Age of war

วันที่ 83 ของเกมส์แห่งสงคราม

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

มันคือยามราตรีที่มืดมิด

“แครอท ไปทางขวา หน่วยของข้าจะไปทางซ้ายเอง ฝากจัดการยามด้วย”

“ค่ะ”

กองกำลังของข้ากับแครอทรวมสิบคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างเงียบงันภายใต้เงาแสงนวลที่ไร้ดวงดาวและดวงจันทร์บนผืนป่ากลางฤดูหนาวแห่งนี้

ชุดเกราะผ้าขาวสวมฮูทของพวกข้าได้กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยหิมะ จนยากที่จะแยกด้วยสายตาได้ว่าใครประจำอยู่ ณ ที่แห่งใด

สัญญาณมือได้ถูกโบกขึ้นมาเหนือหัวเล็กน้อย ก่อนที่พวกเราจะเริ่มเคลื่อนตัวเข้าประชิดป้อมปราการที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

ป้อมปราการทรงกลม ณ ริมผาหุบเขาทางเหนือของทวีป

หากจะลอบโจมตีเมืองเผ่ายักษาน้อยจากหุบเขาทางเหนือ ไม่ว่ายังไงก็ต้องผ่านป้อมปราการนี้ก่อน

อีกอย่าง มันมีรูปร่างคล้ายกับเครื่องตรวจจับระยะไกลที่พวกตัวจิ๋วขายมาให้พวกเราด้วย จึงมีความเป็นไปได้สูงที่นอกจากเป็นป้อมปราการแล้ว มันยังเป็นเครื่องตรวจจับระยะไกลในเวลาเดียวกัน

ถ้าหากพวกเราเคลื่อนไหวกองทัพอสูร พวกมันก็จะเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นในป่าได้ทันที

ดังนั้นพวกเราจึงต้องยึดป้อมปราการนี้ก่อนที่จะมีการบุกครั้งใหญ่เกิดขึ้น และต้องทำให้เงียบที่สุดไม่ให้พวกเผ่ายักษาน้อยรู้ว่าเป็นฝีมือของใคร

ถ้าจะให้ดี ควรใช้อสูรกลุ่มเล็กไม่แตะตาเป็นคนบุกทำลายเสีย เพื่อให้พวกมันคิดว่าเป็นภัยพิบัติทางธรรมชาติ

แน่นอนว่าแผนการละเอียดอ่อนแบบนี้ไม่ใช่ข้าเป็นคนคิดหรอก

ฝีมือยัยแครอททั้งนั้น

“ต้องยึดให้ได้ ไม่อย่างงั้นคงได้ยืดเวลาบุกไปอีก…”

แผนการใช้คลื่นอสูรโจมตีเมืองเผ่ายักษาน้อยล่าช้าไปกว่ากำหนดมาก

สัญญาสิบวันที่ได้ขอเอาไว้นั้นได้เลยกำหนดมาแล้ว

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะอุบัติเหตุที่คาดไม่ถึง

พวกเราพบเผ่าตัวมีปีกกับเปอร์ไซด์ที่กำลังหนีกองทัพอสูรเหล็กเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้

แครอทเสนอแนะให้ข้าปล่อยไปเพราะอาจทำให้ทุกคนรับรู้ถึงการมีตัวตนของพวกเรา

แต่ข้าทำแบบนั้นไม่ได้

ข้าต้องช่วยนางฟ้าของข้า

พอรู้ตัวอีกทีข้าก็ขึ้นขี่อสูรปีกตัวหนึ่งแล้วกระโจนเข้าไปช่วยเธอแล้ว

ผลลัพธ์คือต้องลากทั้งกองทัพมาช่วยอย่างเลี่ยงไม่ได้

ดังนั้นข้าเลยโดนยัยแครอทโกรธที่ทำอะไรตามใจตัวเอง

เสี่ยงเผยตัวตนจนแผนแตก ซ้ำร้ายยังทำให้ต้องเสียเวลาพาเจ้าพวกเผ่ามีปีกไปพำนักดูแลที่ค่ายของพวกเรา

ต้องบอกว่าโชคดีมากที่ตัวตนของพวกเรายังไม่แตก

“รับทราบ เดียวฉันจะให้อสูรเหลวบุกเข้าไปก่อน”

