วันอาทิตย์ถัดมา เสี่ยวโหลวออกจากอพาร์ตเมนต์ก่อนฟ้าสาง เนื่องจากเขามีวันที่ยุ่งและไม่กล้าเผชิญหน้ากับหยวนซี ใครจะรู้ว่าเขายังคงสูบอะไรอยู่และบ้าไปแล้วหรือเปล่า
ในฐานะพนักงานพาร์ทไทม์ที่ได้รับการรับรอง เครื่องสื่อสารของเสี่ยวโหลวรูดบัตรและตอนนี้เขาสามารถเข้าประตูของแผนกวิจัยและพัฒนาเม็กกะได้อย่างอิสระ แน่นอนว่านอกจากล็อบบี้ของแผนกวิจัยและพัฒนาเม็กกะแล้ว เขาจะต้องไปที่ห้องแล็บขนาดใหญ่ของอาจารย์เหยียนและห้องที่เขาได้รับมอบหมายให้ทำความสะอาด
ยังเช้าอยู่และโถงทางเดินแทบจะว่างเปล่า เสี่ยวโหลวเดินอย่างรวดเร็วไปยังชั้นที่เป็ของอาจารย์เหยียนโดยเฉพาะ ผ่านห้องแล็บขนาดใหญ่และเข้าไปในห้องที่เต็มไปด้วยชิ้นส่วนเม็กกะ เขาไม่มีเวลามากนัก ตอนนี้เขาจำชิ้นส่วนเกรด 2 ได้เพียงหนึ่งในห้าเท่านั้น เขารู้สึกว่าต้องใช้เวลาทบทวนยี่สิบชิ้นก่อนหน้านี้
หลังจากทบทวนเนื้อหาเมื่อวานอย่างรวดเร็ว เสี่ยวโหลวก็เริ่มสมาธิอ่านส่วนต่อไป
แม้ว่าจะมีชิ้นส่วนเกรด 1 เป็พื้นฐาน แต่ความซับซ้อนของการสร้างชิ้นส่วนเกรด 2 และความยากของการกลึงและประกอบก็ไม่ควรมองข้าม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในขั้นตอนหลังๆ จะยิ่งยากขึ้น
แต่ยิ่งเสี่ยวโหลวอ่าน เขาก็ยิ่งกระตือรือร้นมากขึ้น และเต็มไปด้วยความสุขอย่างจริงใจ เขาแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะไปข้างๆ กองชิ้นส่วนและเริ่มประกอบ
เขายังได้รับโบนัสอีกอย่างหนึ่ง ปัญหาที่เขาเคยพบเมื่อวานซืนกับชิ้นส่วนเกรด 1 ซึ่งยากที่จะเข้าใจในสองวันที่ผ่านมาไม่ว่าจะคิดอย่างไร ก็ถูกแก้ไขอย่างง่ายดายในคำอธิบายของชิ้นส่วนเกรด 2 เมื่อครู่นี้
มุมปากของเสี่ยวโหลวยกขึ้นเล็กน้อย เขาอาจจะทำให้อาจารย์ซงมีความสุขคืนนี้ได้ เมื่อเขาเข้าสู่เว็บเสมือนเมื่อวาน เขาอดไม่ได้ที่จะถามอาจารย์ซงเกี่ยวกับปัญหาที่เขาไม่เข้าใจ อาจารย์ซงบอกให้เขาคิดก่อน และถ้ายังทำไม่ได้ เขาจะกลับมาหาเขา
เสี่ยวโหลวอยากเป็นักรบเม็กกะและในที่สุดก็เดินทางท่องจักรวาลในฐานะวีรบุรุษ แต่หลังจากเข้าสู่แผนกผลิตเม็กกะ เขารู้สึกว่ามันสนุกกว่าการเป็นักรบ
เมื่อเขากำลังตื่นเต้น ประตูก็ถูกเคาะสองครั้ง เสี่ยวโหลวใและเปิดประตู เซินหยวนที่สวมเสื้อผ้าสีเทากำลังมองเขาอยู่
เซินหยวนยิ้มเล็กน้อยและพยักหน้าให้เสี่ยวโหลวออกมา
เสี่ยวโหลวมองดูผู้ช่วยที่ยุ่งอยู่ข้างนอกและเดินตามเซินหยวนออกไป
หลังจากออกมา เซินหยวนมองเสี่ยวโหลวสองครั้งและยกคิ้ว "อาจารย์พูดถูกเกี่ยวกับคุณ คุณปรับตัวได้ดีในสองวันที่ผ่านมา ในด้านหนึ่ง ผมตื่นเต้นที่ได้อยู่ในห้องแล็บของอาจารย์เหยียน แต่ในอีกด้านหนึ่ง ผมก็กลัวเพราะความเข้มงวดของอาจารย์เหยียน"
เสี่ยวโหลวมองเซินหยวนด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ พี่ชาย คุณไม่ได้อยู่คนเดียว ทุกครั้งที่ผมเห็นคุณตาคนนั้นอ้าปาก ผมก็มีแรงกระตุ้นที่จะคุกเข่า...
"ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณไปกินข้าว เมื่อวานผมเห็นคุณไม่ได้ออกมาและอาจารย์เหยียนคอยจับตาดูพวกเรา วันนี้ผมเสร็จเร็ว ผมจะแสดงทางให้คุณ" เซินหยวนพูดขณะเดิน
"พี่เซิน ผมเรียกคุณแบบนั้นได้ไหม? ขอบคุณมากครับ และขอบคุณสำหรับคำแนะนำเมื่อวานด้วย" เสี่ยวโหลวขอบคุณจากก้นบึ้งของหัวใจ ั้แ่เขามาที่กลุ่มเคน สิ่งที่เขาได้ััไม่ใช่แค่คุณตาที่เข้มงวดที่บีบคั้นเขา แต่ยังรวมถึงตี้เจียที่เ้าเล่ห์ด้วย เซินหยวนดูจริงจัง แต่จริงๆ แล้วช่วยเหลือเขามาก
เซินหยวนมองเสี่ยวโหลวด้วยหางตา ชายหนุ่มยังคงยิ้มแย้มเหมือนตอนที่มาถึงครั้งแรก มีรอยบุ๋มเล็กๆ บนแก้มข้างหนึ่ง และมักจะสุภาพและดีกับทุกคนเสมอ
ครอบครัว PDG จะสนับสนุนคนหนุ่มสาวที่มีความสามารถทุกปี และในอดีต ตัวเซินหยวนเองก็เคยได้รับคำเชิญจาก PDG เช่นกัน
ไม่มีใครแปลกใจที่หยางเค่อมา ชายหนุ่มคนนั้นมีความภาคภูมิใจอันเป็เอกลักษณ์ของนักเรียนที่มีความสามารถ
อัจฉริยะแผนกผลิตเม็กกะ? เซินหยวนยิ้มจางๆ ขณะที่มุมปากของเขาโค้งขึ้น
ทั้งสองคนลงบันไดไปยังห้องโถงของแผนกวิจัยและพัฒนาเม็กกะ และหลายคนทักทายศิษย์คนโตของรัฐมนตรีตี้เจียตลอดทาง
"รอผมสักสองนาทีนะ ผมจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า" เซินหยวนพูด
ในเวลานี้เอง มีร่างที่คุ้นเคยเดินมาเผชิญหน้ากับเขา เสี่ยวโหลวขมวดคิ้ว ความทรงจำที่ไม่ดีเมื่อวานเริ่มย้อนกลับมา
หยางเค่อเดินผ่านชายทั้งสองคนด้วยสีหน้าเฉยเมย เขาดูเหมือนไม่เห็นเสี่ยวโหลว แต่พยักหน้าให้เซินหยวน
หยางเค่อคิดขณะเดิน เสี่ยวโหลวอยู่ที่นี่เหรอ? เสื้อผ้าสีเทาไม่ใช่ชุดผู้ช่วยหรอกหรือ? ดูเหมือนว่าคนในห้อง 10 จะไม่ประสบความสำเร็จมากในที่สุด
หยางเค่อเลื่อนความคิดเกี่ยวกับเสี่ยวโหลวไปด้านข้างและเริ่มคิดว่าจะได้รับคำแนะนำจากอาจารย์เหยียนอย่างไร
ในตอนบ่าย เสี่ยวโหลวยังคงช่วยเหลือในห้องแล็บของอาจารย์เหยียน เขาประหลาดใจที่อาจารย์เหยียนไม่ให้เวลาเขาปรับตัวกับกระบวนการอีกครั้ง และแร่ที่เขากำลังทำงานอยู่เป็ชนิดที่แตกต่างกัน
ไม่มีปริมาณที่กำหนดด้วย เสี่ยวโหลวคิด ดังนั้นเหมือนกับครั้งที่แล้ว เขาตัดสินใจที่จะกลั่นแร่ทั้งหมดในกล่องบนโต๊ะให้เสร็จ ทักษะและประสบการณ์ในการกลั่นของเขาแทบจะเป็ศูนย์ และต้องใช้เวลามากกว่าคนอื่นในการเปลี่ยนจากการรู้สึกหนักหนาสาหัสไปสู่การเชี่ยวชาญ และจากนั้นก็ชำนาญ
