ขบวนรถยนต์ รถบรรทุก รถทหาร ฯลฯ ที่พากันขับตามกันมาบนถนนบางเส้นทางก็พากันวิ่งจนฝุ่นตลบอบอวลกันไปหมด
แต่ว่าเส้นทางละแวกหมู่บ้านที่ใกล้เคียงกันนั้นพอจะคาดเดาแล้วว่าขบวนรถหลากหลายสิบคัน ร่วมครึ่งร้อยนี้ตรงไปที่บริเวณหมู่บ้านใดกัน
“บรื้น…บรื้น…บรื้น….บรื้น….”เสียงรถ
“เอ๊ะ….เสียงรถไม่ใช่เหรอไงกัน???”ชาวบ้าน
“นั่นน่ะสิ…เสียงมาจากตรงทางหน้าหมู่บ้านใช่ไหม???”
“ทำไมเสียงรถเหมือนมากันหลายคันเลยนะ แปลกมากๆเลยที่จู่ๆจะมีรถวิ่งผ่านเข้าเส้นทางใกล้หมู่บ้านของพวกเราใน่เวลาหัวค่ำแบบนี้น่ะ”
“จริง มันไม่ใช่เื่ปรกติแล้วนะมันเกิดอะไรขึ้นกันจู่ๆก็มีรถจากที่ไหนก็ไม่รู้ขับผ่านนานมาก จนตอนนี้ยังได้ยินเสียงรถอยู่เลย”
“ออกไปดูกันเถอะ เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น!!”
“ไปๆกันพวกเรา” คนในหมู่บ้านใกล้เคียงต่างก็ได้ยินเสียงรถมากมายหลายคันวิ่งผ่านเส้นทางใกล้หมู่บ้านของพวกเขาจึงรู้สึกแปลกใจกันเป็อย่างมาก เพราะเหตุการณ์แบบนี้มันไม่ได้มีบ่อยครั้งจริงๆ ถ้าไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น!!!
“รถมาจากไหนกันเยอะแยะไปหมด !!!”
“มีรถของทหารด้วยนะพวกเราดูสิ ดูตั้งหลายคันมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!!!”
“แต่ว่าเส้นทางเส้นนั้นที่รถขบวนยาวๆพวกนี้วิ่งเข้าไปนั่นมันไม่ใช่หมู่บ้าน…”
“นั่นมันเส้นทางวิ่งเข้าไปทางหมู่บ้านเป่าเฉิงไม่ใช่เหรอไงกันพวกเรา??”
“หมู่บ้านเป่าเฉิง….!!!”ชาวบ้าน
“ใช่ๆ…เส้นทางนี้เข้าหมู่บ้านเป่าเฉิงจริงๆ!!”
“นั่นน่ะสิ ใช่จริงๆด้วยนะมีเพียงหมู่บ้านเป่าเฉิงนั่นแหละที่ตั้งอยู่เส้นทางนั้น และเป็ทางเดียวไม่มีหมู่บ้านอื่นแล้ว”
“หรือไม่ก็พวกเขาไปเข้าป่าและูเาที่อยู่ใกล้หมู่บ้านเป่าเฉิงกันหรือเปล่า???”
“ไม่รู้เหมือนกันว่าไปหมู่บ้านเป่าเฉิงโดยตรง หรือว่าไปพื้นที่ใกล้ๆแถวนั้น แต่ที่แน่ๆหมู่บ้านเป่าเฉิงนี่ที่มีลูกฝาแฝด 5 คนนี่ใช่ไหมเล่า???ตอนนั้นข่าวโด่งดังมากนะหลายๆหมู่บ้านรู้จักหมู่บ้านเป่าเฉิงครั้งแรกเพราะเ้าแฝด 5 นั่นแหละ”
“ใช่ๆ หมู่บ้านเป่าเฉิงมีครอบครัวตระกูลหนึ่งออกลูกฝาแฝดถึง 5 คน ตอนนั้นลูกสะใภ้ของผมก็ไปคลอดลูกกำลังจะกลับเลย เื่เด็กฝาแฝดเกิดมาตั้ง 5 คนโด่งดังจนรู้ทั่วทั้งโรงพยาบาลเลยนะตอน 5-6 ปีที่แล้วน่ะ”
“จริงๆ เป็เื่มหัศจรรย์มากที่สามารถมีลูกทีเดียวได้ถึง 5 คนน่ะ ั้แ่เกิดมาพึ่งจะเคยเห็นนี่แหละฝาแฝด 5 คนเชียวนะ”
“ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าเด็กฝาแฝด 5 คนนั้นจะเป็เด็กผู้ชาถึง 3 คนและเด็กผู้หญิง 2 คนนะ เรียกได้ว่าได้ครบทั้งหญิงและชายไปเลย”
“และมีชีวิตรอดทั้ง 5 คนด้วยนะ ช่างโชคดีอะไรอย่างนี้”
“จำได้ว่า่เด็กฝาแฝด 5 เกิดมา แต่ละหมู่บ้านที่ได้ยินข่าวถึงกับมารอดูที่โรงพยาบาลในเมืองกันเชียวนะ ว่าเด็กฝาแฝด 5 จะหน้าตาเป็อย่างไรกัน”
“อย่าว่าแต่ไปรอดูที่โรงพยาบาลกันเลย ที่บ้านเ้าเด็กฝาแฝดทั้ง 5 คนน่ะ บางครอบครัวที่รู้ข่าวที่มีลูกสาว ลูกสะใภ้ที่มีลูกยากพากันไปหาถึงที่หมู่บ้านเป่าเฉิงกันเลยนะ”
“หมู่บ้านของพวกเราเองก็ใช่ว่าจะไม่มีคนไปดูเด็กฝาแฝดทั้ง 5 คนนั้นเสียเมื่อไหร่กัน”
“จริง..!!”
