The Age of Apocalypse (ศักราชสิ้นสูญ)

        เกออน(เก-ออน)เป็นผู้เล่นหน้าใหม่ที่เข้าเกมมาได้ไม่นาน เขาไม่มีเพื่อนคนอื่นในเกม จึงต้องเก็บเลเวลคนเดียวบ้างหาปาร์ตี้เปิดมั่วซั่วเข้าไปบ้าง ทำให้การอัปเลเวลค่อนข้างกระท่อนกระแท่นล้มลุกคลุกคลานอยู่เกือบสองเดือนในเกม เลเวลถึงเพิ่งจะแตะที่สามสิบแต่เพราะใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก ตายซ้ำซากก็หลายรอบ ความต้องการเอาชีวิตรอดก็ผลักดันให้ฝีมือการใช้เวทมนตร์ของเขาอยู่ในระดับดีเยี่ยม

        แต่การเอ้อระเหยอยู่อย่างผู้เล่นอิสระก็ทำให้เขาได้ท่องเที่ยวไปหลายที่ทำความรู้จักกับเรื่องราวต่างๆ ในเกมไม่น้อย เวลาสองเดือนมากพอให้เขารู้ว่าใครใหญ่ใครเล็ก สุดท้าย หลังจากตัดสินใจอยู่นานก็เห็นว่าการอยู่ด้วยตัวคนเดียวอย่างนี้มันลำบากไม่น้อยอีกทั้งวิธีการบริหารงานของอนันตนาคราชก็ทำให้เขาเห็นว่าเป็นความสัมพันธ์แบบพึ่งพากันไม่เหมือนการเป็นพนักงานเหมือนในโลกความจริง บวกกับค่าใช้จ่ายที่เริ่มชักหน้าไม่ถึงหลังก็ทำให้เขาเปลี่ยนแนวคิดใหม่ คิดหาเงินด้วยการเป็นทหารรับจ้าง จึงลองสมัครเข้าไปดูเผื่อว่ารายได้เหรียญทองจากการรับจ้าง จะถอนออกมาสู่โลกความจริง กลายมาเป็นค่ากินค่าอยู่ได้สักหน่อย

        ครึ่งแรกของการทดสอบเข้ากิลด์เกออนผ่านมันมาอย่างง่ายดาย แต่พอช่วงครึ่งหลังปรากฏว่ามีเรื่องแทรกสอดครั้งแล้วครั้งเล่าคล้ายกับว่ามีใครบางคนกลั่นแกล้งเขาจากมุมมืด แต่ด้วยไหวพริบและความสามารถส่วนตัวเขาก็เอาชนะมาได้ แม้ว่าจะหืดจับก็ตาม

        ทว่าหลังการทดสอบเขากลับได้พบกับบุคคลลึกลับคนหนึ่งจากในกิลด์ด้วยตัวเอง

        จากนั้นหลังจากวุ่นวายสอบถามพูดคุยแล้ว เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองได้รับคำเชิญให้เข้ารับการทดสอบสู่กองกำลังลับของกิลด์

        ทัพทัณฑฆาต

        ตัวเขาเพิ่งจะจับเกมนี้ได้สองเดือนคำว่าเจ็ดเศียรยิ่งใหญ่แค่ไหนยังเข้าใจไม่หมด แต่ในเมื่อมีโอกาสมาตรงหน้าก็พยายามคว้าเอาไว้

        การทดสอบโหดจนเรียกได้ว่าแทบเหมือนนรกแต่ในที่สุดเขาก็ฝ่าฟันจนผ่านมันมาได้ จนในที่สุด หลังจากเข้าร่วมกองกำลังนี้ก็ได้รับการศึกษาอย่างรวดเร็ว

        เวลาเพียงครึ่งเดือนเรื่องที่ควรรู้ก็รู้จนหมดเขาถึงเพิ่งจะทราบว่าที่แท้ตัวเองเพิ่งตกลงมาในถังข้าวสาร ไม่สิควรจะเรียกว่าโกดังข้าวสารถึงจะถูก!