ดังนั้นเมื่อเสี่ยวโหลวเสร็จสิ้นการประมวลผลแร่ ก็ไม่มีคนมากนักในห้องแล็บ เสี่ยวโหลวเช็ดเหงื่อและมองดูวัสดุที่ผ่านการกลั่นแล้ว รู้สึกสำเร็จมาก
คนอื่นๆ เพิ่งเสร็จงานของพวกเขา และหลายคนมองท้องฟ้าข้างนอกและยิ้มขมขื่นให้กันและกัน
ชายวัยกลางคนที่ใส่แว่นตาถอดถุงมือออกและตบไหล่ของเสี่ยวโหลว "เสี่ยวโหลว เธอช่างรู้ความจริงๆ หาได้ยากที่จะเห็นคนหนุ่มอยู่ดึกขนาดนี้ ลุงจะไม่บ่นเธอหรอกนะ เด็กหนุ่ม คนที่เต็มใจทนทุกข์มักจะดีเสมอ เธอสามารถเรียนรู้ได้มากโดยการติดตามอาจารย์เหยียนและฝึกฝนอย่างหนัก เธอจะได้รับประโยชน์มากในอนาคต"
เสี่ยวโหลวใและหัวใจของเขาพลิกกลับ เขารู้สึกเบาๆ ว่าคุณตาเหยียนก็เลือกมากและบ่นมากพอๆ กับหยวนซี และเขาต้องทุ่มเทพลังงานทั้งหมดเพื่อทำทุกอย่างที่เขาสั่ง แต่ตามที่ชายวัยกลางคนคนนี้พูด เขาสามารถเรียนรู้สิ่งต่างๆ จากที่นี่ที่เขาไม่สามารถเรียนรู้ได้จากที่ไหนอื่น!
ชิ้นส่วนพื้นฐานของเม็กกะเกรด 2 ไม่ต้องพูดถึง เขาได้รับความรู้เกี่ยวกับวัตถุดิบของเม็กกะที่พื้นฐานมากขึ้นที่เขาอยากเรียนรู้มาโดยตลอด และแม้แต่มีโอกาสได้ลงมือปฏิบัติจริง นั่นสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด!
เขาไม่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมใดๆ และยังได้รับเงินเดือนอีกด้วย เขาจะหาโอกาสแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก?
เสี่ยวโหลวเกาหัวและแสดงความขอบคุณต่อชายวัยกลางคน "ขอบคุณที่ชี้แนะครับ ลุง"
ชายวัยกลางคนยิ้ม "ถ้าเธอถูกดุและร้องไห้ในวันแรก ลุงคงไม่กล้าให้คำแนะนำอะไรเธอเลย"
ทั้งสองเดินออกจากประตูแผนกวิจัยและพัฒนาเม็กกะอย่างขำขัน เสี่ยวโหลวเหนื่อยมากวันนี้และรู้สึกปวดหลัง สองวัน เสาร์และอาทิตย์ เหนื่อยกว่าตอนที่เขาอยู่ที่สาขาประมวลผลชิ้นส่วนเม็กกะเสียอีก อย่างไรก็ตาม จนกระทั่งเขาเดินทางไปถึงรถประจำทาง เสี่ยวโหลวที่รู้สึกว่าเขาได้เปรียบอย่างมากก็มีมุมปากยกขึ้น
โอกาสที่หายากนี้ต้องทะนุถนอม เสี่ยวโหลวตัดสินใจขณะที่กลืนความเ็ปในใจ เขาจะซื้อชิ้นส่วนเม็กกะเกรด 1 ทั้งหมดด้วยค่าใช้จ่ายของตัวเอง แม้ว่าจะมีเพียงหนึ่งชิ้นของแต่ละประเภท ก็ไม่เป็ไรตราบใดที่เขามีโอกาสได้ฝึกฝน
เมื่อมาถึงหน้าประตู เสี่ยวโหลวลังเล สงสัยว่าหยวนซียังโกรธอยู่หรือเปล่า
หลังจากยืนอยู่ข้างนอกสักพัก เสี่ยวโหลวรู้สึกขุ่นเคือง: ทำไมเขาถึงกลัวที่จะเข้าอพาร์ตเมนต์ของตัวเอง เหมือนสามีที่นอกใจ? แน่นอน เขาเหมือนภรรยาที่ไม่กล้าเข้าประตูหลังจากถูกทำร้ายร่างกาย — หยุดคิดซะ!
