เจาะเวลาหาขงเบ้ง 寻孔明

“ดำรงค์ คาราวะท่านจูกัดเสียน”( จูกัดเสียน :諸葛玄 : น้องชายของ ‘จูกัดกุ๋ย’ ผู้นำตระกูล) “เจ้าเมืองดำรงค์มาเยือนถึงนี่ ..เสี่ยวชิงคงดีใจมากแล้ว”(เสี่ยวชิง : จูกัดชิง) “ผมมาเยือนเพราะมีธุระบางอย่าง ..ไม่ทราบว่าท่านขงเบ้ง ?”..ท่านขงเบ้ง อันใด ? เจ้าเมืองผู้นี้พูดจาแปลกประหลาดยังไม่พอ หนำซ้ำยังไล่เลียงอาวุโส-ผู้เยาว์ผิดพลาดอีกหลายประการเลยทีเดียว ..แต่อย่างไรก็ซักวันก็ต้องเกี่ยวดอง และการผูกสัมพันธ์ในระดับนี้ ย่อมเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลแก่ตระกูลจูกัดมากมายยิ่งนักจูกัดเสียน เร่งให้เด็กรับใช้รีบไปตามจูกัดเหลียง ..และแน่นอนว่า 'จูกัดชิง' จะอย่างไรก็ต้องรีบมา !! “ท่านพี่ ..ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก ~~"คือดวงตาอันงมงายในความรัก ที่เฝ้าจ้องมองเขาอยู่ทุกจังหวะของหัวใจ..ดำรงค์ยิ้มอย่างเอ็นดู ..ที่นี่ไม่ใช่เมืองเกียดเซกของเขา จะอย่างไรก็ต้องสำรวมให้มากเข้าไว้ “น้องหญิงคงสบายดี ..แล้วอาจารย์ขงเบ้งเล่า ?”..เสี่ยวชิงมึนงงเล็กน้อย ? ..อาจารย์ขงเบ้งอันใด .. แต่จะว่าไปเขาก็เดินมาต้อนรับพอดี ขงเบ้งในวัย 17 ปี รูปร่างสูงโปร่งเป็นหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง ฉายแววอัจฉริยะภาพเกินวัย “คารวะท่านเจ้าเมืองดำรงค์”สายตาเพียงมองเข้ามาก็เหมือนจะรู้ไปทุกสรรพสิ่ง รวมทั้งจุดมุ่งหมายของ ‘เขา’ ที่ถ่อสังขารมาถึงที่นี่ ..ซึ่งหากจะนับสภาพสังขารของดำรงค์ที่ผ่านวันเวลามาจนบัดนี้ ก็อายุ 40 ปีเข้าไปแล้ว ..แต่ดูไม่ต่างกับชายวัย 25-26 ปี แต่อย่างใดเช่นเดียวกับเสี่ยวชิง หรือจูกัดชิง ซึ่งนับอายุจริงๆคือ 31 ปี แต่สภาพไม่ต่างจากสาวน้อยวัย 16 !!!! ไม่ว่าจะพี่สาวหรือพี่เขยของขงเบ้ง ‘พวกช่างโกงอายุอย่างน่าละอายที่สุด’ .. จากนั้นขงเบ้งจึงกล่าววาจาเฉพาะเท่าที่จำเป็น “อาจารย์สุมาเต็กโชได้มอบหมายให้ข้า นำพาท่านไปเยือนขุนศึก 2 คน ..สำหรับกุนซือ..อีกไม่ช้าท่านย่อมจะได้มาอยู่แล้ว..” อยู่ๆ เส้นขนทั่วทั้งร่าง ก็เกิดอาการลุกพองสยองเกล้า !!หรือท่านอาจารย์สุมาเต็กโชรู้กระทั้งเรื่อง ‘กุนซือตันก๋ง’ ?ดำรงค์อึ้งสุดๆไปเลย.. “ชายทั้งสองเป็นพี่น้องกัน ชื่อ ‘เซี่ยงเหลียง’ และ ‘เซี่ยงป๋อ’ ” เมื่อฟังชื่อเป้าหมายทั้งสอง อยู่ๆ ‘ดำ’ ก็นิ่งค้างไป ?..เป็นภาพเก่าแก่ไหลมา ช้าๆ ..ช้าๆ ช่างเป็นชื่อที่คุ้นเคยอย่างมาก.. สิ่งนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับ ‘ผู้อาวุโส’ ผู้ถ่ายทอดโลหิตวิเศษนั่น !! เมื่อคืนสติได้ดำรงค์ยิ้มอย่างยินดี และดูมีความหวังอย่างไม่สามารถกล่าวเป็นวาจาออกมาได้ ?……….…...ทั้งคู่เดินทางด้วยม้าจึงใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาพบกระท่อมกลางป่าเขาแห่งหนึ่งในแคว้นเกงจิ๋วเป็นกระท่อมไม้ 2 หลังตั้งอยู่ไม่ห่างกันนักล้วนมีรั้วรอบขอบชิด ..แต่ดูจากรั้วที่สูงใหญ่นั่น คงพอจะคาดเดาได้เลาๆว่าทั้งสองบ้านอาจจะไม่ค่อยถูกชะตากันซักเท่าใดนัก.. “ท่านเซี่ยงป๋อ ข้าน้อยจูกัดเหลียงมาเยือนที่นี่ ตามคำสั่งของท่านอาจารย์สุมาเต็กโช”…ขงเบ้งย่อมฉลาดพอที่จะใช้ยี่ห้ออันยิ่งใหญ่ของท่านอาจารย์ เพื่อช่วยให้งานที่ได้รับมอบหมายสะดวกสบายมากยิ่งขึ้น ..ซึ่งมันได้ผลมากจริงๆ “เชิญท่านเข้ามา…”ภายในห้องเต็มไปด้วยหนังสือตำรามากหมาย รวมทั้งศัสตราวุธหลายประเภท ..มองดูน่าหวาดหวั่นพิกลเซี่ยงป๋อเชิญเข้าเรือนตามมารยาท แต่เมื่อหันมองกลับไป กลับพอเจอสิ่งที่ขัดหูขัดตาอย่างเหลือเกิน.. “จูกัดเหลียง ข้างหลังของท่านคือผู้ใด ?”เขาเชิญเฉพาะขงเบ้ง เหตุใดผู้ติดตามคนนี้จึงถือวิสาสะเข้ามาอย่างไร้มารยาทที่สุด “ชายผู้นี้คือเจ้าเมืองดำรงค์ คือผู้ที่ท่านอาจารย์สุมาเต็กโซฝากฝังให้ข้าช่วยเป็นธุระ” เพ้ย!!“เป็นคนของทางการ ยังกล้ามาที่นี่อีกรึ !!”ตะกูลเซี่ยงสืบเชื้อสายจากแม่ทัพแคว้นฉู่ผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต พวกเขาถูกหักหลัง และถูกกวาดล้างอย่างโหดร้ายมาตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ..จากรุ่นสู่รุ่น หนทางอยู่รอดเพียงทางเดียวของคนเหล่านี้คือ ‘เก็บตัว' แล้วรอคอยเวลา… เชี้ยงง !!!กระบี่วิเศษถูกชักออกมาแล้วแต่ก่อนที่เซี่ยงป๋อจะทำการโจมตี ..ตัวเขาเองกลับส่งเสียงประหลาดบางอย่างในลำคอ “สีแดง …มันกลายเป็นสีแดงไปแล้ว..”เขาจ้องมองกระบี่วิเศษในมืออย่างโง่งม คล้ายไม่อยากเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้ามันเป็นเรื่องที่ลูกหลานตระกูลขุนพลแห่งแคว้นฉู่รู้ดีทุกคนว่า ..เวลาที่รอคอยของพวกเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว.. จากนั้นคุกเข่าลงไป.. “ข้าเซี่ยงป๋อขอติดตามท่านเจ้าเมืองดำรงค์ ..โปรดนำพาพวกเราสู่สถานที่ ที่พวกเราสมควรอยู่ด้วยเถิดขอรับ ..” ทั้งขงเบ้ง ทั้งดำรงค์ต่างแปลกใจในกริยาอาการของเซี่ยงป๋อเป็นนักหนา ..ทั้งๆที่เขายังไม่ได้โฆษณาอะไรเลยด้วยซ้ำ..มันกลับขายได้~~ แต่ก็ดีเหมือนกัน “ผมยินดีฯ ท่านจงลุกขึ้นเถิด และโปรดพาพวกเราพบ 'เซี่ยงเหลียง' พี่ชายของท่าน”…เอ่อ…อ่า ‘เซี่ยงป๋อ’ อึดอัดเล็กน้อยแต่เมื่อเป็นบัญชาของ ‘เขา’ จะอย่างไรก็ต้องทำตาม “เชิญทางนี้ขอรับ”เซี่ยงป๋อพาเดินไปยังบ้านที่อยู่ข้างเคียงอันมีรั่วรอบขอบชิดที่แน่นหนาถาวรนั่น !!
error loaded

