ฉันยืนตรงหน้าไนล์ เม้มรีบฝีปากขณะช่วยเขากลัดกระดุมเม็ดบนสุดบนเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา เขาอยู่ในลุคเกือบเป็ทางการ ส่วนฉันสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวกับกระโปรงทรงสวิงสีเทา และสวมคัทชูสีเบส
เราทั้งคู่ยืนตรงลานจอดรถข้างร้านของป๊า ซึ่งชั้น 2 และ 3 เป็ส่วนของตัวบ้าน ส่วนชั้นล่างถูกใช้เป็ร้านอาหาร
“เดี๋ยวนะคะ” ฉันควบคุมมือสั่นเทาของตัวเองแทบไม่ได้ กระดุมเพียงเม็ดเดียวก็กลัดมันได้ยากเย็นเหลือเกิน
“ไม่เป็ไร ฉันทำเอง” ไนล์จับมือฉันไว้ แล้วจัดการกระดุมเม็ดนั้นเสียเอง เขาแทบไม่แสดงอาการกังวลใดๆ เลยสักนิด เพียงแต่จับมือฉันให้เดิมตามเข้าไปในบ้านอย่างมั่นคง
ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเพราะอะไรฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดเมื่อมีเขาอยู่ใกล้ยามเผชิญหน้ากับปัญหา และหวั่นไหวเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพังสองต่อสอง
ม้ารู้แล้วว่าฉันกับไนล์จะเข้ามาพบในวันนี้ จึงจัดแจงให้ทุกคนในบ้านได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้า ฉันรู้ว่าม้าจะดึงป๊าให้มารอเจอเรานั้นคงยากเย็นเอาการ เฮียชินกับเฮียเชนอยู่ที่นี่ด้วย พี่ชายทั้ง 2 คน มองไนล์อย่างประเมินทำฉันหวาดหวั่นว่ากลัวว่าพวกเขาจะสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ไหว แต่ไนล์ไม่ได้แสดงอาการหวั่นเกรงหนำซ้ำยังค่อนไปทางอ่อนน้อมด้วยซ้ำเมื่อย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างฉันบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ
ป๊าไม่มองหน้าเราด้วยซ้ำ ท่านวางมือบนเข่าทั้งสองข้าง เสมองไปทางอื่น หายใจแรงเร็วน่าเกรงขาม
“สวัสดีครับ ผมชื่อไนล์” เขาแนะนำตัวกับทุกคน ม้าพยักหน้ารับหลังมองเขาอย่างประเมินั้แ่ก่อนหน้านี้
เฮียชินขบกราม เขาขึ้นชื่อเื่หวงน้องสาว เคยทำหน้าที่รับส่งฉันั้แ่สมัยเรียนมัธยมต้นจนกระทั่งจบมหาวิทยาลัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาเชื่อฟังคำสั่งของป๊ามากขนาดไหน หากป๊าพูดคำไหนย่อมเป็คำนั้น เช่นเดียวกับคำสั่งเด็ดขาดว่าให้คอยสอดส่องชีวิตของฉันกับเพศตรงข้าม และเฮียชินก็ทำได้ดีสมหน้าที่เสมอมา แต่เมื่อปล่อยให้ออกห่างจากสายตาเพียงครั้งเดียวก็นำพาเื่เสื่อมเสียมาจนได้
ม้าและเฮียเชนรับไหว้ไนล์อย่างเต็มใจ แต่เฮียชินได้แต่พ่นลมหายใจ มองไนล์ราวกับเป็ศัตรูตัวฉกาจ
“ผมมาพบเพื่อจะขออนุญาตให้หลินแต่งงานกับผมครับ” เสียงของนายยังคงหนักแน่นเช่นเดิม แม้มีสายตาดุเดือดราวพ่อเสือจ้องขย้ำเหยื่อจับจ้องทุกอากัปกิริยาก็ตาม
“เฮอะ!”