“หวังว่าคงจะไม่ใช่หมูบ้านเป่าเฉิงจริงๆหรอกนะสำหรับขบวนรถพวกนี้มุ่งหน้าไปหาน่ะ??”
“??????......”ชาวบ้านที่เห็นขบวนรถกลุ่มใหญ่กลุ่มนี้ขับผ่านทางมาก็มีคำถามเต็มหัวไปหมดเลยในเวลานี้ว่ามันเกิดอะไรกันขึ้นกันแน่???
พวกชาวบ้านที่อยู่ละแวกใกล้เคียงกับหมู่บ้านเป่าเฉิงที่ออกมาดูมาชมขบวนรถแสนย๊าว…ยาวขบวนนี้ ก็ทำให้นึกถึงเลยว่าหมู่บ้านเป่าเฉิงแห่งนี้เคยเป็ที่กล่าวขานพูดถึงกันมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่นานมากแล้วจริงๆ ่ 5-6 ปีที่ผ่านมานั่นเอง ทำให้ได้พูดถึงเื่ดังเื่นั้นกันขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
ทางเข้าหมู่บ้านเป่าเฉิง
“บรื้น…บรื้น….บรื้น….บรื้น….”เสียงรถมากมายหลากหลายคันต่างทยอยขับผ่านเข้าสู่หมู่บ้านเป่าเฉิงอย่างคึกคัก
และแน่นอนว่าคนในหมู่บ้านเป่าเฉิง ณ เวลานี้ไม่มีใครที่จะไม่รู้สึกตื่นเต้นกัน ยิ่งได้ยินเสียงรถที่ดังมากๆก็รู้เลยว่ามีกันมาหลายคัน
“นั่นเสียงรถนี่หน่า??”ยาย
“พวกผู้ชายคงจะพากันกลับมาแล้วล่ะ!!”ย่า
“คงจะมาพร้อมกับคนของทาเมืองใหญ่ใช่ไหมคะ??”แม่
“น่าจะใช่ล่ะแม่ว่า ไปกันพวกเราออกไปรอดูกันดีกว่านะ”ยาย
“ค่ะ…”สะใภ้
แต่ที่แน่ๆ กลุ่มคนที่นำหน้าไปก่อนอย่างรวดเร็วกว่าพวกท่านก็คงจะไม่พ้นเ้ากลุ่มลิงทะโมนน้อยๆนี่แหละ ที่เพียงแค่ได้ยินเสียงรถเข้ามาก็พากันวิ่งนำโด่งกันออกไปก่อนแล้ว
“พวกเรายังช้ากว่าเ้าพวกตัวเล็กๆกลุ่มข้างหน้าเราอีกนะคะแม่”แม่
“จริงๆ”ย่า กับ ยาย
“รวดเร็วกันจริงๆ…”ยาย
“ฮ่า…ฮ่า….”ย่า ยาย แม่ ป้าสะใภ้ทั้งสองคน
พวกเด็กๆพากันชะเง้อคอยาวมองดูขบวนรถยนต์กลุ่มใหญ่ที่ว่านี้กันอย่างตื่นเต้น แน่นอนว่า ณ เวลานี้คนในหมู่บ้านเป่าเฉิงเรียกได้ว่าเกือบทั้งหมดรอรวมกลุ่มกันอยู่ที่ ณ บ้านของตระกูลเผิง บ้านของพี่น้องห้านิ้วกัน เพราะทางผ่านที่จะไปขุดสมบัติต้องวิ่งผ่านเส้นทางบริเวณบ้านของตระกูลเผิงโดยตรง
“โอ้โฮ!!!.....”พวกเด็กๆ พากันอ้าปากค้าง ตาโตมองรถยนต์ รถบรรทุก รถทหาร ฯลฯ มากมายแปลกตากันอย่างตื่นเต้น และพยายามที่จะเริ่มนับจำนวนรถที่วิ่งผ่านนี้ว่ามีกี่คันกันแน่
“ไม่คิดว่าจะมากันเยอะขนาดนี้นะเนี่ยนะ งานใหญ่เลยจริงๆ”เสี่ยวจื่อน้อย
“จะไม่ให้คนมาเยอะแยะได้ยังไงกันน้องเล็ก ก็น้องเล็กเล่นพาไปขุดเจอสมบัติที่มีแต่ทองเต็มหีบใหญ่ๆขนาดนั้นน่ะ แน่นอนว่าพวกเขาต้องขนกันมาที่หมู่บ้านเป่าเฉิงของเราหมดเลย”พี่ชายหวงเซ่อ
