ณ.ตำหนักเสียนฝู หลายวันต่อมา
ตำหนักเสียนฝู เป็ตำหนักที่ฝ่าาพระราชทานให้กับ ฉางจ้ายต่อจากนี้จะไม่ผู้ใดเรียกซูเว่ยฉีอีกแล้ว ทุกคนที่อยู่ในตำหนักจะต้องเรียงนางว่า ฉางจ้าย
เช้าวันนี้หลี่กงกงมาหาฉางจ้ายที่ตำหนัก ตามคำสั่งฝ่าา
หลี่กงกง “ฝ่าาให้กระหม่อมมาถามท่านว่าชอบดอกไม้ชนิดไหนพะยะคะ ฝ่าาจะหามาให้พระนางไว้ในตำหนัก เพื่อเป็สิริมงคงแกตำหนักของพระนาง”
ฉางจ้าย “ถ้ามีดอกไฮยาซินธ์สามสีก็คงจะดีไม่น้อย”
หลี่กงกง “ได้พะยะคะ กระหม่อมจะรีบกลับไปทูลฝ่าา”
หลีกงกงไม่ทันได้ไปกราบทูล แต่ฝ่าากับมาที่ตำหนักเสียนฝูด้วยตนเอง
ฝ่าา (หลี่กงกง) “เ้าออกไปเถอะ”
ฉางจ้าย “หม่อนฉันถวายพระพรฝ่าาเพคะ”
ฝ่าา “ไม่ต้องมากพิธี มานั่งข้างๆข้า ตำหนักนี้เป็เช่นไรบางอยู่ที่นี้เ้าคุ้นเคยหรือยัง”
ฉางจ้าย “หม่อมฉันชินกับการเป็นางกำนัล ไม่เคยอยู่ในที่ทีดีแบบมาก่อนรู้สึกเหมือนฝันไปจริงจริงเพคะ”
ในขณะที่พูดคุยกับฉางจ้ายนั้นฝ่าากวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นขนม น้ำชาว่างที่โตะ ก็สดุดตากับดอกไฮยาซินธ์สีม่วงที่อยู่ในแจ้กัน ที่มีความเรียบง่ายเลยกล่าวถาม
ข้าให้นางกำนัลเอาดอกไม้มาเพิ่มความสง่างาม ทำไม่เอาดอกไม้ธรรมดาเช่นนี้มาให้เ้า
ฉางจ้าย “ฝ่าาอย่าทรงกิ้วเลยเพคะ ดอกไม้นี้หม่อนฉันขอมาเอง”
ฝ่าาเพื่อจะเอาใจฉางจ้ายจึงกลับคำ เอยชมไม้หยุด
ฝ่าา “ใช่!!....ใช่ดูดีแล้วก็สวยดูเหมือนฉางจ้ายยิ่งนัก”
พูดจบก็ขว้าฉางจ้ายมาโอบกอด แล้วกล่าวต่อไป
ฝ่าา “เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตำหนักฉางซุน เ้าเป็นางกำนัลของเหม่ยเหริน ย่อยหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะโดยดูถูกถึงเ้าจะเป็ฉางจ้ายแล้วแต่ เพราะเื่ในอดีตของเหม่ยเหรินเล่าสนมในวังก็คงดูถูกเ้า ดังนั้นข้าคิดว่าข้าจะประทานพระยศให้กับเ้า
ฉางจ้าย “ไม่นะเพคะ ฝ่าายิ่งทำแบบนี้เล่าสนมยิ่งไม่พอใจหม่อมฉันมากขึ้นไปอีก”
ฝ่าา “ห้ามปฎิเศษ ฉายจ้ายข้าจะไม่ปล่อยเ้าไปแน่ ข้าเห็นเ้าชอบดอกไฮยาซินธ์ งั้นข้าจะตั้งพระยศให้เ้าว่า (ซิน)ที่แปลว่า เริ่มต้นใหม่ เ้าคิดเห็นเช่นไร
ฉางจ้าย “หม่อมฉันชอบเพคะ ฝ่าาประทานให้ต้องดีอยู่แล้วเพคะ งั้นหม่อมฉันต้องขอบพระทัยฝ่าาที่ประทานพระยศนี้ให้หม่อนฉัน ถูกใจหม่อมฉันมากเพคะ”
ณ.ตำหนัก ฮองเฮา
ทั้งหกตำหนัก รวมถวายพระพรฮองเฮา ทุกตำหนักประจำทีของตนเอง พร้อมเริ่มพูดคุยกัน
จางกุ้ยเฟย “พวกพี่ๆได้ยินกันหรือยังว่าจะมีสนมคนใหม่เข้ามาอีกแล้ว”
หลู่ผิน “ข้าได้ยินว่าเป็บุตรบุญธรรมของท่านเสนาบดีเจียน”
