ธรณีคลั่ง(ใหม่)

    เมื่อคมขวานผ่านไปเขาก็ได้ดีดตัวเข้าหามันตามด้วยหมัดขวาเล็งไปที่ใบหน้าเรียวแหลมของลิงบาบูนแต่แล้วหมัดของเขากลับถูกมันป้องกันด้วยด้ามขวานเสียงอย่างนั้น เจ้าลิงตัวใหญ่ได้บิดมือหมุนด้านคมของขวานแล้วเหวี่ยงเข้าใส่เขาอีกครั้งพร้อมกลับถอยหลังออกห่างเพื่อให้ได้ระยะ ภูมิที่เห็นการกระทำของมันก็ทำให้เขาอึ้งอยู่เหมือนกันเพราะมันนั้นใช้ขวานได้ดีมากซึ่งเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

    ถึงแม้จะอึ้งอยู่แต่ร่างกายของเขาก็ไม่ได้ยืนนิ่งเป็นหุ่นไล่กา ภูมิได้ก้มตัวลงต่ำเพื่อหลบคมขวานของมัน หลังจากที่คมขวานผ่านหัวเขาไปภูมิก็ได้ขยับตัวเตะเข้าไปที่ขาซ้ายของมันเต็มแรงจนมันนั้นได้ล้มลง

    ภูมิได้จับไปที่ด้ามขวานแล้วกระทุ้งเขาที่ท้องของมันอย่างแรงมันได้กระอักลมออกมาสองสามที ภูมิก็ได้กระทุ้งอีกครั้งแต่มันก็ได้ปล่อยมือจากขวานแล้วกลิ้งหลบทำให้ด้ามขวานของเขากระแทกเขาที่พื้นจนแตกละเอียดแทน

   ทั้งสองได้ต่อสู้กันอยู่นานหลายชั่วโมงซึ่งการต่อสู้นั้นเป็นไปอย่างสูสีจนกระทั่งร่างกายของทั้งสองเกิดอาการหมดเรี่ยวแรง ในตอนนี้นั้นทั้งสองดูเหมือนจะหมดแรงแล้วเพราะกำลังยืนจ้องมองกันอยู่กับที่ไม่ได้ขยับพร้อมกับเสียงหอมหายใจพรืดผัดดังออกมาตลอดเวลา

    แต่สายตาของทั้งสองกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะชนะอีกฝ่ายให้ได้นั้นทำให้พวกเขาทั้งสองได้เดินลากสังขารเข้าหากันแล้วแลกหมัดใส่หน้าของกันคนละหมัดแล้วล้มหงายหลังลงพื้นที่เต็มไปด้วยหลุมและบ่อ

   ' คงถึงเวลาที่เราต้องใช้มันแล้วสินะ '

   ภูมิได้คิดในใจ ก่อนที่จะจากกันกับผู้เป็นมารดานั้นเขาได้รับรู้ถึงการมีตัวตนของสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่อย่างมังกรว่าต้นกำเนิดของพวกมันนั้น ไม่ได้เกินขึ้นบนโลกใบนี้พวกมันได้มาจากโลกใบที่พังทลายจนตายลงเกือบจะหมดสิ้นเผ่าพันธุ์ แต่พวกมันที่หลงเหลือเพียงน้อยนิดจนแทบจะนับนิ้วได้ก็ได้มาพบเจอเข้ากับโลกใบนี้เข้า และได้ตัดสินใจอาศัยอยู่บนโลกเล็กๆ ใบนี้

    ภูมิได้หยิบหนึ่งในสิ่งของทั้งหลายที่แม่ของเขาได้ให้ไว้ก่อนที่จะจากกัน มือของเขาได้ปรากฏขาดแก้วใส่ๆ ที่ข้างในเต็มไปด้วยน้ำสีทองเหลืองอร่ามซึ่งเขานั้นไม่ได้ค่อยอยากใช้ในตอนที่กำลังต่อสู้เลยเพราะมันอันตรายมากที่จะคลาดสายตาจากคู่ต่อสู้ แต่ในตอนนี้พวกเขาได้หมดแรงกันไปแล้วจะเหลือก็แค่เพียงกำลังใจที่อยากจะชนะอีกฝ่ายให้ได้ก็เพียงเท่านั้น

    ภูมิค่อยๆ กรอกของเหลวในมือใส่ปากของตัวเองรสชาติหอมหวานเหมือนกินน้ำผลไม้หลากหลายชนิดค่อยๆ วิ่งไปทั่วทั้งปากไหลลงไปตามลำคอจนถึงกระเพาะอาหารความรู้สึกเย็นสบายเกิดขึ้นทั่วช่องท้องของเขา ร่างกายได้เปล่งแสงสีทองสว่างจ้าราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าสายส่องออกไปหลายสิบหลายร้อยเมตรขึ้นไปบนฟากฟ้าที่เริ่มมืดมิดลงแล้ว ร่างกายที่ศูนย์เสียเรี่ยวแรงไปจนหมดก็ได้รับการฟื้นฟูอย่างช้าๆ จนเขาสัมผัสถึงมันได้อย่างชัดเจน พร้อมกลับmpและhpของเขาด้วยเช่นกันนี่คือกุญแจที่ดาวพูดถึงมันคือแกนเลือดของมังกรเมื่อเผ่าดาเรียลกินเข้าไปจะทำให้กลายเป็นมังกรได้ในทันทีแต่ถ้ามนุษย์กินเข้าไปก็จะกลายเป็นไวเวิร์นนั้นเอง

