อสูรมังกรฟ้า เล้งซาน [จบ]

ตอนที่ 39 คำขอ 2 ข้อ

มังกรสุริยันชะงักขาค้างไว้ทันทีมันจ้องมองมาที่เล้งซานเล็กน้อยด้วยสีหน้านิ่งเฉย

"มนุษย์นั้นมักโป้ปดเพียงเพื่อเอาชีวิตรอด ข้าหรือจะเชื่อคำเจ้า"

"ภะ...ภรรยาของท่านตั้งครรภ์ ตะ...แต่ว่าไม่สามารถ คลอดบุตรได้ นะ...เนื่องจาก......"

ไม่ทันได้กล่าวจบสติของเล้งซานก็ดับวูบลงทันทีเนื่องด้วยอาการบาดเจ็บที่สาหัสอย่างรุนแรงหากเป็นคนธรรมดาอาการบาดเจ็บขนาดนี้เพียงพอให้ตายได้ถึง 3 รอบแต่ด้วยความแข็งแกร่งของร่างสถิตย์มังกรฟ้า จึงมีการฟื้นสภาพอย่างต่อเนื่องเล้งซานจึงสามารถรอดชีวิตจากสภาพเช่นนี้ได้

มังกรสุริยันยังคงลังเลเล็กน้อย การที่เล้งซานบอกมันว่า ภรรยาของมันตั้งครรภ์ทำให้จิตใจที่มั่นคงของมังกรนั้นถึงกับสั่นคลอนมันทราบดีอยู่แล้วว่าภรรยาของมันตั้งครรภ์ แต่ไม่ทราบว่าเพราะอะไรจึงไม่ยอมคลอดออกมาทั้งทีเลยกำหนดมาหลายปีแล้ว อีกทั้งร่างกายยังอ่อนแอลงเรื่อยๆจนตอนนี้ไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้ด้วยซ้ำ 

หากเล้งซานรู้สาเหตุอย่างที่พูดจริงการสังหารเล้งซาน จะเปรียบดังการทำลายความหวังที่จะรักษาชีวิตของภรรยามันมันค่อยๆเดินมายังร่างที่หมดสติของเล้งซาน จากนั่นจู่ๆ ดวงตาของมันก็เบิกกว้างขึ้นสิ่งที่ฉายออกมาจากแววตานั้นเห็นได้ชัดว่าคือความหวาดหวั่นอย่างที่สุด

'พลังในร่างของเจ้าเด็กนี่มัน....มังกรฟ้าราชันย์แห่งมังกรทั้งปวง'

..............

เวลาร่วงเลยมาถึง 7 วันเล้งซานจึงค่อยๆได้สติขึ้นมา อาการบาดเจ็บทุเลาลงมาได้ราวๆ สามในสิบส่วนแม้จะพอเคลื่อนไหวได้ แต่ยังห่างไกลจากการที่จะใช้พลังเล้งซานพยายามที่จะลืมตาขึ้น แต่มีเสียงของเฟรย่าดังขึ้นมาก่อน

"อย่าพึ่งลุกขึ้นมาแกล้งหมดสติไปก่อนตอนนี้เจ้ามังกรยังจับสัมผัสไม่ได้ว่าเจ้าฟื้นขึ้นมาแล้ว"

เล้งซานเชื่อคำเตือนของเฟรย่าจึงแกล้งว่ายังไม่ได้สติต่อไปพลางพูดคุย กับเฟรย่าผ่านจิตใต้สำนึก

"เจ้าเด็กน้อยเจ้ารู้แล้วหรือว่าเจ้ามังกรตัวเมียนั่นมันมีอาการของอะไร?"

"บอกตามตรงว่าข้าทราบแค่ว่ามันตั้งครรภ์เท่านั้น ยังไม่ทราบสาเหตุหลักที่มีอาการเช่นนี้แต่จำต้องบอกไปแบบนั้นเพื่อยื้อเวลารักษาชีวิต"

"เหอะ!!เจ้าเด็กกระล่อน เอาเถอะอย่างน้อยมันก็ทำให้เจ้ารอดมาได้ด้วยวิชาแพทย์ครึ่งๆกลางๆของเจ้า กลับดูออกว่ามันตั้งครรภ์ก่อนเราก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว จากสัมผัสของเรา และการเฝ้าดูอาการมันอยู่หลายวันเราก็พอจะทราบสาเหตุหลักๆของการอาการมันแล้ว หากเจ้ามังกรมันถามขอให้เจ้าบอกมันไปตามที่เราบอกก็พอ"