“อืม”

ข้าตอบรับสหายด้วยเครื่องสื่อสารระยะไกล ก่อนจะจับจ้องไปที่ป้อมปราการตรงหน้าซึ่งตั้งอย่างโดดเด่นใจกลางหุบเขา

ผิวทรงโดมเรียบสนิทสีขาวนั้นมีระเบียงล้อมรอบพร้อมกับกำลังคนเฝ้ายามราวยี่สิบคน

มีลานจอดพักของอสูรเหล็กอยู่ด้านข้างสามตัว ซึ่งพวกมันกำลังนอนนิ่งสงบอยู่

ด้านหน้าคือกำแพงคอนกรีตสูงห้าเมตรที่พร้อมด้วยรั้วหนามเหล็กด้านบนอีกสองเมตร

ตามมุมของกำแพงมีหอคอยเฝ้าระวังที่สูงสิบเมตร และยังมีอุปกรณ์แปลก ๆ ที่สามารถสาดแสงสว่างเจิดจ้าติดอยู่ด้วย

ทางเข้ามีเพียงที่เดียวคือประตูเหล็กหนาบานใหญ่ที่ดูแล้วยากแก่การทะลวงเข้าไปได้

“ฝากด้วยละแครอท”

“ไว้ใจฉันได้เลยบานา”

เอาละ ขอดูหน่อยสิว่าฝีมือของอสูรเหลวที่แครอทจับมาจะเก่งกาจแค่ไหนกัน

***นายทหารเผ่ามนุษย์ผู้โชคร้าย

“หนาววุ้ย”

หิมะโปรยปรายลงจมูก

ข้างหน้าและข้างหลังคือป่าที่มืดมิด

ทำไมชั้นต้องมาประจำการที่นี่ด้วยฟะ

มาประจำการที่หอดูดาวอันห่างไกลจากเมือง ณ ยอดเขาทางเหนือแบบนี้

ชั้นคือนายทหารหน่วยพิเศษแห่งอเมริกา

อดีตเคยถูกกวาดล้างยกหน่วยเพราะเผ่ามนุษย์นกที่มาอาละวาดในเมืองหน้าด่าน เลยทำให้ถูกประเมินฝีมือซะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ก่อนจะถูกย้ายยกหน่วยมาประจำการที่นี่แทน

พวกชั้นคือหน่วยพิเศษเลยนะเฟ้ย! ทำไมต้องมาทำงานเฝ้ายามอย่างเหงา ๆ บนยอดเขาที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้ฟะ!?

ข้างในฐานทัพก็ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง นอกจากพวกนักดาราศาสตร์ไม่กี่สิบคนกับแม่บ้านสองสามคน

ทหารเฝ้ายามมีแค่หน่วยของพวกเรากับอีกหน่วยที่เป็นชาวเอเชียรวมแค่ห้าสิบคนเท่านั้น

สรุปคือทั้งหอดูดาวแห่งนี้มีคนเพียงแค่เจ็ดสิบคนเท่านั้นเอง

น่าเบื่อ…

“นี่ แกเห็นอะไรตรงนั้นมั้ย? ”

“อะไร… สไลม์ไม่ใช่เรอะ? ”

โลกนี้มีสัตว์ที่หลากหลาย

ตั้งแต่กระต่ายธรรมดาไปจนถึงกระต่ายมีเขาสุดแสนจะแฟนตาซี

ขนาดมังกรยังมีเลย

พวกเราเลยจัดหมวดสัตว์ที่ไม่รู้จักให้เป็น [มอนสเตอร์] ทั้งหมด

“แค่สไลม์โง่ ๆ ตัวเดียวเอง ปล่อยไปเถอะ”

สไลม์ สิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับอะมิบาขนาดยักษ์

พวกมันอาศัยตามหนองน้ำ แพ้ไฟ และมีโครงสร้างที่แทบไม่ต่างจากอะมิบา

หากยิงใส่นิวเคลียสข้างในได้ พวกมันก็ตายแล้ว

แถมยังโง่ด้วย

เจ้าตัวโง่ไร้เดียงสาทรงกลมไร้สีตัวนั้นกำลังเดินดุกดิกอยู่ที่ริมป่าด้านล่างนอกกำแพง

