้ว " เสี่ยวเฉียนวิ่งออกมารับท่านปู่กับท่านพ่อ
"เสี่ยวเฉียนแม่เ้าหล่ะ ยามโหย่วแล้วแม่เ้าไปไหนไม่เห็นออกมา"หลินเป่ยถามลูกชาย
"ท่านแม่จัดห้องพี่รอง เพื่อที่จะเอาเตียงเล็กๆ เข้าไปให้ท่านอาเล็ก พี่รองกับท่านอาจะได้นอนคนล่ะเตียง ท่านพ่อข้าก็อยากได้เหมือนกัน"เสี่ยวเฉียนรายงานท่านพ่อเสียงดัง
"ท่านพี่ให้คนย้ายน้องหญิงเข้ามาเลยเ้าค่ะห้องพร้อมแล้ว"พอดีกับที่จางซื่อออกมา ห้องก็เล็กอยู่แล้วแต่จะให้นอนด้วยกันก็ไม่ได้ เพราะคนหนึ่งนอนติดเตียงอีกคนก็ยังลุกไปไม่ได้ เลยต้องทำเตียงเล็กๆ ให้จัดชิดผนัง ตรงกลางมีช่องพอเดินเข้าไปได้
(‘อัยยะ เล็กนัก รูหนูชัดๆ ‘) หลินเหม่ยหลิงคิดในใจ
นางถูกท่านแม่อุ้มออกมานั่งที่โต๊ะอาหารยังดีบ้านนี้ยังมีโต๊ะกินข้าว มีเก้าอี้ยาวนั่งเบียดๆ กันได้แต่ทุกอย่างทำเองหมด
ยกเว้นเตียงไม้ที่ให้ท่านลุงิคนข้างบ้านช่วยเอาไม้ไผ่มาทำให้ ไม่อยากบอกเลยที่นอนแข็งมากฟูกนอนไม่มีใช้ผ้ารอง ผ้าห่มก็เก่าๆ ไม่รู้บ้านนี้ผ่านหน้าหนาวมาได้ยังไงตั้งหลายปี
จริงๆ ห้องนี้เคยเป็ห้องนอนของท่านอาหญิงทั้งสองตอนที่ยังไม่แต่งงาน สมัยนั้นพวกเธอยังเล็กนักนอนกับพ่อแม่ น้องเล็กเสี่ยวเฉียนยังไม่เกิด
เสี่ยวหลิงมองอาหญิงเล็กที่นอนอยู่เตียงข้างๆ ผอมแห้งจนหนังติดกระดูก ร่างกายในร่มผ้ามีแต่าแและรอยแผลเป็ เสื้อผ้าที่สวมนั้นปะแล้วปะอีกไม่รู้ว่ารอดมาได้ยังไง
น่าสงสารผู้หญิงยุคโบราณจริงๆ กตัญญูต่อครอบครัวสามีสุดท้ายถูกทำร้ายถูกหย่า
สมัยนี้การหย่าเหมือนกันฆ่าให้ตายทั้งเป็
ไม่รู้อาหญิงเล็กฟื้นมาจะว่ายังไงที่ถูกสามีหย่า
เท่าที่นางจำได้ท่านอาคนนี้เป็คนน่ารัก,นิสัยนุ่มนิ่มไม่ค่อยพูดชอบทำกับข้าวอร่อยและเป็คนไม่สู้คน
หลินเหม่ยหลิงแม้จะร่างกายอ่อนแอแต่สมัยก่อนก็ลุกไปไหนมาไหนได้บ้างแต่ไม่ได้ทำงานหนักอะไร อยู่แต่ในรั้วบ้านจึงสนิทกับอาหญิงเล็กคนนี้พอสมควร
บ้านหลินนั้นไม่รวยแต่ก็ไม่ได้จนที่สุดในหมู่บ้าน เพราะท่านปู่กับท่านพ่อมีทักษะในการต่อสู้อยู่บ้างสามารถล่าสัตว์เอาไปขายได้ แต่เงินส่วนใหญ่หมดไปกับค่ายาของนางและท่านอาเล็ก แม้อาหญิงเล็กจะไม่ได้มีโรคประจำตัวเหมือนนางแต่ร่างกายก็อ่อนแอเจ็บไข้ได้ป่วยง่าย
สองอาหลานจึงเหมือนกับบ่อไร้ก้นที่ครอบครัวหลินถมไม่เคยเต็ม
หลินเสี่ยวเสี่ยวเวลานี้ฟื้นแล้วนอนมองเพดานห้องที่เคยอยู่สมัยเด็กในที่สุดนางก็ได้กลับบ้านแล้ว นางรู้จากท่านพ่อแล้วว่าถูกหย่ากลางอากาศ
คิดไปแล้วน่าขันนักตอนนั้นนางได้พบรักกับหนุ่มต่างหมู่บ้าน เพราะไปหาหมอในเมืองจึงได้เจอกับเว่ยต้าหลางที่รูปงามแม้จะผิวคล้ำไปนิด ส่วนนางนั้นเหมือนสาวน้อยในห้องหอผิวขาวตัวเล็กหน้าตาสวย
เหตุเกิดระหว่างเดินออกมาจากร้านหมอมีคนวิ่งมาชน ได้เว่ยต้าหลางช่วยเอาไว้ไม่ให้ล้มกระแทกพื้น วีรบุรุษช่วยสาวงามของแท้จึงตกหลุมรักกันและกัน
จากไรท์
นางเหลียงคิดว่าใช้เงินสร้างบ้านไปแล้วจะทำอะไรไม่ได้คิดผิดแล้ว
อาหญิงเล็กพ้นเคราะห์แล้วนะ เพราะความรักแท้ๆ ทำให้ทุกข์ทรมาณหลายปี
Milin 蜜林
291