เสี่ยวโหลวตระหนักอย่างฉับพลันถึงสิ่งที่เขากำลังคิด และผมของเขาลุกชัน ประการแรก เขาต้องกินอาหารกลางวันที่แย่วันนี้แน่ๆ บางทีนั่นอาจเป็สาเหตุที่ทำให้เื่ลงเอยแบบนี้!
เขาพยายามแกล้งทำเป็เปิดประตูตามปกติ และพบว่าหยวนซีนั่งอยู่บนโซฟา ดูทีวีเหมือนที่เขาทำเป็ประจำ เขามักจะนั่งที่นั่น รออาหารของเขา
หยวนซียังคงดูบึ้งตึงและน่าจะยังโกรธอยู่ เขาไม่ได้สั่งให้เขาทำอะไรเลย แต่ก็ไม่เหมือนว่าเขาจะโกรธต่อไป เขาแค่แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่อยากยุ่งกับเสี่ยวโหลว
ดี ดีเกินไป เสี่ยวโหลวถอนหายใจเบาๆ อย่างเงียบๆ แล้วเดินไปที่ครัวอย่างสงบและมีความสุข เนื้อวัวถูกเก็บไว้ในตู้เย็นมานาน คืนนี้เขาต้องทำเนื้อตุ๋นมะเขือเทศแน่ๆ
เขาละลายน้ำแข็งเนื้อวัวอย่างรวดเร็ว หั่นมะเขือเทศ และใส่ลงในหม้อเอนกประสงค์ ในไม่ช้า กลิ่นของเนื้อก็ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว
ข้าว ผัดผัก แครอทหั่นฝอย และซุปไข่ ช่างหรูหราอะไรเช่นนี้! เสี่ยวโหลวอดถอนหายใจไม่ได้ นานมากแล้วที่โต๊ะไม่ได้อุดมไปด้วยอาหารกล่องเทียม
กริ๊ก... ประตูห้องครัวเปิดออกและหยวนซีเข้ามาด้วยสีหน้าหม่นหมอง เสี่ยวโหลวคิดว่าเขาจะไม่มาที่ห้องครัววันนี้เพื่อควบคุมงาน
ขณะที่เสี่ยวโหลวเสิร์ฟอาหารด้วยความหวาดกลัว หยวนซีที่ดูบึ้งตึงก็ย่นจมูกขึ้นทันทีและพูดว่า "นี่มันกลิ่นอะไร? วันนี้ไม่มีปลาเหรอ?"
ไอ้เวร เรากินปลาทุกวัน! ทุกวัน! นายไม่เบื่อจริงๆ เหรอ! นอกจากนี้ นายก็ไม่ใช่คนเดียวที่กินที่นี่นะ!
แม้ว่าหัวใจของเขาจะร้องะโ เสี่ยวโหลวก็รีบถอยหลังทันทีเมื่อเห็นหยวนซีจ้องเขาอย่างโกรธเกรี้ยว และกระซิบด้วยเสียงที่ไม่มีกระดูกสันหลัง "หา? ถ้าคุณยืนยันจะกินปลา ผมสามารถทำให้คุณอีกจาน —"
มองดูเสี่ยวโหลวที่หดตัวชัดเจนกว่าปกติ หยวนซีตกตะลึงไปชั่วขณะ เขามองเนื้อวัวบนจานของเขาด้วยความยอมแพ้ และพูดด้วยน้ำเสียงที่ช้าลง "...ช่างเถอะ ฉันมาที่นี่เพื่อบอกนายว่าฉันจะไม่อยู่เป็เวลาหนึ่งสัปดาห์ั้แ่พรุ่งนี้" เขากล่าว "ฉันขอลาหยุดจากโรงเรียนแล้ว"
นี่ นี่คือการรายงาน คุณไม่จำเป็ต้องทำแบบนี้เลย จริงๆ นะ! เสี่ยวโหลวมองหยวนซีที่อยู่ในสภาพแปลกๆ วันนี้อย่างงงๆ และพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "โอ้ ใช่ ไปไหนเหรอ?" หลังจากถามคำถาม เสี่ยวโหลวอยากกัดตัวเองให้ตาย ทำไมถึงถามเขาว่าเขาจะไปไหน? หยวนซีที่มักจะอ้างตัวเองว่าเป็นายจะต้องด่าเขาแน่ๆ...