“ถ้ามากันน้อยๆเดี๋ยวจะพากันขนเงินขนทองออกไปไม่หมดน่ะน้องเล็ก”พี่ชายหงเซ่อ
“อ๊ะ….ปู่คะ ตาคะ พ่อคะ ลุงคะ วู้ฮู…..”เสี่ยวจื่อน้อย ที่ตาดีเห็น ปู่ ตา พ่อ ลุงเฮยเซ่อในขบวนรถคันที่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเธอยืนรอดูกันอยู่ ะโส่งเสียงเรียกและโบกไม้โบกมือให้พวกท่านกัน
“จริงด้วย ปู่ ตา พ่อ ลุงเฮยเซ่อ อยู่บนรถคันนั้นล่ะพี่ชาย”พี่สาวอู๋ิจื่อ ก็มองตามด้วยทันทีที่ได้ยินน้องเล็กของเธอะโออกมาว่าเจอพวกท่านด้วย
“คันนั้นล่ะ ปู่ ตา พ่อ และลุงเฮยเซ่อ อยู่นั่น!!”พี่สามจงจื่อ
พวกเด็กๆ พากันส่งเสียงเรียกพวกท่านกันอย่างคิดถึง ปู่ ตา พ่อ ลุงเฮยเซ่อ ทำได้เพียงโบกมือตอบกลับไปแต่ไม่ได้ลงจากรถแต่อย่างใด พวกท่านยังคงอยู่บนรถที่ตอนนี้กำลังขับมุ่งหน้าไปสู่จุดสุสานที่ฝังสมบัตินั่นเอง
“เอาล่ะพวกเรา เตรียมตัวเอาอาหารไปวางขายกันได้เลยนะ และแบ่งกลุ่มกันว่าใครจะอยู่รอบกี่โมงกันบ้าง คงจะต้องได้ขายกันตลอดวัน ตลอดคืนนั่นแหละ”ยาย
“ใช่ๆ เอาที่แต่ละคนสะดวกต่อเวลาที่เลือกเอานะ อย่าให้มีผลกระทบกับคนในครอบครัวของตัวเอง โดยเฉพาะคนไหนที่มีลูกมีหลานยังเล็กๆอยู่น่ะอย่ามาฝืนเฝ้าขายอาหารตอน่กลางคืนนะ เข้าใจไหม”ย่า
“ได้ๆ…”พวกแม่ครัว ที่ตอนนี้กลายเปลี่ยนเป็แม่ค้ากันไปแล้ว
“คนกลุ่มแรก พากันมารวมกลุ่มตรงนี้กันเลยนะเร็วเข้าพวกเรา แต่งตัวให้เรียบร้อยด้วยล่ะ”ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา
“ตกลง..”แม่ค้ามือใหม่ทั้งหลาย
เหล่าแม่ค้ามือใหม่พากันตื่นเต้นกันยกใหญ่ และไม่ลืมที่จะแต่งตัวตามที่ ย่า ยาย ของเสี่ยวจื่อน้อยได้บอกเอาไว้สำหรับแม่ค้าที่จะขายอาหารโดยเฉพาะเลย
การแต่งกายให้สะอาด เรียบร้อย ดูดีนั้นก็ไม่พ้นเ้าตัวเล็กเสี่ยวจื่อน้อยนั่นแหละที่กระซิบกระซาบบอกย่า กับยายของเธอกับการแต่งตัวสำหรับแม่ค้าขายอาหาร
“แม่คะ แม่ เสี่ยวจื่อขอแต่งด้วยค่ะ เสี่ยวจื่อก็จะเป็แม่ค้าด้วย”เสี่ยวจื่อน้อย
“แม่คะพี่สาว ก็อยากเป็แม่ค้าด้วยค่ะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“จะเอาแบบนั้นเลยเหรอลูก??”แม่
“ใช่ค่ะแม่..”สองสาวน้อย ตอบอย่างเสียงดังฟังชัด
แม่ของสองสาวน้อย หาพามาพันหัวน้อยๆของเสี่ยวจื่อน้อยและพี่สาว ส่วนชุดกันเปื้อนนั้นไม่มีหรอก เพียงแค่เอาเศษผ้ามาผูกเอาไว้ให้ดูเหมือนเท่านั้นเอง
“โอ้….แม่ค้าตัวน้อยของพวกเรา!!”แม่
“อิ….อิ….”สองสาวน้อย พากันปิดปากหัวเราะกันคิกคัก อย่างชอบใจ