ป๊ากับเฮียชินทำเสียงเฮอะออกมาพร้อมกันราวกับนัดกันไว้ นิสัยของทั้งคู่เหมือนกันชนิดที่ไม่บอกก็รู้ว่าเป็พ่อลูกกันอย่างแท้จริง และไม่ต้องสงสัยว่านิสัยอ่อนน้อม ใจเย็นของเฮียเชนได้มาจากม้า ส่วนฉันมีอย่างละครึ่งหนึ่งของพวกเขารวมกัน
“ธรรมเนียมของบ้านนายคือการส่งลูกมาสู่ขอผู้หญิงคนเดียวแบบนี้น่ะเรอะ!!” ป๊าถามเยาะๆ เมื่อเขามาคุยเื่แต่งงานเพียงตัวคนเดียว ไม่มีญาติผู้ใหญ่มาด้วยแม้สักคนเดียว
“อันที่จริงผมอยากมาขอขมาครับก่อนครับ และบอกเื่แต่งงานคร่าวๆ ก่อนที่พ่อกับแม่จะมาพบอย่างเป็ทางการ” เขาอธิบาย แต่คนฟังด้วยอคติอย่างป๊ากับเฮียชินได้แต่สั่นหน้าไม่ยอมรับ
“ฉันไม่อนุญาต!” ป๊าบอกอย่างเด็ดขาด
“ป๊า ฟังพวกเขาก่อนสิ” ม้าช่วยทัดทานอีกเสียง
“ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน” ป๊าย้ำอีกครั้ง พลางปาดเหงื่อเม็ดเป้งบนใบหน้าออกเร็วๆ ท่านมองไนล์เพียงแวบเดียวแล้วเบือนไปทางอื่นราวกับรังเกียจอย่างมากจนไม่อาจทนมองได้นานกว่านั้น
“ผมอยากขอโทษกับเื่ที่เกิดขึ้นนะครับ ถ้าไม่ให้อภัยผมแต่ยกโทษให้หลินก็ยังดี เธอไม่เคยสบายใจเลยที่เป็แบบนี้”
ฉันซึ้งใจเมื่อเขาพยายามบอกให้ป๊ารับรู้ เพราะรู้ดีว่าฉันไม่มีโอกาสปริปากบอกด้วยตัวเอง
“ไม่ต้องสะเออะมาบอกว่าฉันต้องคิดอะไร” ป๊าทำท่าจะผุดลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าเราทั้งคู่ยังไม่ถอดใจ และยังคงนั่งอยู่เช่นเดิม
“ป๊า ใจเย็นสักนิดสิ” ม้าดึงแขนป๊าไว้ให้นั่งลง
“ไม่ว่าแกจะทำยังไงฉันก็ไม่มีทางยกโทษให้เด็ดขาด” ดวงตาของป๊าเริ่มแดงก่ำ จ้องมาที่มือของไนล์ที่บีบมือฉันไว้อย่างพยายามปลอบโยน แววตาของป๊าแทบลุกเป็ไฟ รับไม่ได้กับภาพที่เห็นอีกทั้งยังผูกใจเจ็บเหลือเกินว่าไนล์เป็คนทำลายชีวิตฉัน
ตุ้บบ!
ฉัน ม้า และเฮียเชนต่างใเมื่อได้ยินเสียงกระทบแรงๆ ขณะที่เฮียชินหัวเราะฮึแสดงอาการสะใจเมื่อสันหนังสือปกแข็งหลุดลอยจากมือป๊ามากระทบหน้าอกของไนล์เต็มแรง เขาสะดุ้งเล็กน้อย ขบกรามกลั้นความเ็ป
“ป๊า!! ทำไมทำแบบนั้นล่ะ” ม้าร้องออกมาแล้วรีบเดินกึ่งวิ่งตามป๊าที่อึดอัดออกจากวงสนทนาออกไปอย่างไม่หันมาดูดำดูดีไนล์กับฉันเลยสักนิด
“คุณ เจ็บไหม” ฉันถามไนล์อย่างลนลาน ไม่รู้ควรช่วยเขาอย่างไรดี
“ไม่เป็ไร” ไนล์พยายามฝืนทำใบหน้านิ่งเฉยตอนตอบ แต่ฉันรู้ดีว่าจากเสียงอันดังตอนมันกระทบกับแผงอกทั้งหนักแน่นและรุนแรงขนาดไหน ไม่มีทางเลยที่จะไม่เจ็บ หากเป็ศีรษะอาจมีเืผุดซึมออกมาแล้วด้วยซ้ำ
ฉันผุดลุกขึ้นแล้วดึงให้เขาลุกขึ้นตาม ดวงตาคลอรื้นด้วยม่านน้ำตาเพราะรู้สึกผิดเต็มหัวใจที่พาลทำให้เขาต้องเจ็บตัวเปล่าๆ
“ถ้าเป็ฉัน นายจะเจ็บกว่านี้ด้วยซ้ำ!” เฮียชินกระแทกเสียง สีหน้าดุดันกระทั่งเฮียเชนต้องรั้งร่างเอาไว้เมื่อเขาทำท่าจะย่างสามขุมตรงไปยังตำแหน่งที่ไนล์นั่งอยู่
“กลับไปก่อนดีกว่าหลิน” เฮียเชนบอกเสียงเครียดขณะพยายามรั้งเฮียชินเอาไว้
ฉันดึงให้ไนล์เดินตามออกมา แม้ท่าทางของเขาคล้ายไม่อยากทำตามเพราะอยากอยู่ขอโทษป๊าให้ถึงที่สุดก่อน
…
.
.
ด่านของป๊าก็ไม่ได้ง่ายกว่าด่านของคุณนิชชาเลยค่ะ >
64K
![(E-Book) เกิดใหม่อีกครา วานวาสนาไม่ข้องเกี่ยว เล่ม 1 [BL]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704036396_74831372.webp)