“ดูนั่นสิ คงหลงฝูงมานั่นละ เดินเวียนอยู่กับที่มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”

ชั้นชี้ไปที่มันพร้อมกับหัวเราะขบขัน

แสงไฟจากหอคอยทั้งหกมุมกำแพงต่างส่องไปที่สไลม์พร้อมกัน จนทำให้มันดูเหมือนกับดาราประจำเวทีที่ยิ่งใหญ่

การมองพฤติกรรมแปลก ๆ ของมอนสเตอร์ที่นาน ๆ จะปรากฏตัวที ถือว่าเป็นสิ่งบันเทิงสำหรับพวกเรา

มีเสียงขบขันดังขึ้นมาจากทั้งบนระเบียงและหอคอยที่กำลังมองดูสไลม์ตัวน้อยตรงด้านล่าง

มันกลิ้งไปมาบนพื้นหิมะอย่างน่ารักน่าชัง

“ถ้าไม่เจองูเห่ายักษ์แบบเมื่อวันก่อนก็คงดี”

“ไอนั่นนะฝันร้ายชัด ๆ ”

เมื่อสองวันก่อนมีงูเห่ายักษ์หลุดเข้ามาตัวหนึ่ง

มันใหญ่กว่าสามเมตรและยาวถึงหนึ่งร้อยเมตร

ดูเหมือนว่ามันจะหิวจัดและทรมานจากอากาศหนาว มันเลยบุกมาที่นี่เพื่อหาอาหารกับที่นอนอันอบอุ่นสำหรับหน้าหนาวนี้

พวกเราต้องงัดกระสุนทั้งหมด ใช้ระเบิดหัวจรวดยิงกระหน่ำใส่ ถึงจะฆ่ามันลงมาได้

มีคนตายไปถึงยี่สิบคนเลยละ

ไม่อยากคิดเลยว่าถ้ามีตัวแบบนั้นเป็นฝูงบุกมาพร้อมกัน พวกเราคงเอาไม่อยู่แน่นอน

“ฮะ ฮะ ฮะ… ทำไมแสงไฟจากหอคอยที่หนึ่งดูแปลกไปหรือเปล่า? ”

“ฮืม? ”

เพื่อนของชั้นชี้ไปทางหอคอยที่หนึ่ง

แสงไฟที่ควรเคลื่อนตัวเพื่อตรวจจับสิ่งผิดปกติ กลับหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหว

“หลับยาม? ”

ตอนแรกชั้นคิดแบบนั้น

แต่ทว่าในเวลาเพียงหนึ่งนาที หอคอยที่สองและสามก็หยุดสาดแสงไม่ต่างจากหอคอยที่หนึ่ง

รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี---

*เปรี๊ยง! *

พวกเราทุกคนต่างก้มตัวลงอย่างพร้อมเพรียงกัน

มีเสียงปืนดันขึ้นมาจากทางหอคอยที่สี่ซึ่งตั้งอยู่ทางใต้

พวกเราทุกคนตรงระเบียงต่างก้มตัวลงต่ำพร้อมกันในทันที

“ถึงทุกคน พบสไ-- อ๊ากกก! ”

เสียงวิทยุสื่อสารฉุกเฉินดังขึ้นก่อนที่จะถูกตัดขาดหายไป

“สไ--- หรือจะบอกว่าสไลม์? ”

“ถามชั้น แล้วชั้นจะถามใครละฟะ? ”

“แต่ถ้าพูดถึงสไลม์ในตอนนี้…”

เพื่อนของชั้นโผล่หัวออกไปส่องดูเจ้าสไลม์สุดน่ารักตัวเมื่อกี้

แต่เจ้าตัวกลมดิกไร้สีมันหายไปจากแสงไฟแล้ว

“หายไป? ”

ชั้นถอนหายใจยาว

กับอีแค่สไลม์จะวุนวาย---

“...”

“ทำไมแกจ้องข้าแบบนั้นวะ? ”

“ขะ---ข้างหลัง”

ชั้นยกมือขวาขึ้นมาชี้ไปที่ด้านหลังของเจ้าเพื่อนยาก

ข้างหลังของมันมีสไลม์ตัวใหญ่ปรากฏอยู่

มาตั้งแต่เมื่อไหร? ไม่สิ ปัญหาคือมันลอบเข้ามาได้ยังไง?

