(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        ขณะที่หวงเยี่ยได้เดินทางออกไปจากกำแพงเมือง จนเหลือเพียงเงาดำสายหนึ่งที่มุ่งสู่ทิศเหนืออย่างไม่ลังเล

        เมื่อประตูปิดสนิท เสียงกระแทกหนักอึ้งดังสะท้อนทั่วลานตรวจ ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับเข้าสู่ภาวะปกติ เจ้าหน้าที่เดินตรวจตราตามตำแหน่งเดิม นักล่ามังกรบางกลุ่มยังคงรอคิว บางคนหัวเราะคุยกันต่อเหมือนไม่มีสิ่งใดผิดแปลก

        ทว่าในความเคลื่อนไหวอันเป็นระเบียบนั้น ยังมีสายตาคู่หนึ่งที่แปรเปลี่ยนไป

        เจ้าหน้าที่ผู้หนึ่งซึ่งก่อนหน้านี้ยืนตรวจบัตรอยู่ด้านข้างได้ค่อยๆถอยออกจากตำแหน่งอย่างแนบเนียน

        เขาก้าวเดินผ่านระเบียงเหล็กด้านหลังอาคารสถานที่ทำการ สีหน้าเรียบเฉยดั่งคนทั่วไปที่กำลังเปลี่ยนเวร

        เมื่อมาถึงห้องพักเล็กๆซึ่งอยู่ชั้นในสุดของอาคาร เขารีบเดินไปยังโต๊ะของตน เปิดลิ้นชักหยิบอุปกรณ์สื่อสารทรงสี่เหลี่ยมออกมา หน้าจอเรืองแสงสีเขียวอ่อนเมื่อถูกเปิดใช้งาน นิ้วมือของเขากดรหัสผ่านอย่างรวดเร็ว ทำให้สัญญาณเชื่อมต่อไปยังปลายทางที่ถูกบันทึกไว้

        《ว่ายังไงพ่อรูปหล่อ?》

        เมื่ออีกฝั่งรับสาย เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ แววตาเปลี่ยนเป็นประกายเจ้าเล่ห์

        “คนสวย! มีเหยื่ออันโอชะออกไปยังนอกกำแพงเมืองวะ”

        “ใส่หน้ากากสีขาว ชุดโค้ทสีดำยาว และกำลังมุ่งหน้าไปทางเหนือ ไปยังผืนป่าโบราณคงหมิง มันจะต้องผ่านซากปรักหักพังของเมืองที่ล่มสลายอีกหลายแห่ง แถมเจ้าเด็กนี่เป็นถึงลูกศิษย์ของคณบดีหวูเหยียนจีแห่งมหาวิทยาลัยเทพอสูรอีกด้วยนะ! คนใหญ่คนโตเลยละ”

        “ทว่าพลังของมันกลับเป็นแค่นักล่ามังกรระดับสองขั้นแรกเริ่มเท่านั้น!”

        ริมฝีปากเหยียดยิ้มกว้างขึ้น

        “แต่เจ้าเด็กเวรนี้มีทั้งพาหนะวิญญาณสองล้อ รวมถึงแหวนมิติที่สวมอยู่บนนิ้วมืออีกด้วย!”

        “คาดว่ามันน่าจะมีทรัพยากรอีกไม่น้อยภายในแหวนมิติเลยละ”

        คำพูดมากมายอาบด้วยความโลภที่แทบล้นทะลัก ทำให้ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนน้ำเสียงอันสั่นเครือจะตอบกลับมา

        《จะ.. จริงเหรอ? ทั้งพาหนะวิญญาณและแหวนมิติที่สวมใส่?!》

        《นี่มันเหยื่อตัวใหญ่ที่กล้าออกมานอกกำแพงเมืองเลยนี่หว่า》

        เจ้าหน้าที่หัวเราะเบาๆ

        “ข้าจะโกหกไปทำไมกันล่ะ”

        ปลายสายพูดต่อทันที

        《เข้าใจแล้ว ขอบใจที่ส่งข่าวมาให้กับกลุ่มของพวกเราเหมือนเช่นเดิม ส่วนแบ่งก็ 10% เหมือนเดิม เข้าใจไหม?》