"เยี่ยมมากเฟรย่า!!ข้านี่รักท่านมากกว่าสาวคนไหนๆเลยรู้มั้ย"

"เหอะ!!ไปตายซะ"

จากนั้นเล้งซานก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นพลางประคองร่างลุกขึ้นมานั่ง เล้งซานหลี่ตาจ้องมองมังกรสุริยันคงกระพันที่อยู่ด้านหน้าของมัน พลางถอนหายใจเล็กน้อย รับรู้ได้ทันทีว่าความหวังที่จะหนีของมันไม่มีอีกแล้ว

"ฟื้นแล้วสินะ"เสียงที่กังวาลของมังกรดังเข้าสู่โสตประสาทของเล้งซาน

"ขอบคุณท่านที่ไว้ชีวิตข้า"

"ข้ามีคำถามจะถามเจ้าสองข้อการจะไว้ชีวิตเจ้าหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับคำตอบของเจ้าเจ้ารู้ว่าภรรยาของข้าตั้งครรภ์แล้วเหตุใดนางจึงไม่คลอด"

"เรียนท่านมังกรสุริยันคงกระพันบุตรของท่านนั้นเกิดการกลายพันธุ์ภายในครรภ์ทำให้แข็งแกร่งกว่าการเกิดไหม่ของมังกรปรกติมากนักและยังใช้ระยะเวลาที่อยู่ในครรภ์มากกว่าปรกติอีกด้วยแต่ด้วยพลังที่ทรงอำนาจบุตรของท่านจึงดูดซับพลังลมปราณของภรรยาท่านเป็นจำนวนมากด้วยเช่นกันทำให้ภรรยาของท่านสูญเสียพลังลมปราณอย่างต่อเนื่องหลายต่อหลายปีจึงได้มีสภาพเช่นนี้"

มังกรสุริยันแสดงสีหน้าปั้นยากทันทีแววตาที่แฝงซึ่งความตกตะลึง ความปิติ ความกังวล หล่อหลอมรวมกันจนมิอาจอธิบายได้เล้งซานสังเกตถึงสิ่งนั่นก็พลางแสยะยิ้มทันที

"ข้าสามารถช่วยภรรยาท่านได้แต่ข้า...ขอแลกด้วยคำขอสองข้อจากข้า"

"ว่ามา!!"มังกรสุริยันจ้องมองเล้งซานพลางหลี่ตาเล็กน้อย

"ข้อแรกข้าขอเพียงให้ท่านปล่อยข้าไปหลังจากภรรยาและบุตรของท่านปลอดภัย"

"ตกลง!!ว่าต่อไป"

"ข้อสองเปลือกคราบที่ท่านทั้งสองลอกคราบทิ้งไว้หลายร้อยปีหากปล่อยไว้เช่นนั้นรังแต่จะทำให้ถ้ำของท่านคับแคบลงเรื่อยๆข้าขอเปลือกคราบพวกนี้ได้หรือไม่??" 

เล้งซานประสานมือโค้งตัวเล็กน้อย และเหลือบตามองอย่างระแวดระวังเพราะมันไม่ทราบว่ามังกรสุริยันจะหวงเศษซากเปลือกคราบของมันหรือไม่ หากมันไม่ยินยอมเล้งซานคงต้องได้แต่ถอดใจไม่สามารถแตะต้องได้

"หืม...?เปลือกคราบนั่น ก็เอาไปสิ ข้ากำลังจะเอาไปทิ้งอยู่พอดี"

เล้งซานเบิกตากว้างกลมโต'กำลังจะเอาไปทิ้ง'ประโยคนี้สะกิดใจมันอย่างมาก เพราะนั้นหมายความว่า...

"เอ่อ...ท่านมังกรสุริยันคงกระพันข้าขอทราบข้อแคลงใจเล็กน้อย การที่ท่านบอกว่ากำลังจะเอาไปทิ้งแปลว่าก่อนหน้านี้ท่านทิ้งไปมากมายแล้วอย่างนั้นหรือ??"