กุ้ยเหริน “เสนาบดีเจียนนี้ชั่งใจกว้างจริงจริง บุตรสาวของตนพึ่งเสียไป ก็มีบุตรบุญธรรมโผล่มาอีกแล้ว รีบเร่งนำตัวไปถวายต่อหน้าฝ่าา แต่ถึงอย่างนั้นฝ่าาแม้จะพระราชทานเพี่ยงตำแหน่งฉางจ้ายให้กับนาง แต่ก็ยังพระราชทานพระนามยศให้นางอีก ในวังนี้จะมีฉางจ้ายที่มีพระนามยศจะมีสักกี่คนกัน”
หลูผิน “ฝ่าาช่างให้เกียรตินางจริงจริง คนที่ส่งมาจากจวนตระกูลเจียนล้วนเป็หญิงมีความสามารถ ข้าก็อยากรู้จริงๆ ว่านางจะมีความสามารถอะไรที่จะมัดใจฝ่าาได้”
ฮองเฮา “เลิกพูดได้แล้ว ทุกคนที่เข้าวังล้วนเป็สนมของฝ่าา ต้องตั้งใจปรนนิบัติฝ่าาให้ดี เื่สำคัญที่สุดต้องมีรัชทายาทให้ฝ่าา”
สินคำพูดของฮองเฮา ซินฉางจ้ายก็มาถึง ทุกสายตาในตำหนักมองไปที่ซินฉางจ้ายทันที นางสนมที่อยู่ในตำหนัก ต่างตกตลึงที่ซินฉางจ้าย คือนางกำนัลซูเว่ยฉี”
ซินฉางจ้าย “หม่อมฉันซินฉางจ้าย ของถวามพระพรฮองเฮาเพคะ”
ฮองเฮา “ไปนั่งเถอะ”
หลู่ผินชี่นิ้วไปที่ฉางจ้ายแล้วพูดจาเสียงดัง
หลู่ผิน “เ้าไม่ใช้ นางกำนัลคนสนิทของเหม่ยเหรินหรือ
ฮองเฮา “หลู่ผินเ้าทำตัวไม่เหมาะสม นั่งลง”
หลู่ผิน (อารมณโกรธ) “ฮองเฮา แต่นาง….”
ฮองเฮา “ชั่งเถอะ ตาอิ้ง วันนี้เ้าไม่พูดไม่จา เ้าเป็อะไรไป เอะ!!!.... นั้นหน้าของเ้า ทำมันมีผื่นแดง”
เล่าสนมทั้งละสายตาจากซินฉางจ้าย เปลียนมาจับจองที่ตาอิ้ง ขยับตัวหนีกลัวว่าตนจะติดโรค
ตาอิ้ง “หม่อมฉันไม่เป็อะไรเพคะฮองเฮา แค่แพ้เกษรดอกไม้ที่เล่าสนมนำมาถวายพระองค์เพคะ”
ฮองเฮง “งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อน พวกเ้าก็กลับไปพักผ่อนที่ตำหนักของตนเถอะ ตาอิ้งเ้าก็ให้หมอหลวงมาดูอาการด้วยละ อย่าให้ใบหน้าต้องทิ้งรอยแผลเป็ได้”
จากนั้นเล่าสนมทั้งหลาย ก็ได้แยกยายกับตำหนักของตนรวมถึงซินฉางจ้าย แต่ในขฌะนั้นเอง ซินฉางจ้ายได้เจอเข้ากับฟางหลูที่ตอนนี้ได้จัดสรรค์ให้มารับใช้ตาอิ้ง แต่เมื่อครู่ในตำหนักฮองเฮา ฝางหลูได้ยิ้มแสดงความทักทายกันกับซินฉางจ้าย ทำให้ตาอิ้งเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี จึงไม่พอพระทัย หลังจากที่เดินออกมาพ้นตำหนักฮองเฮา ก็ได้กล่าวต่อว่าฟางหลู่อย่างหนัก
ตาอิ้ง(น้ำเสียงโมโห) “เ้าเป็เพียงนางกำนัลที่เคยรับใช้นางสาระเลวนั้นเ้ากับกล้ามาหัวเราะเยาะข้า ใครให้ความกล้ากลับเ้า”
ฟางหลู “หม่อนฉันมิกล้าเพคะ หม่อมฉันแค่ยิ้มแสดงความยินดี กับซินฉางจ้าย มิได้คิดจะเยาะเย้ย พระนางเลยนะเพคะ”
ตาอิ้ง “เ้าไปสนิทกับนางแล้วยังบอกว่าไม่ได้เยาะเย้ยข้า วันนี้ข้าจะสั่งสอนเ้าคอยดูสิว่าเ้ายังจะกล้าเยะเย้ยข้าอีกไม”
ซินฉางจ้ายที่กำลังเดินอยู่ในสวนดอกไม้ได้ยินเสียง ทะเลาะกันจึงรีบเดินมาดู กับเจอฟางหลูกำลังจะโดนตาอิ้งลงมือซินฉางจ้ายจึงส่งเสียงออกไป
ซินฉางจ้าย “พี่หญิงโปรดยังมือก่อน……”
278