“ข้างหลัง---อ๊ากกกก! ”

“เหวอ! ”

มันเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา

เจ้าสไลม์ยืดระยางค์อันน่ากลัวทะลวงเข้าแก้วหูของคู่หูชั้น

เลือดไหลทะลักออกมาจากเป้าตาพร้อมกับเสียงโหยหวน

ชั้นรีบลั่นไกปืนเพื่อสังหารเจ้าสไลม์

แต่เจ้าสไลม์มันโยกนิวเคลียสภายในหลบไปอยู่หลังร่างของคู่หู

แบบนี้ก็ยิงไม่ได้สิ

“อั๊ก…”

คู่หูหมดสิ้นซึ่งลมหายใจ ก่อนที่จะร่วงลงไปกองที่พื้นหิมะบนระเบียง

ส่วนสไลม์ตัวนั้นมันรีบทำตัวเองให้แบนราบเลียบพื้น ก่อนที่จะกลืนไปกับผิวของสภาพแวดล้อม

อย่าหนีนะเฟ้ย!

ชั้นลั่นไกปืนยิงไปตามพื้นอย่างไร้จุดหมาย

แต่ไม่พบเป้าหมายอยู่ตรงหน้าอีกต่อไป

ในเวลาเดียวกัน---

“จากข้างหลังเรอะ! ”

ชั้นรีบพลิกตัวพร้อมกระโดดหนีออกจากต่ำแหน่งเดิม

มีสไลม์อีกตัวเข้ามาจู่โจมจากทางด้านหลังของชั้น

มีสองตัว? ไม่สิ หากดูจากช่วงเวลาที่โจมตีในแต่ละจุดแล้ว มันน่าจะมีมากกว่าสิบตัวได้

ชั้นบาระเบิดมือสวนกลับไปที่สไลม์ก่อนที่มันจะหนีไป

ระเบิดขนาดย่อมได้ฉีกร่างของมันจนสลายสิ้นไปจากตรงหน้า

“สไลม์บุก! ขอกำลังเสริมจากข้างในด้วย! ”

หน่วยที่เฝ้ายามข้างนอกคือหน่วยรบพิเศษอเมริกา ส่วนข้างในคือหน่วยของชาวเอเชีย

แต่กระนั้นกลับไม่มีเสียงตอบรับมาจากข้างในอาคารเลย

“อ๊าก! ”

“ไอพวกนี้มันอะไรกันเนี่ย!? สไลม์กลายพันธุ์เรอะ! ”

มีเสียงกรีดร้องเช่นนั้นดังขึ้นไปทั่วรอบระเบียงข้างนอก

พวกมันมีจำนวนมากกว่าสิบตัว ไม่สิ ยี่สิบ? แถมยังกลืนผิวไปกับสภาพแวดล้อมได้ และยังมีความฉลาดมากพอที่จะลอบโจมตีจากด้านหลังอีกด้วย

มันไม่ใช่สไลม์ปกติ

“รีบหนีเข้าไปข้างในอาคารเดียวนี้! ”

“รับทราบครับ! ”

ผมตอบรับคำสั่งหัวหน้าหมวด

พวกเราที่เหลือเพียงสิบชีวิตต่างรีบกรูเข้าไปในอาคารพร้อมกับยิงสกัดศัตรู

ชิ ปราบไปได้แค่ห้าตัวเองเรอะ?

“อุดทางเข้า! ”

เมื่อเข้ามาในอาคารจนครบ พวกเราก็รีบเอาเครื่องเรือนมาบังประตูกระจกเอาไว้

มีเสียงกระแทกประตูอย่างรุนแรงหลายครั้ง ก่อนที่มันจะหยุดนิ่งลง

ทุกคนต่างยกปืนเตรียมรับมือเหตุอันไม่คาดฝัน

แต่ดูท่าจะไม่จำเป็นแล้ว

“พวกมันคงหิวนั่นละ ถ้าหากทิ้งไว้สักพักคงกระจายตัวไปกันเอง ตอนนี้รีบไปรายงานให้คนข้างในทราบก่อนเถอะ”

“ครับ! ”