“น่ารักจริงเชียว นี่แม่ค้าตัวน้อยของพวกเราเหรอเนี่ย???”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ใช่ค่ะ”สองสาวน้อย
พวกเด็กๆพากันอยากจะมีผ้าพันหัวรอบๆแบบเสี่ยวจื่อน้อย กับพี่สาวอู๋ิจื่อกันบ้าง เพราะก็อยากเป็แม่ค้าตัวน้อย พ่อค้าตัวน้อย คอยช่วย ย่าๆ ยายๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ ขายอาหารด้วยเหมือนกัน
“จะทนขายอาหารช่วยกันได้สักเท่าไหร่กันเชียว เดี๋ยวไม่เกิน 2 ชั่วโมงก็พากันง่วงนอนแล้ว”ป้าถัวผัน
“ก็นั่น่ะสิ แต่งตัวกันเต็มที่เชียว”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“อิ….อิ…..” พวกท่านก็พากันเอ็นดูเหล่าแม่ค้าตัวน้อย พ่อค้าตัวน้อยที่แปลงโฉมกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“จาน ชาม ที่ทำจากใบไม้ และต้นไผ่ อย่าลืมยกกันไปด้วยเล่า”ย่า
“ค่ะ”เหล่าบรรดาแม่ค้ามือใหม่
“อันไหนมันมีน้ำหนักมากเกินไปไม่ต้องยกนะ ปล่อยให้พวกผู้ชายเขาช่วยจัดการให้”ยาย
“ค่ะ”เหล่าบรรดาแม่ค้ามือใหม่
เมื่อกลุ่มแม่ค้ามือใหม่จัดการข้าวของที่ตระเตรียมไว้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ซึ่งจุดที่ตั้งขายอาหารนี้อยู่ในบริเวณทางเข้าสุสานฝังสมบัติห่างออกมาประมาณ 30-50 เมตรได้ เพราะว่าตอนนี้เข้าไปใกล้กว่านี้ไม่ได้แล้ว เพราะั้แ่รถของคนทางเมืองใหญ่เข้ามาก็ได้ทำการกั้นเขตบริเวณที่ห้ามเข้าอย่างเด็ดขาดเอาไว้แล้ว
นอกเสียจากหัวหน้าหมู่บ้านแซ่เจา ตา ปู่ และเหล่าลูกชายของพวกท่านที่เป็ตัวแทนของหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราที่คอยอำนวยความสะดวกต่างๆ เพียงเท่านั้นที่จะเข้าไปเขตด้านในได้ แต่จริงๆแล้วก็แทบจะไม่จำเป็ต้องใช้งานพวกท่านเลยก็ได้ เพราะคนของทางเมืองใหญ่ส่งมานั้นมีมากมายนับร้อยคนอยู่แล้ว แต่เหมือนจะให้เกียรติ์กับทางหมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราที่เป็ฝ่ายเจอสมบัติเหล่านี้ และรีบแจ้งทางเมืองหลวงให้ทราบนั่นเอง
คนในหมู่บ้านเป่าเฉิงที่รออยู่บริเวณด้านนอกกับจุดที่วางขายอาหารนั้น ก็ชะเง้อมองดูอย่างตื่นเต้น และตอนนี้ยังขายอาหารไม่ได้เลยเพราะต้องรอคนด้านในพากันออกมานั่นเอง
“อือ…..ขืนรออยู่แบบนี้เมื่อไหร่เราจะได้เป็แม่ค้าขายอาหารกันเล่า เดี๋ยวได้เลยเวลานอนของเด็กน้อยอย่างเรากันพอดีแหละ เฮ้อ…..”เสี่ยวจื่อน้อย
ตอนนี้เสี่ยวจื่อน้อยเองก็ได้แต่เท้าแขนบนโต๊ะมองอย่างเริ่มเบื่อหน่ายเป็อย่างมากแล้วจริงๆ ยังไม่มีใครออกมาเลยสักคนเดียวมีแต่คนในหมู่บ้านเป่าเฉิงของเราเท่านั้น