คิดถึงตรงนี้ เสี่ยวโหลวรีบแก้ไขสถานการณ์ "ถ้าไม่สะดวกที่จะบอกผม ก็ไม่ต้อง —"
หยวนซีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นเสี่ยวโหลวจ้องมองเขาอย่างใกล้ชิด ดวงตาชื้นด้วยความกลัว เขาก็อ่อนลงและขัดจังหวะเสี่ยวโหลวด้วยน้ำเสียงบึ้งตึง "ไม่มีอะไรไม่สะดวกตราบใดที่นายไม่บอกใคร ฉัน —" เขากล่าว "ฉันต้องกลับบ้านสักพักและจัดการบางอย่าง"
ได้รับคำตอบจากหยวนซี หัวใจของเสี่ยวโหลวประหลาดใจเป็ล้านเท่าขณะที่เขาสังเกตใบหน้าของหยวนซีอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็พึมพำการรับรอง "...ผมจะไม่บอกใคร นั่น จริงๆ แล้วไม่เป็ไรถ้าคุณไม่บอกผม"
หยวนซีส่งเสียงฮึดฮัดต่ำๆ และหันหลังเดินออกไป "ฉันไม่ได้บอกนายเป็พิเศษหรอกนะ ฉันแค่้าเตือนนายให้ประพฤติตัวดีๆ ในขณะที่ฉันไม่อยู่"
"...เอ่อ ไม่ต้องห่วงครับ" เสี่ยวโหลวพูดพร้อมกับกระตุกมุมปาก
เช้าวันจันทร์ หยวนซีหายไปจริงๆ เสี่ยวโหลวที่รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยทำอาหารเช้าสำหรับคนเดียว แล้วเดินไปโรงเรียน
ในตอนเช้า เป็บทเรียนพื้นฐานทั้งหมด และหลายชั้นเรียนถูกจัดรวมกัน ทันทีที่เข้าไปในห้องเรียนขนาดใหญ่ เทียนเล่อก็โบกมือแรงๆ ให้เสี่ยวโหลว เขาต้องนั่งข้างเสี่ยวโหลวทุกครั้งในชั้นเรียน แม้ว่าเสี่ยวโหลวจะเรียนไม่เก่ง แต่เขาก็มีทัศนคติการเรียนที่ดี ซึ่งหาได้ยากมากในห้อง 10
เพื่อควบคุมตัวเอง แม้ว่าจะไม่เข้าใจบทเรียน เทียนเล่อก็ลืมตาและตั้งใจฟังอย่างระมัดระวังไปพร้อมกับเสี่ยวโหลว
หลังจากอาจารย์เข้ามา นักเรียนทุกคนก็นั่งที่โต๊ะของตัวเอง เชื่อมต่อกับพอร์ตไมโครคอมพิวเตอร์และเข้าสู่ห้องเรียนเสมือน
ในห้องเรียนเสมือนสีขาว พร้อมกับเสียงของอาจารย์ ประเด็นการเรียนของวันนั้นก็เริ่มปรากฏขึ้นต่อหน้านักเรียนแต่ละคน
......
หลังเลิกเรียน เทียนเล่อมองดูหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ที่หนาแน่นของเสี่ยวโหลวและอดที่จะอุทานไม่ได้ "ว้าว ฉันไม่คิดว่านักเรียนในห้อง 9 และห้อง 8 จะจำได้ละเอียดเท่าเธอเลยนะ นี่ ให้ฉันคัดลอกหน่อย"
เสี่ยวโหลวได้ฝึกฝนเมื่อประมวลผลชิ้นส่วน และความเร็วมือของเขาเร็วมากจนเขาสามารถคัดลอกข้อความเกือบทั้งหมดที่แสดงเพียงไม่กี่นาทีบนหน้าจอได้คำต่อคำ
หลังจากทำสำเนาบันทึกที่ชัดเจนของเสี่ยวโหลว เทียนเล่อก็โน้มตัวเข้ามาชวนอย่างกระตือรือร้น
"เสี่ยวโหลว เมื่อไหร่นายจะมาบ้านฉันได้ล่ะ? ฉันเพิ่งซื้อคลังสินค้าเสมือนสองแห่งด้วยเงินค่าขนมของฉัน เราสามารถต่อสู้กันด้วยเม็กกะได้ เอ้อ ถ้านายอยากมีชิ้นส่วนเม็กกะไว้ฝึกฝน นายก็มาฝึกที่บ้านฉันได้นะ พ่อฉันขยายโรงงานและให้ห้องปฏิบัติการแยกต่างหากกับฉัน มีชิ้นส่วนเกรด 1 ง่ายๆ อย่างน้อย 30 ชนิด อยากมาไหมล่ะ?"