“จากหน่วยที่สองถึงหน่วยที่หนึ่ง ตอบด้วย---ให้ตายสิ! ไอพวกลิงเหลืองมันหลับยามอยู่หรือไงฟะ! ”

ท่านหัวหน้าตะคอกใส่วิทยุสื่อสารด้วยความโกรธ

พวกเราทั้งสิบคนเริ่มเดินไปตามเส้นทางที่ส่องสว่างด้วยไฟประดิษฐ์

เงียบ…

มันเงียบเกินไป

“หรือว่าพวกมันบุกเข้ามาข้างในแล้ว? ”

“ไม่มั้ง? ... แต่ระวังกันหน่อยดีกว่า”

ความเงียบชวนวังเวงนี้ทำให้พวกเรารู้สึกขนหัวลุกขึ้นมา

จากที่เคยผ่อนคลาย ฉับพลันแปรเปลี่ยนกลับมาตึงเครียดในบันดล

พวกเราเดินเรียงแถวหันหลังชนกันพร้อมกับยกปืนเล็งไปที่ทางเดินข้างหน้า

*ปึ๊ง! *

อะไร!?

เสียงนั้นดังมาจากเส้นทางข้างหน้า

จากห้องโถงรวมอย่างงั้นหรือ?

พวกเราเดินกันต่อจนกระทั้งมาถึงที่ห้องโถงนั่งรวม

“ต้นไม้ล้ม? ”

ภายในห้องโถงที่มีเก้าอี้ ทีวี และสิ่งอำนวยความสะดวกจำนวนมากนั้น ต่างยังคงอยู่ในสถานที่ของตนเองอย่างเรียบร้อย

มีเพียงแค่ต้นไม้ประดับตรงหัวมุมช่องระบายอากาศที่ล้มลงอย่างผิดที่ผิดทาง

ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีศพ ไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว

“... คิดไปเอง--- เดียว ทำไมเหลือกันแค่เก้าคน? ”

ในตอนที่คิดว่าปลอดภัย กลับมีจำนวนคนลดลงเพิ่มมาอีกหนึ่ง

หลงทาง? ไม่น่าจะใช่…

“เอายังไงดี แยกกันตามหามั้ยครับ? ”

“ไม่ เดียวก็ได้กลายเป็นหนังสยองขวัญหรอก”

“ฮะ ฮะ ฮะ ถูกของท่าน”

ชั้นหัวเราะแห้ง ๆ ตบมุขหัวหน้า

พวกเราเดินกันต่อพร้อมกับกลืนลมหายใจให้เงียบที่สุด

ตรวจเช็คทุกห้อง ไล่ตั้งแต่ห้องพัก ห้องน้ำ ไปจนถึงหอดูดาวกับฐานเรด้าสังเกตุการณ์

แต่พวกเราไม่พบเงาคนหรือแม้แต่ศพเลย

ไม่มีแม้แต่ร่องรอยต่อสู้เสียด้วยซ้ำ

“ถ้าหากว่าศัตรูคือสไลม์ จะเป็นไปได้ไหมครับว่าจะโดนย่อยหมดแล้ว? ”

“จากรายงานทดลอง กว่าจะย่อยสุนัขตัวหนึ่งต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง แล้วมนุษย์ทั้งตัวคงต้องเป็นสองสามชั่วโมง เวลาแค่นั้นปกปิดศพไม่ทันหรอก”

“อืม…”

พวกเราพูดคุยกันเช่นนั้นระหว่างที่เดินต่อไปในโซนทางเดินของหอพัก

พรมสีน้ำเงินที่ตัดกับผนังหุ้มวอเปเปอร์สีขาวนวลสวยงาม กำลังต้องแสงสว่างนวลยามค่ำคืนที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

ท่ามกลางแสงที่บางตานี้ ได้มีเงาหนึ่งปรากฏขึ้น ณ ปลายเส้นทางเดิน

“อ๊า…”

สิ่งนั้นคือร่างของมนุษย์

เขาสวมเกราะทหารลายพราง หมวกเหล็ก และตราธงชาติสหรัฐอเมริกา

เขาคือคนที่หายไปนั่นเอง

“อูว… หนี….ไป...”

