ทางที่ใช้เดินขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ต้องผ่านบ้านของโรมและตะวันอยู่แล้ว ชายหนุ่มจึงแวะไปเอาหน้าไม้ของตัวเอง และตะกร้าแบกหลังเผื่อตะวันด้วย ทั้งหมดจึงได้ออกเดินทางขึ้นเขาไป
ถึงแม้ตะวันจะเข็ดขยาดกับการหลงป่า แต่ก็ไม่มากพอเท่ากับความอยากรู้อยากเห็น เด็กหนุ่มเห็นโรมชอบบอกขึ้นเขาไปตัดไม้บ้าง ไปหาฟืนบ้าง เขาเองก็อยากรู้ว่าป่าด้านในเป็อย่างไร แค่หลงไปตรงชายป่าก็เจอผลไม้เยอะแยะ บางทีอาจจะค้นพบบางอย่างที่นำมาใช้ประโยชน์ได้
“พี่เคยเดินลึกสุดแค่ไหน” ตะวันหันมาถามโรม ทั้งสองคนเดินรั้งท้ายแถว ให้คนในพื้นที่เดินนำไปก่อน
“ไม่ไกล ถึงตรงนู้นมีต้นพะยูง พี่ตัดไม้จากตรงนั้นไปทำโต๊ะ” โรมชี้ให้ดูต้นพะยูงสูงชะลูดกระจายตัวแทรกกั บพุ่มหญ้าในป่า ตะวันนึกทึ่งความแข็งแรงของพี่โรมอยู่เหมือนกัน ตัดไม้เอง ขนกลับมาเอง ไม่มีเรียกให้เขาช่วยสักคำ แต่เขาก็รู้ดีว่าร่างกายของตัวเองไม่เหมาะสำหรับงานหนัก ตัวก็ผอมแห้งเท่านี้…
เขามองแขนเรียวบางของตัวเองอย่างท้อใจ สีผิวก็ซีดเหมือนคนป่วย พอเหลือบตาเทียบกับกล้ามแขนกำยำของคนตัวสูงข้างๆ แล้วยิ่งสลดหดหู่ ตะวันจะต้องหาเวลาออกกำลังกายบ้างแล้ว
ทั้งหมดเดินลึกเข้าไปในป่าที่พอจะมองเห็นเป็เส้นทางคนเดินทิ้งรอยเอาไว้ เพราะเทือกเขานี้ยาวสลับซับซ้อนเป็แนวยาว และยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไหร่ ยิ่งเป็ป่าทึบ การเดินออกนอกเส้นทางที่เคยสำรวจดูจะเป็การเสี่ยงภัยไปสักหน่อย และชาวบ้านที่นี่ส่วนใหญ่ก็เป็เกษตรกร ไม่ได้มีฝีมือหรือความกล้าได้กล้าเสี่ยงจะไปเผชิญกับสัตว์ดุร้ายขนาดนั้น การไปล่าสัตว์ของชาวบ้านจึงหมายถึงล่ากระต่าย ไก่ป่า เสียมากกว่า
“ทุกคนเรียงเป็หน้ากระดานแล้วกัน” ชายวัยกลางคนหนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นเมื่อเดินทะลุป่าสูงออกมาเจอทุ่งหญ้าเป็ลานกว้าง มีบ่อน้ำขนาดไม่ใหญ่มาก และมีต้นไม้ใหญ่ประปราย น่าจะเป็แหล่งหากินของสัตว์ป่าหลายชนิด
ทุกคนทำตามทันที กระจายตัวเรียงเป็หน้ากระดาน ทำแบบนี้จะได้ไม่เผลอเอาลูกดอกไปยิงเพื่อนร่วมทีมระหว่างทางได้ โรมจูงมือตะวันมาชิดริมขอบป่า ชายหนุ่มเดินนำ ใช้มีดยาวที่พกมาด้วยแผ้วถางป่าเปิดทางเดินให้เด็กหนุ่มที่เดินตามหลังมาเดินได้สะดวก
ฉึก!