เสี่ยวโหลวมองเทียนเล่ออย่างหมดหนทาง นายเป็นักเรียนแผนกผลิตเม็กกะนะ นายซื้อคลังสินค้าเสมือนอะไรกัน? ถ้ามีเงิน ทำไมไม่ซื้อชิ้นส่วนเพิ่มล่ะ?
แต่เมื่อพูดถึงเื่นี้ เสี่ยวโหลวก็สว่างขึ้นทันที "ใช่แล้ว นายเคยบอกว่าบริษัทของครอบครัวนายผลิตชิ้นส่วนเม็กกะใช่ไหม? ฉันอยากซื้อบางชิ้น นายช่วยติดต่อผู้ผลิตที่รับประกันคุณภาพและราคาสมเหตุสมผลให้ฉันได้ไหม?"
เทียนเล่อตบอกและยิ้ม "นายมาถูกคนแล้ว บอกมาสิ นาย้าชนิดไหนบ้าง? เขียนมาสิ แล้วเพื่อนคนนี้จะหาให้นายเอง"
เสี่ยวโหลวส่ายหัว "ไม่ใช่แค่ไม่กี่ชนิด ฉัน้าชิ้นส่วนเกรด 1 ทั้งหกร้อยชนิด เนื่องจากมีจำนวนมาก นายก็รู้จักฉัน ยิ่งถูกยิ่งดี"
ดวงตาของเทียนเล่อเริ่มเบิกกว้าง "นายซื้อมากขนาดนั้นทำไม?! เราจะทบทวนแค่สิบชนิดตอนต้นเทอมเท่านั้นนะ นอกจากนี้ นายยังไม่มีเงินพอจ่ายค่าเล่าเรียนเลย แล้วนายจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อทั้งหกร้อยชนิด?"
เสี่ยวโหลวคิดสักครู่และมองเทียนเล่อ เขาพูดอย่างจริงจัง "เทียนเล่อ ฉันจะไม่ปิดบังอะไรจากนาย ฉันเพิ่งได้เงินมา ไม่มากหรอก อาจจะไม่พอซื้อชิ้นส่วนทั้งหกร้อยชิ้นนี้ แต่ฉันอยากซื้อให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างที่นายพูด มันยากสำหรับพวกเราชั้น 10 ที่จะมีอนาคตที่ดี แต่ถ้ามีโอกาส ฉันก็อยากพยายาม"
เสี่ยวโหลวจริงจังกับการเรียนของเขา แต่เทียนเล่อไม่คาดคิดว่าเขาจะจริงจังถึงขนาดนี้ มองดูความมุ่งมั่นและความคาดหวังในดวงตาของเสี่ยวโหลว เขาอดนึกถึงความปรารถนาที่จะเข้ากระทรวงของตัวเองไม่ได้
หลังจากตกตะลึงไปสองสามวินาที เทียนเล่อก็ตบไหล่เสี่ยวโหลว "ดี นายมีความทะเยอทะยาน ไว้ใจพี่เทียนเถอะ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าครอบครัวของเรามีโรงงานชิ้นส่วนเม็กกะมากมาย แต่ก็ไม่ง่ายที่จะหาชุดครบทั้งหกร้อยชิ้น ฉันสามารถพานายไปหาลูกค้ารายใหญ่ที่ทำงานกับครอบครัวของเรา และโดยใช้หน้าของพ่อฉัน ฉันมั่นใจว่าเราจะได้ราคาที่ต่ำที่สุด"
เสี่ยวโหลวดีใจที่ได้ยินเช่นนั้นและคลิกที่ตารางเวลาของเขา หลังจากตรวจสอบ เขาพบว่าไม่มีชั้นเรียนในบ่ายวันพรุ่งนี้ เขาไม่มีความกังวลใดๆ เนื่องจากหยวนซีไม่อยู่ใน่นี้ ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "บ่ายพรุ่งนี้เป็ไงล่ะ? พาฉันไปถ้าไม่มีอะไรอื่น ฉันต้องซื้อชิ้นส่วนทั้งหมดก่อนที่ฉันจะเสียใจ"
เทียนเล่อหัวเราะกับเื่นี้และตกลงทันที
166