    สายตาทั้งสองยังคงจ้องมองไปยังเจ้าตัวมีเกล็ดตรงหน้าที่กำลังพยายามลุกขึ้นยืน แต่จิตใจกลับจดจ่ออยู่กับร่างกายของตัวเองที่กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง ร่างกายของเขาได้ปรากฏเกล็ดสีดำมันวาวราวกับทาน้ำมันเอาไว้ทั่วทั้งตัวแล้วมันก็ได้ยืดขยายออกในส่วนต่างๆ พร้อมๆ กัน จนเสร็จสมบูรณ์ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

    " โฮก "

    ภูมิได้ร้องคำรามออกมาดังลั่นโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจร่างกับว่าร่างกายนี้ต้องการประกาศศักดาของความยิ่งใหญ่ของตัวมันเอง

    ร่างกายของเขาในตอนนี้นั้นไม่หลงเหลือเคล้าโครงของมนุษย์หรือร่างซิงโครไนซ์อยู่เลย ร่างกายของเขาเปลี่ยนเป็นมังกรโดยสมบูรณ์ ซึ่งเป็นมังกรในรูปแบบมังกร หัวประดับไปด้วยเขาสีดำปลายแหลมหนึ่งคู่ชี้ไปด้านหลัง ระหว่างเขามีขนเส้นยาวๆ เหมือนแผงม้าสีน้ำเงินลากยาวตั้งแต่หัวไปจนสุดปลายหาง มีปีกนกสีดำหนึ่งคู่อยู่กลางหลัง ขาทั้งสี่จึกลงบนพื้นแข็งๆ จนเป็นรอยทั่วทั้งลำตัวสีฟ้าไร้ซึ่งเกล็ด

    'เรากลายเป็นมังกรแบบแม่แล้วจริงๆ ด้วย '

   ภูมิได้ถึงเรื่องราวที่แม่ของเขาได้เล่นให้ฟังด้วยรอยยิ้มในใจว่าแม่ของเขานั้นเธอก็เป็นหนึ่งในมังกรที่เหลือรอดเช่นกัน กับพ่อของเขา ทั้งสองคนนั้นมาจากดวงดาวที่ชื่อว่า ดาเรีย ที่ล่มสลายและได้มาอาศัยอยู่กับพวกมนุษย์ในโลกนี้อย่างเงียบๆ จนให้กำเนิดเขาขึ้นมา

    ' ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องอื่น ต้องจัดการเจ้าตัวนี้ก่อน '

    เขาได้สติทันทีเมื่อตรงหน้าเขานั้นเจ้าลิงบาบูนนั้นที่ตอนนั้นมันกำลังคุกเข่าก้มหัวตัวสั่นเทาราวกับว่ามันกำลังหวาดกลัวเขาที่อยู่ในร่างนี้อย่างหนัก

    ภูมิได้ยกเท้าขวาข้างหน้าขึ้นมาช้าๆ แล้วกระทืบลงไปยังร่างที่หมอบอยู่จนมันพื้นหินแตกกระจายกลายเป็นหลุมลึกฝุ่นควันกระจายเต็มไปหมด เมื่อเขายกเท้าขึ้นมาดูก็เห็นเพียงเศษซากชิ้นส่วนและเลือดเลอะเต็มไปหมด พร้อมๆ กับพื้นที่ข้างในดันเจี้ยนแห่งนี้สั่งไหวอย่างรุนแรง

    เมื่อรู้ว่าดันเจี้ยนกำลังจะหายไปภูมิก็ได้กลับมาอยู่ในรูปร่างมนุษย์ปกติอีกครั้งพร้อมกับพละกำลังที่เต็มเปี่ยมเหมือนกับว่าเขานั้นไม่เคยได้ต่อสู้มาก่อน เมื่อดันเจี้ยนได้หายไปแล้วภูมิก็ได้ลูบไปที่แหวนสามครั้ง

   ' แม่ครับมารับผมหน่อย '

    ภูมิได้ทำตามที่แม่บอกเอาไว้เมื่อเขาออกจากดันเจี้ยนแล้วให้เขาทำแบบนี้

    เงียบ 30 นาทีผ่านไป

    " หืม หรือว่าเราทำไม่ถูกหว่า แม่มารับผมหน่อยครับ "

    ภูมิได้ทำใหม่อีกครั้งในครั้งนี้เขาได้พูดออกมาด้วยเสียงที่มีระดับปกติ แต่ทุกอย่างก็เงียบราวกับทักแชทสาวไปแล้วเขาไม่อ่าน

    1 ชั่วโมงผ่านไป

    " แม่มารับผมหน่อยครับ "

    คราวนี้เขาได้ตะโกนออกมาเสียงอันดังก้องป่าแต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยแล้วในครั้งนี้เขาก็ได้นั่งรอแม่ของเขาเป็นเวลาถึง 2 ชั่วโมง ซึ่งรวมๆ เวลาที่ผ่านมาเกือบๆ 4 ชั่วโมงได้ นั้นทำให้เขาใจคอเริ่มไม่ดีกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับแม่ของเขาก็เป็นไปได้แล้วในตอนนี้เขาก็ได้รู้ว่าจะออกตามหาแม่ของเขาได้ที่ไหนด้วย

    ภูมิตัดสินใจไม่รออีกต่อไปเพราะเขานั้นได้รอมานานแล้ว เขาได้แปลงร่างเป็นมังกรซึ่งใช้เพียงแค่ความคิดก็ทำได้พุ่งออกจากถ้ำใต้น้ำขึ้นไปบนพื้นดิน เมื่อมายืนบนพื้นก็ได้กลายร่างเป็นมนุษย์ เขาได้เดินทางขึ้นไปทางทิศเหนือเพื่อหาที่หลบภัยเผื่อจะมีข่าวคราวของแม่ของเขาเพราะแม่ของเขาได้เดินทางไปยังทิศทางนี้