“ปิ๊ง……”และก็มีความคิดผุดขึ้นมาในหัวของเธอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวจื่อน้อย ซอยเท้าสั้นๆของเธอไปยังบริเวณที่ใกล้กับเขตห้ามเข้าจุดสุสานฝังสมบัตินี้
“เสี่ยวจื่อน้อย อย่าเข้าไปลูกเข้าไปไม่ได้นะ!!!”แม่ ที่ไม่คิดว่าเ้าตัวเล็กจะวิ่งตรงไหยังเขตห้ามเข้า ก็ร้องะโเรียกลูกสาวคนเล็กเสียงหลงเลย พร้อมกับวิ่งมาหาลูกสาวของเธอและจับตัวเองไว้
“.............!!!”คนในหมู่บ้านเองก็พากันใที่จู่ๆเสี่ยวจื่อน้อยก็วิ่งตรงไปทางด้านนั้น!!!
“แม่คะ เสี่ยวจื่อไม่ได้จะวิ่งเข้าไปในเขตหวงห้ามตรงนั้นค่ะ เสี่ยวจื่อรู้ว่าห้ามไม่ให้เข้า แม่เชื่อใจเสี่ยวจื่อนะรอตรงนี้นะคะ”เสี่ยวจื่อน้อยที่โดนแม่อุ้มจนตัวลอยหันหน้ามาคุยกับแม่อย่างใจเย็น
“งั้นก็ได้จ้ะ แม่เชื่อว่าเสี่ยวจื่อน้อยจะไม่ดื้อฝืนคำสั่งนะลูกนะ”เสี่ยวจื่อน้อย
จะไม่ให้คนอื่นกลัวได้อย่างไรเพราะด้านหน้าเขตหวงห้ามมีทหารเฝ้าอยู่หลายนายและมีปืนติดตัวกันทุกๆคนอีกด้วย
“อะแฮ่ม….อะแฮ่ม……”เสี่ยวจื่อน้อย
“....................???”เหล่านายทหารที่ยืนเฝ้ายามอยู่บริเวณด้านหน้าเขตหวงห้ามสุสานฝังสมบัติก็ได้แต่พากันยืนมอง มาที่สาวน้อยที่ดูแล้วไม่น่าจะเกิน 5 ปี ที่มายืนเด่นอยู่คนเดียวและทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง
“ขอต้อนรับเข้าสู่หมู่บ้านเป่าเฉิงของพวกเราค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย
“...........”นายทหารที่ยืนเฝ้าหน้าเขตหวงห้าม
“.........”แม่
“...........”คนในหมู่บ้าน
“ขอแนะนำตัวเองค่ะ หนูชื่อเด็กหญิงเผิงเสี่ยวจื่อ เป็ตัวแทนของหมู่บ้านเป่าเฉิงที่จะมาแจ้งแขกทุกๆคนว่า พวกเรามีบริการขายอาหารสดๆ แสนอร่อยๆตลอดทั้งวัน ตลอดทั้งคืนให้แขกผู้มีเกียติ์ทุกๆท่านได้เลือกซื้อเลือกหาของอร่อยๆเพื่อเติมพลังในการขุดหาหีบสมบัติกันต่อค่ะ ทางด้านนั้นเลยนะคะ รบกวนช่วยบอกต่อคนอื่นๆด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะแขกผู้มีเกียรติ์”เสี่ยวจื่อน้อย พูดจบก็โค้งตัวให้หันหลังกลับไปอย่างสวยงาม
“..............!!!”ทหารเฝ้ายามหน้าเขตหวงห้าม
“โอ้…ได้ๆจ้ะสาวน้อย”ทหาร
“...............!!!คนในหมู่บ้าน
*******
เสี่ยวจื่อน้อยกับพวกพี่ๆเคยเป็ดาราดังแบบไม่ได้คาดคิดมาก่อนเสียด้วยสิ เกิดมาพร้อมกัน 5 คนก็เลยเหมือนกับของแปลกใน่ ณ เวลานั้นที่ใครๆก็อยากเห็นเด็กฝาแฝดที่มีถึง 5 คน