เขาครวญครางอย่างน่ากลัว

“สไลม์… หนี---”

*เพลาะ*

เสียงแตงโมแตกได้บังเกิด

น้ำพุโลหิตปะทุขึ้นสูงดุจภูเขาไฟระเบิด พร้อมกับการปรากฏตัวของสไลม์สีแดงที่กำลังแผ่ขยายออกมาจากช่วงต้นคอที่ไร้เศียร

“ยิง! ”

กระสุนสังหารถูกลั่นออกอย่างมิเกรงกลัวฉากอันน่าสยอดสยองที่เกิดขึ้น

สไลม์ตรงหน้าถูกสังหารลงในชั่วพริบตา

“ไม่มีใคร--- หายไปไหนสามคน? ”

และเมื่อหันหลับมาดู ก็พบว่าหายไปอีกสามคน

“ข้างบน! จากช่องแอร์ครับ! ”

ชั้นกรีดเสียงร้อง

เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไปเหนือระดับสายตา ก็จะพบร่างของผู้สูญหาย

ร่างทั้งสามถูกสไลม์รัดคอ แล้วดึงขึ้นไปจนแนบเพดานในระยะนอกสายตาของพวกเรา

พวกเราที่เหลือเพียงหกคนต่างลั่นกระสุนเข้าใส่สไลม์ที่เกาะติดกับพรรคพวกอย่างไม่มีลังเล

แต่สไลม์พวกนั้นมันมุดเข้าช่องแอร์หายไปก่อนที่พวกเราจะได้ทันสังหารพวกมัน

ร่างไร้วิญญาณทั้งสามที่หลุดจากการพันธนาการต่างร่วงหล่นสู่พื้นทางเดิน

พวกเขาตายไปแล้ว…

“เอายังไงดีครับท่าน? หนีแล้วไปขอความช่วยเหลือจากศูนย์บัญชาการก่อนดีมั้ยครับ? ”

“รู้ถึงไหนอายถึงนั่น กะอีแค่สไลม์กาก ๆ พวกเราจะจัดการกันเองนี่แหละ! ”

แต่คนที่กล่าวเช่นนั้นมักเดี้ยงทุกรายเลยนะหัวหน้า

ชั้นคิดเช่นนั้น

*... *

“ทุกคนเงียบก่อน”

ในตอนนั้นเองที่มีคนหนึ่งในหน่วยยกมือเตือนสติทุกคน

*แหมะ*

“เสียง… อะไรอะไร? ”

*แหมะ*

เสียงนั้นดังขึ้นทุกขณะและเริ่มเข้ามาใกล้มากขึ้น

เสียงเหมือนของเหลวที่กำลังเคลื่อนตัว…

แล้วพวกเราก็ได้เห็น

“ตัวเชี่ยไรเนี่ย? ”

มันคือสไลม์ขนาดใหญ่ยักษ์

มันตัวใหญ่...ใหญ่มากจนกลืนกินปิดเส้นทางเดินขนาดสองเมตรที่พวกเราพึ่งเดินผ่านมาเมื่อกี้จนมิด

ภายในร่างของมันมีศพจำนวนมากกองอยู่ผิวหน้า ราวกับจะเอามาใช้เป็นโล่เพื่อป้องกันนิวเครียสของมันเอง

ศพของทหารที่สวมชุดเกราะกันกระสุนได้กลายเป็นโล่ชั้นดีของมัน

“ระเบิดมือ! ”

พวกเราต่างถอดสลักและปาระเบิดมือใส่มันกันอย่างไม่มีลังเล

แต่ทว่า

“มันกินลงไป!? ”

ระเบิดมือเหล่านั้นถูกผิวที่เป็นเมือกของมันดูดกลืนลงไปก่อนที่จะได้ทันระเบิดออก

พวกเราเห็นระเบิดถูกทำให้สลายหายไปต่อหน้าต่อตาด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง

“ถะ---ถอยก่อน! ”

เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ได้ก็ต้องมีแต่หนี

พวกเราหันหลังหนี สับขาสุดกำลังไปที่ประตูตรงหน้า

“เข้ามาเร็ว! ”

พวกเราปิดประตูกั้นเอาไว้พร้อมกับพยายามอย่างเต็มกำลังเพื่อดันไม่ให้มันไหลทะลักเข้ามาภายในห้อง