        แววตาของเจ้าหน้าที่เป็นประกายวาบ

        “รับทราบ! เหยื่อในครานี้แค่ได้ส่วนนึงก็ร่ำรวยขึ้นไม่รู้ตัวแล้ว”

        น้ำเสียงของเขาชัดเจนและกระตือรือร้น

        หลังจากวางสาย เขาก็รีบปิดอุปกรณ์สื่อสารอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บมันกลับลงในลิ้นชัก มือของเขาลูบหน้าเบาๆเพื่อปรับสีหน้า แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความโลภค่อยๆกลับมาเรียบเฉย ลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ปกคอเสื้อถูกดึงให้ตรง กระดุมถูกตรวจดูอีกครั้ง

        เขาหยุดยืนครู่หนึ่ง ใบหน้ากลับมาเป็นสีหน้าของเจ้าหน้าที่ผู้ซื่อสัตย์ ไร้ร่องรอยของบทสนทนาเมื่อครู่

        เมื่อกลับถึงพื้นที่ ชายคนนี้ก็ประจำตำแหน่งเดิมอย่างแนบเนียน สายตากวาดมองผู้คนที่เข้าออกตามปกติ ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        ....

        ขณะที่ด้านนอกของกำแพง หวงเยี่ยได้ขับพาหนะวิญญาณสองล้อของตนทะยานออกไปด้วยความเร็วสูง

        ลมเย็นจากพื้นที่รกร้างพัดกระแทกเข้ากับร่างของเขาอย่างไม่ปรานี ฝุ่นทรายลอยฟุ้งตามแรงปะทะ

        กลิ่นอายของดินชื้นปนกลิ่นไหม้จางๆจากสิ่งปลูกสร้างที่พังทลายลอยปะปนในอากาศ

        สองฟากทางที่ทอดยาวไปสู่ทิศเหนือมิได้มีทิวทัศน์อันงดงามอย่างที่ใครบางคนเคยจินตนาการ

        สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า คือซากปรักหักพังของเมืองที่ถูกทำลาย โครงสร้างตึกสูงเอียงกระเท่เร่ บางแห่งพังครืนเหลือเพียงเศษคอนกรีตซ้อนทับกันอย่างยุ่งเหยิง กระจกแตกกระจายสะท้อนแสงแดดเป็นประกายเย็นเยียบ

        ป้ายถนนที่ขึ้นสนิมเอนไปด้านหนึ่ง ตัวอักษรซีดจางจนแทบอ่านไม่ออก เถาวัลย์และพืชพันธุ์ไม้สีเขียวเข้มเลื้อยพันตามเสาไฟฟ้าและผนังตึก รากไม้แทงทะลุพื้นคอนกรีตที่แตกร้าว ราวกับธรรมชาติค่อยๆกลืนกินสิ่งที่มนุษย์เคยสร้างขึ้นอย่างอดทน

        มันคือเมืองรกร้างที่ไร้เสียงหัวเราะ มันคืออาณาเขตอันตรายที่สัตว์อสูรมังกรใช้เป็นถิ่นอาศัย บางเงาร่างขยับไหวอยู่ในความมืดของอาคารพังทลาย บางตัวปีนป่ายบนซากโครงเหล็ก บางเสียงคำรามดังสะท้อนจากตรอกแคบที่เต็มไปด้วยเศษหิน

        หวงเยี่ยจ้องมองภาพเหล่านั้นผ่านหน้ากาก สายตาแน่นิ่ง แต่หัวใจกลับหนักอึ้ง

        “นี่แหละคือโลกความจริงที่แสนโหดร้าย.. ถึงตัวของข้าจะเคยเห็นมันมาแล้วครั้งหนึ่งแล้วก็เถอะ แต่พอมาได้เห็นซากปรักหักพังของเมืองพวกนี้อีกครั้ง มันก็ทำให้จิตใจเกิดความห่อเหี่ยวขึ้นได้โดยไม่รู้ตัว!”