มีเสียงยิงลูกดอกจากแถวกลางขบวน มีชาวบ้านยิงกระต่ายป่าได้หนึ่งตัวแล้ว
ตะวันเมียงมองอย่างสนใจ พร้อมกับกวาดสายตามองการเคลื่อนไหวภายใต้ทุ่งหญ้าฝั่งของตัวเอง แต่ระหว่างนี้สายตาก็ไปเจอต้นไม้ ออกผลสีม่วงเข้มแวววาวอยู่หลายต้น
ลูกพลัม
ตะวันกระตุกมือโรมให้ไปที่ต้นพลัมด้วยกัน บนเขานี้มีต้นไม้กินได้หลายต้นเลยทีเดียว มองๆ ไปบางต้นเขาก็คุ้นเคยแต่ก็เรียกชื่อไม่ถูก ถ้านี่ไม่เรียกว่าเทือกเขาขุมทรัพย์ จะเรียกว่าอะไรได้
เด็กหนุ่มเก็บผลพลัมใส่ตะกร้า ลองหยิบมาหนึ่งลูก ใช้ชายเสื้อเช็ดฝุ่นแล้วกัดกิน ััแรกคือความฉ่ำ รสชาติหวานออกเปรี้ยว ดวงตากลมเป็ประกายขึ้นมาทันที รีบหยิบอีกผล ส่งให้โรมลองชิมดู ฝ่ายนั้นกัดไปคำแรก ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูท่าทางจะไม่ชอบรสเปรี้ยวของมัน
“หมูป่า ล้อมไว้ๆ”
เสียงดังเอะอะ ทำให้ทั้งสองคนหันไปมอง พบว่าชาวบ้านกำลังวิ่งล้อมหมูป่าตัวใหญ่ สัตว์ตัวนี้ว่องไวมาก วิ่งหลบวิถีลูกดอกได้อย่างหวุดหวิดหลายครั้ง จนชาวบ้านบางคนกลัวมันเล็ดลอดหนีไปได้ จะวิ่งเข้าไปจับมือเปล่า
“ระวังมันจะพุ่งชน!”
โรมะโบอกพร้อมกับดึงลูกดอกในกระบอกไม้ไผ่ตั้งลำ แต่ชาวบ้านที่อยู่ใกล้สุดยืนตัวแข็งทื่อไปแล้ว ได้แต่มองหมูป่าตัวเขื่องวิ่งเข้าใส่คล้ายกับสมองถูกน็อคให้หยุดทำงาน ในระยะอีกเพียงไม่กี่เมตร ชาวบ้านคนนั้นทำได้แค่หลับตาปี๋ ฉับพลัน เสียงของแหลมแหวกอากาศก็พุ่งผ่านใบหูปักฉึกใต้คอหมูป่าชะตาขาด มันวิ่งโซเซไปมาสักพักก่อนจะล้มตึงแน่นิ่ง
ตะวันใจนทำตะกร้าใส่ผลไม้หล่นกระจายบนพื้น เขาอ้าปากค้างไม่ต่างกับชาวบ้านทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ โดยเฉพาะคนที่หมูป่าจะพุ่งเข้าใส่ถึงกับทรุดลงอย่างอ่อนแรง มีเพียงโรมคนเดียวที่ยังสติเป็ปกติดีทุกอย่าง ชายหนุ่มเดินไปเขี่ยหมูป่าดูว่าตายสนิทแล้วจริงๆ จึงหยิบลูกดอกออกมา แล้วดึงมีดมาแล่เนื้อส่วนที่โดนลูกดอกปักทิ้งไป
“ลูกดอกอาบยาพิษยางน่องไว้ แล่เนื้อส่วนที่ััพิษออกไปก็กินได้แล้ว”
ทุกคนยังคงตกตะลึง แต่ชายวัยกลางคนที่อายุเยอะที่สุดก็ได้สติก่อน รีบเดินเข้ามาดู คนอื่นๆ จึงได้ตามมา รวมถึงตะวันก็รีบหอบตะกร้าผลไม้ของตัวเองมายืนรวมกับทุกคนด้วย
“ท่านผู้นำเขตเก่งกาจ ล่าหมูป่าได้ พวกเราจะช่วยขนกลับไปให้ที่บ้านนะ”
โรมส่ายหน้า “ทุกคนตั้งใจจะล่าตัวนี้ เอากลับไปแบ่งกันกินเถอะ”
“จะได้อย่างไรกัน ใครล้มหมูป่าได้ก็เป็ของคนนั้น พวกเราไม่มีฝีมือพอ จะเอาเปรียบท่านผู้นำเขตได้อย่างไร” ชายวัยกลางคนยังคงยืนกราน ตะวันมองอย่างนับถือน้ำใจ ถึงจะเป็ชาวบ้านตาสีตาสา แต่น้ำใจนักกีฬายอดเยี่ยมนัก
เด็กหนุ่มกางมือห้ามปรามกลางวง “เอาอย่างนี้ หมูป่าตัวใหญ่กินได้ทั้งหมู่บ้าน คืนนี้พวกเราก็จัดงานเลี้ยงรอบกองไฟ เนื่องในโอกาสที่คนในหมู่บ้านได้ทำงานจัดสรรที่ดินร่วมกันจนสำเร็จลุล่วง ดีไหมครับ”
ชาวบ้านทุกคนเห็นด้วย และยังพูดเสริมว่า “และเป็การเลี้ยงต้อนรับท่านผู้นำและภรรยาสู่หมู่บ้านของพวกเราอย่างเป็ทางการด้วย”
“ยินดีเป็อย่างยิ่งเลย” ตะวันยิ้มรับทันที
ด้วยเหตุนี้ ชาวบ้านชายกลุ่มนี้จึงได้แบกหมูป่ากลับหมู่บ้าน และป่าวประกาศว่าท่านผู้นำเขตล่าหมูป่ามาให้ทุกคนได้ฉลองกินดื่มอย่างเต็มที่ และแน่นอนว่าเื่เล่าต้องมีการอวยยศฝีมือการยิงลูกดอกของโรมประหนึ่งว่าเป็นายพรานใหญ่ผู้เก่งกาจไปด้วย แล้วไม่ใช่แค่เป็การยิงล่าสัตว์ แต่ใจความหลักคือการช่วยเหลือชีวิตคน
การให้หมูป่าทั้งตัวนับว่าไม่เสียแรงเปล่า ความไว้เนื้อเชื่อใจของชาวบ้านจะต้องมีมากขึ้นอย่างแน่นอน พี่โรมคนนี้ค่อนข้างจะเถรตรงและออกจะทื่อๆ ถ้าเขาไม่พูดแบบนั้น หมอนี่ต้องแบกหมูป่ากลับบ้านตัวเองตามที่ชาวบ้านคะยั้นคะยอแน่
ช่างไม่รู้จักโปรโมทตัวเองเสียเลย
..
