หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

คืนถัดมา

หลินเหยียนกลับถึงตำหนักลับด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

ในมือคือเศษผ้าไหมขาดชิ้นเล็กๆ ที่ติดค้างอยู่ตรงชายคาสะพานเมื่อคืน

> “เนื้อผ้าละเอียดแบบนี้... ไม่ใช่ของนักฆ่าทั่วไป”

“ผ้าไหมจากเมืองเยี่ยน... หรือว่า?”

เขาโยนผ้าลงบนโต๊ะ

ก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นชักลับข้างฝา

ภายในคือของบางอย่างที่เก็บไว้มานานหลายปี...

สร้อยหยกหยดน้ำ

ของขวัญวันจากลา ที่เขาเคยมอบให้ใครบางคนในชาติก่อน

---

> “ข้าควรลืม... แต่กลับจำได้แม้แต่น้ำเสียงเวลานางโกรธ”

เขานั่งลงหน้าโต๊ะ

เปิดสมุดข้อมูลสายลับสายต่างๆ

พร้อมเขียนรหัสลับเพื่อส่งคำสั่ง

> “สืบ: หญิงลึกลับ เคลื่อนไหวรวดเร็ว ใช้กระบวนท่าตะวันร่วงขั้นสี่”

“มีบาดแผลบริเวณไหล่ซ้าย ปรากฏตัวครั้งล่าสุดในเขตตะวันออก”

---

หลินเหยียนเดินออกมายืนกลางลาน

สายลมค่ำคืนปะทะหน้าจนชายเสื้อปลิว

เขากำหมัดแน่น

> “เจ้าหายไปนานนัก... หากเจ้ายังอยู่จริง”

“ข้าจะเจอเจ้า... ไม่ใช่เพื่อจับเจ้า แต่เพื่อรู้—”

คำพูดขาดหายกลางทาง

เพราะหัวใจของเขาก็ยังไม่แน่ใจว่า... จะกล้ารู้คำตอบหรือไม่

---

ปลายตอน

อีกด้านหนึ่ง

ซูเหวินฉีซ่อนตัวอยู่ในศาลร้างปลายเมือง

เธอหยิบผ้าใหม่ขึ้นพันแผลที่บ่า

ก่อนจะมองไปยังพระจันทร์ที่ลอยอยู่สูง

> “เจ้าจำได้หรือยัง หลินเหยียน”

“หากเจ้ารู้... เจ้าจะยังไล่ล่าข้าอยู่หรือไม่?”

แววตาเธออ่อนลงในเงามืด

ราวกับคำตอบในใจนั้น... เธอกลัวมากกว่าความตาย