        “ครั้นหนึ่งอาณาเขตพวกนี้คือเมืองที่พวกเราเผ่าพันธุ์มนุษย์อาศัยอยู่แท้ๆ”

        “ทว่าเมื่อพลังวิญญาณปรากฏ โลกเกิดการขยายตัว และสิ่งเลวร้ายอย่างไอ้พวกเผ่าพันธุ์มังกรปรากฏขึ้น”

        “ประชากรนับหลายพันล้านคนกลับต้องตกตายลงอย่างน่าอนาถ! ส่วนหนึ่งเป็นเพราะอาวุธนิวเคลียร์อะนะ”

        ภาพระเบิดที่ทำลายล้างทุกสิ่งปรากฏขึ้นในความคิด

        “แต่อาวุธที่รุนแรงเหล่านั้นกลับไม่อาจทำร้ายได้กระทั่งเผ่าพันธุ์มังกรระดับต่ำสุด แถมดันไปเพิ่มพูนพลังให้กับพวกมันอีก!”

        “จนสถานการณ์ได้แปรเปลี่ยนไปมากมาย สัตว์ป่านับไม่ถ้วนที่เคยอาศัยอยู่ในผืนป่าและทุ่งหญ้า ถูกอิทธิพลของเผ่าพันธุ์มังกรกลืนกิน กลายสภาพเป็นสัตว์อสูรมังกรที่ดุร้ายและไร้สติดวงตาสีแดงฉาน เขี้ยวคมยาว ร่างกายบิดเบี้ยวจากพลังที่ไม่ควรเป็นของพวกมัน”

        หวงเยี่ยเหลือบมองเงาร่างหนึ่งที่เคลื่อนไหวอยู่บนซากสะพานถล่ม มันคำรามเสียงแหบพร่า ก่อนจะกระโดดหายเข้าไปในเงามืด

        “เฮ้อ.. เป็นแบบนี้แล้ว การอยู่อาศัยภายในกำแพงเมืองและทวีปทั้งห้า สำหรับมนุษย์แล้วคงเป็นความคิดที่ดีกว่าละนะ”

        ระบบกลืนกินมังกรเมื่อได้ยินคำตัดเพ้อของชายหนุ่มก็ตอบกลับ

        【เรื่องปกติคะโฮสต์】

        【อย่าลืมนะว่าเมื่อผ่านพ้นอาณาเขตกำแพงมาแล้ว พวกเราก็ไม่ได้อยู่ในทวีปทางเหนืออีกต่อไป แต่จะถูกเรียกว่าทวีปแห่งมังกร】

        หวงเยี่ยเลิกคิ้วเล็กน้อย

        “ทวีปแห่งมังกร!”

        คำเรียกขานนั้นสะท้อนในใจ

        【เพราะงั้นแล้ว.. โฮสต์ไม่จำเป็นต้องคิดมากไปหรอกเจ้าค่ะ】

        【เผ่าพันธุ์มังกรที่อาศัยอยู่ในโลกใบนี้น่ะ มันเป็นเพียงแค่กลุ่มเม็ดทรายเล็กๆที่อยู่ภายในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่เท่านั้น】

        หวงเยี่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขากวาดมองซากเมืองที่ทอดยาวไกลสุดสายตา

        【เชื่อเถอะค่ะ】

        【ถ้าได้พบเจอกับความเป็นจริง จะเข้าใจเลยว่าความสิ้นหวังที่มนุษย์ต้องเผชิญมาสองร้อยปีนี้น่ะ มันเทียบไม่ได้สักเสี้ยวหนึ่งที่เหล่าเผ่าพันธุ์มนุษย์โบราณได้พบเจอ หายนะที่เกิดขึ้นระหว่างระยะเวลาที่ผ่านๆมาน่ะ มันผิดกันอย่างลิบลับเลยก็ว่าได้!】

        【เพราะงั้น.. 】

        ระบบเงียบไปครู่นึง ก่อนที่จะแสดงออกและถอนหายใจออกมาในทันที

        【ช่างมันเถอะคะ ยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ใกล้ตัวของโฮสต์มากเกินไป】

        ..

        ตอนติดเหรียญจะยาวกว่าตอนปกติ2-3เท่านะงัฟ

        ขอบคุณผู้อ่านที่ยังคงติดตามและสนับสนุนครับ