เซี่ยงเหลียง
“เซี่ยงเหลียง เปิดประตู!!!”..จากคำสนทนา ดูท่า 2 พี่น้องคู่นี้ไม่ค่อยกินเส้นกันซักเท่าไหร่ “เจ้าโง่เซี่ยงป๋อ กล้าดียังไงบุกถึงเรือนกู !!!”ไม่พูดพล่ามทำเพลง เซี่ยงเหลียงถือดาบใหญ่โตแล้วกระโจนข้ามรั้วออกมาแล้วโจมตีเซี่ยงป๋อทันที !!! เชี้ยงง !! เคร้งๆๆ ขวับๆจอมยุทธทั้งสองลงมือเต็มกำลัง คล้ายบาดหมางกันจนเกินจะอยู่ร่วมโลกกันได้ -พี่น้องประเภทไหน จึงต้องเข่นฆ่ากันเยี่ยงนี้ ?- แต่ขณะที่ ‘ดำ’ กำลังจะเข้าไปห้าม ..จูกัดเหลียงคล้ายเดาใจเขาออกพร้อมยุดมือเอาไว้ “นี่จะเป็นโอกาสอันดี ที่พี่เขยจะได้ชมฝีมือยอดขุนพลทั้งสองมิใช่หรือ ?”ขงเบ้งน้อยยิ้มแย้มอย่างพอใจ ..และยังไม่อยากให้การต่อสู้ที่ดุเดือดนี้จบลงไปง่ายๆ …

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 149 ตระกูลเซี่ยง

คล้ายกับเรื่องเจาะเวลาหาขงเบ้ง 寻孔明 ที่คุณอ่าน

เจาะเวลาหาขงเบ้ง 寻孔明

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 149 ตระกูลเซี่ยง

คล้ายกับเรื่องเจาะเวลาหาขงเบ้ง 寻孔明 ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้