เสียงพัดลมเก่าในหอหญิงดังครืนเบา ๆ
ลินยืนเงียบอยู่หน้ากระจกห้องน้ำ
เสื้อในถูกปลดออก หย่อนลงบนอ่างล้างหน้า
ผมเธอยุ่งเล็กน้อยั้แ่เมื่อคืน และยังไม่ได้หวี
แววตาในกระจกเหมือนคนไม่ได้นอน…แต่ไม่ใช่เพราะฝันร้าย
เพราะเธอ…รู้ดีว่าไม่ได้ฝัน
กลิ่นกายของภูและพี่สิงค์ยังติดอยู่ตรงซอกคอ
รอยแดงใต้เนินอกยังเป็รูปมือ
เธอหายใจลึก
แต่ไม่ใช่เพราะอายหรือเสียใจ
เธอ “ยังจำได้” ว่าเมื่อคืนเธอร้องเสียงหลง
ว่าเธอขยับสะโพกสวนเขาไปก่อน
ว่าเธอเป็ฝ่ายขอ… “แรงกว่านี้” เอง
⸻
ในเอกสารที่เกรซให้มามีอีกหัวข้อ
“ส่งรายงานปฏิกิริยาหลังการทดลอง ทั้งด้านกาย จิตใจ และความ้าถัดไป”
“แนบ VDO ได้หากจำเป็”
ลินเขียนแค่บรรทัดเดียว…
“ยังไม่พอ”
เธอวางปากกาไว้บนกระดาษ
แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้น
เลื่อนดูรายชื่อ…
และเลือกกดโทรหา “ภู”
⸻
ภูกำลังนั่งพิมพ์งานอยู่ที่ห้องสมุดเงียบ ๆ
เขาหยุดมือ เมื่อเห็นชื่อ “ลิน” ขึ้นหน้าจอ
“ฮัลโหล…”
เสียงปลายสายไม่ตอบกลับทันที
มีเพียงเสียงลมหายใจเบา ๆ แทรกสาย
“…ว่างคืนนี้มั้ย?”
“หือ? ลิน?”
“เราต้องทำแบบฝึกหัดตัวต่อไป…ด้วยกัน”
เงียบอีกครั้ง แล้วลินพูดต่อ
“…อย่าใจดีเหมือนคราวก่อนนะ”
⸻
เวลาผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง
ห้องเก็บเครื่องดนตรีที่ล็อกไว้แน่นเปิดออกอีกครั้ง
ลินยืนหันหลังให้ประตู
สวมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาตัวเดิม แต่ไม่ติดกระดุมตัวบน
กระโปรงทรงเอถูกปล่อยยาว แต่ผ่าขึ้นมาข้างหนึ่งเล็กน้อย
เธอไม่ได้แต่งหน้า มีแค่ริมฝีปากที่แดงเพราะถูกกัดเองทั้งวัน
“ทำไมต้องเป็ที่นี่อีก…”
ภูถามเบา ๆ
ลินไม่หันกลับ
แต่ยกมือขึ้น
รูดผมไปข้างหนึ่ง เผยต้นคอเปลือยอปล่า
“เพราะที่นี่…ไม่มีใครขัด”
“แต่มี ‘ใครบางคน’ แอบดูเราอยู่เสมอ ใช่มั้ยคะ?”
เสียงของเธอเรียบ
แต่น้ำเสียงนั้นกลับทำให้ภูขนลุก
⸻
ความเงียบถูกแทนด้วยเสียงเนื้อกระทบ
ตับ… ตับ… ตับ…
เสียงลมหายใจแรง ๆ ปะปนเสียงกระซิบช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ
“ชอบมั้ย…”
“โดนแบบนี้…”
“อย่าทำหน้าแบบนั้นดิ… เธอเป็คนเรียกฉันมาเองนะ”
ลินฝืนหลับตาแน่น
แต่ริมฝีปากกลับเผยอรับจังหวะ
เสียง “อึก… อื๊อ…” หลุดจากลำคอเป็ระยะ
มือของภูขย้ำสะโพกเธอแน่น
แน่นพอที่ทำให้ลินต้องยันโต๊ะไว้ทั้งสองข้าง
“แรงอีก…เอาเข้าข้างในอีก…”
เสียงที่หลุดออกมาเหมือนของคนหมดแรง
แต่คำพูดกลับเหมือนคนยังไม่อิ่ม
เขากระชากผมเธอให้หันกลับมา
แววตาลินไหลเยิ้ม
ริมฝีปากเปิดรับการบดจูบที่รุนแรงเกินจะเรียกว่า “จูบ”
⸻
และเมื่อภูถอนสิ่งที่เสียบคาอยู่ออก ซ๊วบ…
ลินกลับนั่งลงแทบทันที
เธอ…ใช้ปากให้ต่อ
โดยไม่มีคำสั่ง
โดยไม่หลบสายตา และจ้องขณะที่ปากเต็มไปด้วยแท่งไอติมอุ่นๆ
เสียง “อ๊อค… อ่อก… อ๊อค… อ่อก…” ดังสม่ำเสมอ
ในห้องเก็บเสียงที่ไม่มีใครอยู่
นอกจากสายตา…ของกล้องตัวเดิม บนเพดาน
—
หลังเสร็จ
ลินยืนซับปากด้วยปลายแขนเสื้อ
เธอเงยหน้ามองกล้อง
แล้วกระซิบเบา ๆ
“ถ้ามีใครดูอยู่…หวังว่าคงจะพอใจนะคะ”
14K