        แม้ว่าจะไปไหนมาไหนโดดเดี่ยวแต่เพราะมีชีวิตอยู่อย่างลำบาก ทักษะด้านธาตุเวทของเขาจึงพัฒนาอย่างรวดเร็วจนแม้แต่ผู้เล่นหลายคนที่เลเวลสูงกว่าเขายังเทียบไม่ติด

        เกออนจึงมั่นใจว่าความสามารถด้านนี้ของตนคือพรสวรรค์ที่ฟ้าประทานมาให้

        แต่หลังจากเข้าฝึกในทัพนี้เขาก็เริ่มไม่มั่นใจเสียแล้ว

        การฝึกฝนทักษะในทัพนี้เข้มข้นอย่างมากแม้เพิ่งเข้าร่วมได้ไม่นาน แต่ทุกการฝึกก็ทำเอาเกออนแทบอ้วกออกมาเป็นเลือดสมาชิกทั้งหน้าใหม่หน้าเก่าทุกคนต่างก็มีพรสวรรค์ในแบบของตัวเองวิธีการใช้เวทมนตร์ของแต่ละคนมีความล้ำลึกในแบบที่เขาไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ในการซ้อมมือกันแต่ละครั้งเกออนต้องเค้นสมองหัวแทบแตกเพื่อหาวิธีรับมืออีกฝ่ายให้ได้ สถิติการชนะของเขาที่เดิมสูงปรี๊ดจนนับเป็นแนวหน้าของคนช่วงเลเวลเดียวกันมาบัดนี้กลับตกลงเหลือไม่ถึงครึ่ง!

        ทว่าเขาก็ไม่ย่อท้อความภูมิใจที่เอาชนะคนธรรมดาได้ เมื่อเทียบกับการเอาชนะคนเก่งๆ สักคนมันย่อมไม่เหมือนกัน

        และหลังจากได้เห็นภาพผู้เล่นระดับสูงคนหนึ่งในชุดเครื่องแบบสีดำราวรัตติกาลที่เตรียมจะไปทำภารกิจลับบวกกับการได้เห็นไซออนมาตรวจการณ์ในกองทัพมันก็ทำให้เขาเกิดความมุ่งมั่นอยากจะก้าวไปให้ถึงจุดนั้น ได้สวมชุดเกราะอันมีเกียรติของทัพทำหน้าที่ในตำแหน่งที่มีความสำคัญ

        เท่าที่เขารู้เธอเป็นคนกุมบังเหียนอสูรร้ายอย่างทัพทัณฑฆาตเอาไว้อีกทั้งยังเป็นคนฝึกสอนทักษะระดับสูง จึงแวะเวียนมาที่ค่ายฝึกลึกลับของพวกเขาเป็นระยะ

        แน่นอนว่าเลเวลอ่อนด๋อยอย่างเขาไม่ได้กระทบไหล่ดาราดังระดับเธอแต่เพียงแค่ได้เห็นดวงหน้ากลมน่ารักปานตุ๊กตากระเบื้องนั้นแล้วจิตใจของเขาก็ถูกตรึงเอาไว้โดยไม่รู้ตัว

        แถมเขาและเธอถนัดสายธาตุเวทเหมือนกันอีกทำให้เขายิ่งยึดถือเธอเป็นไอดอลทางฝีมือทันที

        ยังไงเธอก็มีตัวตนจับต้องได้ ไม่เหมือนไอ้หมอนั่นที่มีแต่ชื่อ แขวนไว้เท่ๆ

        ชื่อที่เขาจำไม่ค่อยได้แล้วด้วย

        เมื่อเข้าสู่ทัพนี้นอกจากการฝึกฝนทักษะการใช้เวทมนตร์สายต่างๆ แล้ว เรื่องความรู้รอบตัวและประวัติของทัพก็เป็นหนึ่งในหลายๆเรื่องที่ทางกิลด์สอนให้พวกเขาจึงได้รู้เนื้อหาบางส่วนเกี่ยวกับความยิ่งใหญ่ของทัพทัณฑฆาตในสมัยเบต้าเทสต์