แต่มันเป็นการกระทำที่สูญเปล่า

เจ้าสไลม์ยักษ์มันแผ่ระยางลอดเข้ามาตามช่องว่างของประตู และเริ่มละลายขอบ วงกบ รวมไปถึงแขนและขาของพวกเราที่กำลังดันประตูเอาไว้

“อ๊ากกก! ”

แสบและปวดร้อน

เริ่มจากถูกละลายเสื้อผ้า ละลายเกราะกันกระสุน และกินเข้าไปถึงผิวหนังข้างใน

รู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกน้ำกรดที่เข้มข้นราดใส่ และมันกำลังละลายกรีดผิวหนังลึกลงไปถึงกระดูก

มันค่อย ๆ ละลายอย่างเชื่องช้า เจ็บแสบทรมานถึงสิบนาทีก่อนที่ความรู้สึกจะหายไป

ไม่ใช่เพราะตายด้านต่อความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะว่าไม่มีแขนกับขาให้มันได้ละลายอีกต่อไปแล้ว

ประตูห้องถูกพังเข้ามา

ห้องเก็บของขนาดเล็กนี้ไม่มีหนทางหันหลังหนีได้อีกต่อไป

“ยากกก! ”

พวกเราทั้งหกคนลั่นกระสุนแบบไม่คิดชีวิตด้วยมือที่เหลืออีกข้าง

แต่กระสุนที่ยิงอย่างตื่นตระหนกนั้นไม่สามารถทำอะไรสไลม์ยักษ์ตรงหน้าได้

ทุกนัดล้วนพลาดเป้านิวเครียสที่ล่องลอยอยู่ข้างในร่างของมัน

หรือต่อให้เล็งโดนก็จะมีศพที่สวมเกราะกันกระสุนมาบังขวางเส้นทางเอาไว้

มันค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาใกล้พวกเรา

เข้ามาใกล้จนแทบจะบี้ติดกับผนังห้อง

เข้ามาใกล้…

“…”

***ยักษาแห่งปฐพี [บานา]

“เธอฝึกอสูรเหลวพวกนี้มาอีท่าไหนกันเนี่ย…”

อสูรเหลวที่น่ารักทั้งสามสิบตัวของแครอทกำลังกระโดดเด้งไปมาอยู่รอบตัวยัยแครอทอย่างน่ารักน่าชัง

พวกมันกระโดดอย่างร่างเริงราวกับต้องการรับคำชมจากเจ้านายที่เลี้ยงดูมันมา

“ก็ฝึกเหมือนทุกทีไง? ”

ยัยแครอทส่งรอยยิ้มที่สดใสมาให้ข้าพร้อมกับลูบหัวเจ้าพวกอสูรตัวจิ๋วเหล่านั้น

ฝึกเหมือนทุกที…

ข้าหันไปมองผลงานของเข้าพวกอสูรเหลวอีกครั้ง

พวกมันรู้จักการทำงานเป็นทีม รู้จักใช้พวกตัวเองออกไปล่อดึงดูดความสนใจ แล้วเข้าลอบสังหารจากด้านหลัง และยังรู้วิธีรวมตัวจนมีขนาดใหญ่ยักษ์ผิดธรรมชาติ

อสูรเหลวที่แครอทส่งเข้าไปนั้นมีทั้งหมดสี่สิบตัว และพวกมันสามารถลอบสังหารคนทั้งป้อมกลับมาได้โดยที่ไม่ต้องพึ่งพลังของพวกเรา

แถมยังเสียไปเพียงแค่สิบตัวอีกด้วย

เรียกว่าเป็นผลงานที่น่าทึ่งมาก

“ฮะ ฮะ ฮะ อย่าซนกันนักสิเจ้าหนูพวกนี้”

แครอทยิ้มร่าพร้อมกับจิ้มลงบนตัวอสูรเหลวก้อนกลมที่กำลังดุกดิกไปมาอย่างน่ารัก

ไอเจ้าตัวกลม ๆ เล็ก ๆ พวกนี้ บางทีถ้าผ่านการฝึกมาอย่างดีแล้ว อาจจะน่ากลัวกว่าอสูรปีกหรืออสูรวัวก็เป็นได้...