"ก็ใช่หน่ะสิข้าจะเก็บมันไว้เพื่อการใดกัน ข้าก็ต้องเอามันไปทิ้งทุกๆสิบปีนั่นแหละเจ้าก็ลองดูขนาดตัวข้าและภรรยาสิ หากปล่อยเปลือกคราบไว้ยี่สิบปีข้าก็คงมิอาจเดินเข้ามาในถ้ำได้แล้วกระมัง"

กายของเล้งซานนั้นสั่นเทามันพยายามอย่างมากเพื่อที่จะมิให้แสดงอาการตื่นเต้นออกมา แม้สูดลมหายใจเข้าออกสามสี่รอบ ก็ยังมิอาจหยุดอาการตื่นเต้นนี้ไว้ได้เพราะแร่โลหะคงกระพันที่มันเห็นว่ามากมายมหาศาลนั้น ความจริงแล้วมันกลับกลายเป็นเพียงส่วนน้อยเท่านั้น!!

"ไม่ทราบว่าท่านทิ้งไว้ ณ ที่ใดข้าสามารถขอเปลือกคราบพวกนั้นด้วยได้หรือไม่"

"เจ้าอยากได้ก็เอาไปสิข้าก็ปัดๆมันลงไปจากถ้ำเท่านั้น ก็คงจะกองอยู่ด้านล่างหุบเหวนี่แหละถึงมันจะเป็นเขตมหาสมุทรแต่ใต้หุบเหวนี้ น้ำด้านล่างเป็นเพียงชายฝั่งความลึกนั้นไม่เกินสองร้อยเมตรหากเจ้าอยากได้ก็ดำลงไปเอาเองแล้วกัน"

"ขอบคุณท่านมังกรสุริยันคงกระพัน ถ้าเช่นนั้นข้าก็ตกลง รักษาให้ภรรยาท่านตามนี้แล้ว...คำถามข้อที่สองของท่านคืออะไร?"

"เอาไว้ภรรยาข้าหายดีแล้วก่อนเจ้าจะจากไปข้าค่อยถามคำถามนี้กับเจ้า ตอนนี้รีบไปดูอาการภรรยาข้าได้แล้วหากต้องการสิ่งใดให้มาบอกข้า"

เล้งซานเดินไปใกล้ๆมังกรตัวเมียที่นอนซมอยู่เดินไปเดินมารอบๆพอเป็นพิธี และภายในจิตใต้สำนึกก็พลางไต่ถามเฟรย่าเรื่องวิธีรักษา

"เฟรย่าเอาไงต่อดี"

"ก็ในเมื่อมันสูญเสียพลังลมปราณในร่างเราก็เอายาเพิ่มพลังลมปราณอัดเข้าไปให้มันกินไปซะก็จบเรื่องนั้นไม่ยากหรอกขอเพียงมีสมุนไพรเพียงพอ"

"ก็จริงของท่านแล้วเราจะอัดยาไปเรื่อยๆจนกว่ามันจะคลอดบุตรหรือ??"

"หากเจ้ารอได้อีกหลายสิบปีก็ทำเช่นนั้นไปสิ  ฮิฮิ" เฟรย่าขนขันเล็กน้อย

"จะบ้าหรอ!!อีก 4 เดือนก็จะครบกำหนดการ หนึ่งปีของข้าแล้วไหนจะต้องเดินทางจากที่นี้ไปเมืองเมฆครามอีกร่วม 2 เดือนไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ ข้าต้องทำให้มันคลอดภายใน 1 เดือนเท่านั้น!!"

"ไม่ว่าด้วยวิธีไหนอย่างนั้นหรือ??"เฟรย่าถามย้ำอีกครั้ง

"หากท่านทีวิธีไม่ว่ายากลำบากแค่ไหน ขอเพียงสำเร็จได้ใน 1 เดือนข้ายอมทำทุกอย่าง"เล้งซานตอบพร้อมกับยืดอก และนำกำปั้นทุบที่หน้าอกตัวเอง แสดงถึงความแนวแน่

"ถ้าเช่นนั้นไม่ต้องถึงเดือนหรอกด้วยวิธีนี้ย่อมจะสำเร็จภายใน 7 วันเท่านั้น"

เล้งซานฉีกยิ้มด้วยความดีใจ"เยี่ยมมาก!! บอกวิธีมาได้เลย"

"เจ้าต้องมุดเข้าไปในช่องคลอดมังกรและนำบุตรมันออกมา"