        ทั้งๆที่มีเพียงห้าร้อยคน แต่กลับกล้าเปิดหน้าชนกับกิลด์ดาร์ค ฮอไรซอนตรงๆภายใต้การนำทัพของอนันตกาล จอมทัพเกราะดำของพวกเขา

        แน่ล่ะเกียรติประวัตินี้ย่อมทำให้พวกเขารู้สึกเลือดร้อนคิดว่าสักวันจะได้กระทำการอันระบือลือลั่นแบบนี้บ้างสักครั้งแต่ส่วนของชื่อผู้นำทัพคนนั้น สมาชิกส่วนมากไม่เคยเข้าร่วมเบต้าเทสต์มาก่อน ความเก่งกาจของอนันต์ที่พวกรุ่นใหญ่เล่าให้ฟังก็ดูโม้เหม็นเกินจริงไปมากซ้ำยังมีหลายเวอร์ชัน แตกต่างกันไปตามคนเล่าแต่ละคนทำให้ความยิ่งใหญ่ของอนันต์ที่สืบต่อกันมาฟังดูเหมือนนิทานมากกว่าไม่ค่อยสร้างความประทับใจอะไรมากนัก ผู้เล่นส่วนใหญ่ในทัพจึงไม่ได้ยึดถืออนันต์ว่าเป็นผู้นำทัพอย่างจริงจัง

        และหลังจากเกออนอัปเลเวลถึงหกสิบภายในค่ายฝึกมีกิจกรรมประลองฝีมือแบบทีมและแบบเดี่ยวขึ้น แม้ตัวเขาเองจะโชคไม่ดีนักที่พ่ายแพ้ไปในการประลองแบบเดี่ยวในรอบก่อนรองชนะเลิศ แต่ในการประลองแบบทีมเขากลับพาทีมเข้ามาถึงในรอบรองชนะเลิศ จึงได้รับคัมภีร์สอนวิธีใช้ทักษะเวทมนตร์มาเป็นรางวัลของความสำเร็จ

        แม้เมื่อลองอ่านดูจะพบว่ามันไม่ใช่คัมภีร์ที่มอบทักษะใหม่ให้เขาอย่างที่เข้าใจในตอนแรกแต่มันก็เป็นหนังสือเสริมความเข้าใจและตัวอย่างการใช้เวทมนตร์ที่มีประโยชน์ต่อพวกเขาไม่น้อยเกออนจึงเริ่มศึกษาอย่างจริงจังจนแทบไม่ได้พักผ่อนตลอดหลายวันที่ผ่านมา

        หลังจากอ่านและฝึกใช้อยู่หลายรอบความรู้ที่เขาสังเคราะห์ออกมาได้ ถึงกับทำให้เขาใช้เวทมนตร์ได้ดีขึ้นอีกช่วงใหญ่ตอนนี้เกออนเชื่อว่า ถ้าให้เข้ากลับไปประลองเดี่ยวใหม่อีกครั้งแล้วล่ะก็คนที่ชนะจะต้องเป็นเขาอย่างแน่นอน

        ความรู้ที่ได้มาจากหนังสือเล่มนี้ทำเอาเกออนนับถือคนเขียนขึ้นมาไม่น้อยชายหนุ่มจึงลองพลิกดูหลังปกว่าเป็นยอดคนจากที่ไหนหรือว่าจะเป็นหนึ่งในเจ็ดเศียรของอนันตนาคราชกัน?

