เทพแห่งความตาย

"เจ้าเป็นใคร?"

"ทำไมถึงมาอยู่ในห้องของเอลิออสได้?

แล้วทำไมถึงได้เปลือยแบบนี้กัน?!"

"องค์ชายเอลิออสทรงเรียกพวกกระหม่อมมาเพื่อสนองความต้องการของพระองค์เพคะ~"

"ใช่ไหมเพคะ?"

หญิงสาวเดินไปควงแขนเอลิออสและพูดถามใกล้ๆใบหูของเขาอย่างแผ่วเบา

"นี่คือแผนของพวกเจ้างั้นรึ?"

เอลิออสถามขึ้นด้วยเสียงเรียบเฉย

"ยอมรับก็ได้เพคะว่านี่เป็นหนึ่งในแผน

ยังไงก็ได้ผลได้ดีเลยใช่ไหมเพคะ~"

"ไม่เลย"

"ข้าไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว"

"เพราะฉะนั้นก็รีบไสหัวไปได้แล้วก่อนที่ข้าจะลงมือฆ่าพวกเจ้าจริงๆ"

"น่ากลัวจังเลยเพคะ~"

"พวกกระหม่อมคงต้องขอตัวลากันไปแล้ว

องค์ชายคงไม่ต้องการพวกเราแล้วแสดงว่า

ต่อไปพระองค์จะลงมือกับพวกนางงั้นรึ?"

"อืม... ช่างเป็นคนที่คาดเดาไม่ได้จริงๆเพคะ"

"ไว้วันหลังใช้บริการใหม่นะเพคะ~"

และเหล่าหญิงสาวคณิกาก็ได้เดินออกไปกันไปจนหมดทำให้เหลือแค่เอลิออส องค์หญิงเชอร์เบทและองค์หญิงเซลีนที่กำลังยืนอึ้งกับ

คำพูดของหญิงสาวคนเมื่อกี้กันอยู่

"ท่านมีอะไรงั้นรึ?"

เอลิออสพูดขึ้นทำให้เรียกสติของพวกนางกลับมาได้สักที

"ข้ามีอะไรงั้นรึ?!"

"เจ้าต่างหากที่กำลังทำอะไรกันอยู่?!"

องค์หญิงเชอร์เบทถามขึ้นด้วยความเดือด

"ท่านเชื่อคำของนางคณิกานางนั้นงั้นรึ?"

"เอลิออส ข้าเห็นกับตาว่าหญิงสาวเหล่านั้นอยู่ในห้องของเจ้าแล้วทุกคนยังเปลือยเปล่า

อีกด้วยแล้วเจ้าจะให้ข้าคิดว่ามันคืออะไร?"

"แล้วทำไมเจ้าถึงได้มาแยกห้องนอนกับ

องค์หญิงแอลลิสันแบบนี้ด้วย?"

"หรือว่าเป็นเพราะเรื่องแบบนี้กัน?!"

"ข้าบอกได้แค่ว่ามันไม่ได้เป็นตามที่ท่านเห็นเท่านั้นส่วนท่านจะคิดอย่างไรต่อไปข้าก็ไม่มี

สิทธิไปบังคับท่าน เท่านั้นแหละ"

"หึ! วันนี้ข้าจะไม่คะยั้นคะยอเจ้าก็ได้

เพราะเซลีนมีอะไรจะพูดกับเจ้า"

"แต่วันหลังเจ้าต้องเล่าให้ข้า!"

องค์หญิงเชอร์เบทพูดเสร็จก็เดินออกไปจากห้องอย่างไม่เต็มใจทันที

"ข..ข้าอยากรู้ว่าทำไมจู่ๆท่านถึงตัดสินใจแต่งงานกับองค์หญิงแอลลิสัน?"

องค์หญิงเซลีนพูดขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน

นางถามตรงๆแบบนี้แล้วจะให้เอลิออสตอบ

ว่าอะไรกันล่ะ?

"ไม่รู้สิ"

องค์หญิงเซลีนมองหน้าเอลิออสอย่างสงสัย

ก่อนที่จะตัดสินใจถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

"ท่านไม่ได้รักนาง?!"

ด้วยความที่องค์หญิงเซลีนนางก็สนิทสนมกับ

เอลิออสมาตั้งแต่เด็กๆทำให้นางย่อมรู้จักนิสัยของเขาเป็นอย่างดีและเอลิออสก็รู้นิสัย

ของนางเป็นอย่างดีเช่นกัน

"เจ้ามีอะไรงั้นรึ?"

ดวงตาของเอลิออสพลันเบิกกว้างคล้ายกำลังแตกตื่น เพราะการเปลี่ยนแปลงของหญิงสาว

ตรงหน้ากะทันหันจนเกินไป

บนตักของตนถูกนั่งคร่อมไว้โดยหญิงสาวรูปงามนัยต์ตาของทั้งสองต่างจ้องผสานซึ่งกันและกันสองมือของนางพันไปรอบลำคอของเอลิออสกลิ่นหอมของเรือนกายนางแตกต่างจากที่เคยสัมผัสมาก่อน ตลอดมากลิ่นกายนี้เป็นดั่งกลิ่นหอมของดอกไม้นานาพรรณแต่กลิ่นหอมเบื้องหน้ากลับเป็นกลิ่นหอมชวนหลงไหล เพียงสูดดมเบาๆกลับสามารถเร่งเร้าเลือดลมภายในให้สูบฉีด

เอลิออสไม่ใช่ว่าไม่สนใจหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าเพราะว่าเขานั้นก็ได้แอบรักนางมาโดยตลอดจนกระทั่งนางแต่งงานไปทำให้เขารู้สึกเสียใจผิดหวังอยู่ตลอดแต่ในตอนนี้นางกลับรุกถึงเพียงนี้? เพียงแต่สิ่งที่เกิดขึ้นเปลี่ยน

แปลงเร็วจนเกินไปทำให้แม้แต่เขาเองก็ยังรับมือไม่ทันเท่านั้น

เมื่อเซลีนเห็นว่าเอลิออสไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเลยนางจึงใช้ริมฝีปากอ่อนนุ่มประคบจูบตรงปากของเขาในทันที มือเรียวขาวราวกับหยกค่อยๆปลดอาภรณ์ช่วงบนของนางออกอย่างแช่มช้า เผยให้เห็นปทุมถันใหญ่โตกลมกลึงน่าลูบไล้

เมื่อเอลิออสได้เห็นการกระทำของหญิงสาวตรงหน้าแล้วเขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือเด็กสาวที่เคยโตมาด้วยกันและตนรักมาก่อน

"เจ้าจะทำอะไร?!"

เอลิออสถามขึ้นด้วยใบหน้าตกใจ

"ข..ข้ารักท่านมาโดยตลอด.."

องค์หญิงเซลีนพูดขึ้นด้วยคงามเขินอาย

เหตุการณ์นี้มันทำให้เหมือนมีฟ้าผ่าอยู่ในหัวใจของเอลิออสก็ไม่ปานซึ่งในที่สุดเขา

ก็ได้ยินคำพูดที่เขาอยากได้ยินมาจากนาง

มาโดยตลอดแต่ตอนนี้...

"ข้าก็รักเจ้า แต่พี่ชายของข้าเล่า?"

"ท่านชาร์ลสรู้มาโดยตลอดว่าข้ารักท่าน

ท่านชาร์ลสจึงปฏิบัติกับข้าเป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น ท่านไม่ได้ทำอะไรข้า.."

"ส่วนเรื่องการสมรสท่านก็รู้ว่าท่านชาร์ลสทรง