        ปกติแล้วในปก จะระบุชื่อผู้เขียนหนังสือเอาไว้ ซึ่งโดยมากก็มักจะเป็นหนึ่งในผู้เล่นระดับสูงของกิลด์หรือแม้กระทั่งเจ็ดเศียรด้วยตัวเอง ทว่าสำหรับเล่มนี้ กลับมีชื่อของไซออนและผู้เล่นระดับสูงที่เขารู้จักชื่ออีกสองคนกับสัญลักษณ์แปลกๆ วางอยู่อีกอัน

        เลขแปดแนวนอนหรือ อินฟินิตี้

        ใครกัน?อินฟินิตี้

        ปกติแล้วพวกเขาจะเจอสัญลักษณ์นี้อยู่เรื่อยๆในหนังสือบางเล่มของอนันตนาคราชอยู่แล้วเดากันว่าเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อว่าทักษะหรือเนื้อหาในหนังสือเล่มนั้นได้มาจากสัตว์อสูรหรือNPCก็เลยใส่สัญลักษณ์เอาไว้เพื่อเป็นเครื่องหมายแบ่งแยกไม่ก็หมายถึงผู้เขียนคนอื่นแบบรวมๆ เพราะว่าถ้าต้องมานั่งใส่ทีมเขียนหนังสือลงไปทั้งทีมก็คงวุ่นวายเกินไป เลยเหมารวมไปแบบนี้เลย

        เพราะการที่มันกระจายตัวอยู่ในหนังสือเกือบหนึ่งในสี่ของทั้งกิลด์คงไม่มีทางจะเป็นสัญลักษณ์ของผู้เขียนคนใดคนหนึ่งไปได้

        แน่นอนว่าพอฝึกซ้อมจากหนังสือจนพอใจเกออนย่อมคันไม้คันมือขึ้นมา เขาจึงมาหาที่ซ้อมมือสักหน่อยเพื่อระบายพลังงานอันล้นเหลือในค่ายฝึกมีข้อบังคับเพื่อปกปิดความลับไม่น้อย เขาจึงไม่สามารถออกมาวาดลวดลายในเกมปกติได้ไม่อย่างนั้นอาจจะถูกยอดฝีมือตามล่า ไม่ก็ไปเตะตาแมวมองที่ไหนเข้า ลานประลองแบบสุ่มจึงเป็นที่เดียวที่ปลอดภัย

        เกออนลากเพื่อนในทีมอีกสี่คนมาด้วยกันแล้วเลือกประลองแบบสุ่มเจอผู้เล่นกลุ่มอื่นทันที

        ปกติแล้วถ้าจะเอาฝีมือพวกเขาไปเทียบกับผู้เล่นทั่วไปถ้าเลเวลเท่ากัน การชนะขาดเป็นเรื่องที่นอนมาชิลๆ แต่ถึงยังไงการออกมากระทืบคนอื่นก็ทำให้เขามีความสุขไม่น้อย เพราะตอนอยู่ในค่ายพวกเขาที่เป็นเด็กใหม่ เลเวลยังตามคนอื่นไม่ทันจึงถูกใช้เป็นคู่ซ้อมแบบไม่ยินยอมหลายครั้ง คำว่าชนะสะกดยังไงนั้นไม่เคยเห็น

        หลังจากผ่านการประลองแบบทีมไปแล้วสามรอบพวกเขาก็เอาชนะมาได้อย่างไม่ยากเย็นแม้ว่าจะออมมือไว้ไม่น้อยเกออนจึงยิ้มแฉ่งหน้าบาน รู้สึกประดุจเป็นยอดฝีมือไร้พ่ายแม้วันนี้จะยังเลเวลต้อยต่ำอ่อนแอ แต่สักวันหนึ่งเขาจะก้าวขึ้นไปสู่ระดับที่คนอื่นได้แต่เพียงนึกฝัน

        “ป่ะลุยต่อ” เขาหันไปบอกกันเพื่อน แล้วหันมากดสุ่มคู่ประลองต่อทันที

        “ปาร์ตี้เคออสเตรียมประลองกับปาร์ตี้เมี้ยวเมี้ยวใน 3…2…1”

        ปาร์ตี้ใครกันน้า