เมื่อทั้งสองคนกลับถึงบ้าน ยังมีเวลาหลายชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาอาหารค่ำ ตะวันรู้สึกเสียดายนิดหน่อยที่ไปรับเสื้อผ้าใหม่ไม่ทันงานเลี้ยงคืนนี้ แต่ก็ไม่เป็ไร ชุดที่ซื้อสำเร็จมาก็นับว่าดีใช้ได้ กลมกลืนกับชาวบ้าน ไม่โดดเด่นมากเกินไป
หลังจากที่ไปเลือกชุดสำหรับใส่เย็นนี้ให้ทั้งโรมและตัวเองแล้ว ตะวันก็ออกมาจัดการกับลูกพลัมที่เก็บมา ส่วนโรมกำลังขุดแปลงผักหน้าบ้าน เขาออกความเห็นว่าอยากได้แปลงผักที่ใช้ทำกินบ่อยๆ จำพวก กะหล่ำ หอม ผักกาด พริก ไว้เป็สวนเล็กๆ หน้าบ้าน ปลูกรวมกับแปลงดอกไม้ ส่วนที่ดอนกำลังเล็งว่าจะปลูกเป็สวนผลไม้ ซึ่งต้องดูอีกทีว่าจะปลูกอะไรได้บ้าง
เด็กหนุ่มนำผลพลัมมาล้างน้ำให้สะอาด ลอกเปลือกผ่าครึ่งเอาเมล็ดออกแล้วนำมาเคี่ยวน้ำตาลให้เป็เนื้อแยมข้น เสร็จแล้วจึงวางพักไว้ให้เย็น แล้วผสมแป้งข้าวเหนียว แป้งข้าวโพดเล็กน้อย เติมน้ำตาล แล้วนำนมถั่วเหลืองที่ยังเหลืออยู่มาเติมและคนให้เข้ากันจนส่วนผสมเป็ของเหลว แล้วใช้ฝาปิดภาชนะที่ทำจากไม้ไผ่สานซึ่งมีรูระบายอากาศปิดฝาชามนั้นไว้ นำไปนึ่งจนแป้งสุก ก็เอาออกมาวางพักให้เย็น
ระหว่างนี้ตะวันก็เดินไปดูโรมทำแปลงผัก ชายหนุ่มนำมูลวัวที่แห้งเป็ผงมาผสมดินที่ขุดขึ้นมา ตากหน้าดินไว้แล้วค่อยหาเศษใบไม้มาบดผสมดินอีกครั้ง การเตรียมดินปลูกผักต้องใช้เวลาปรับสภาพดินพอสมควร
เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้ว ตะวันก็กลับเข้ามานวดแป้งจนเป็เนื้อเดียวกัน หั่นแป้งออกเป็ชิ้นเล็กๆ ได้หลายลูก นำแต่ละลูกมารีดด้วยไม้กลมให้เป็แผ่นบาง แล้ววางแผ่นแป้งนั้นลงบนถ้วยขนาดเล็ก เติมพลัมเคี่ยวน้ำตาลเป็ไส้แล้วห่อแป้งให้เป็ลูกกลมๆ
ก็จะได้ไดฟุกุไส้พลัมหวานพร้อมรับประทาน
งานเลี้ยงคืนนี้น่าจะมีแต่เมนูหมูป่า ตะวันที่เก็บลูกพลัมมาจนเต็มตะกร้าก็ไม่อยากให้เสียของ ทำไดฟุกุได้หลายสิบลูกเป็ของหวาน และยังมีลูกพลัมสดเหลืออยู่ เขาก็ล้างแบ่งใส่ตะกร้าสานนำไปเป็ของหวานด้วยเช่นกัน
“พี่โรมอาบน้ำเตรียมตัวไปงานเลี้ยงได้แล้วครับ” ตะวันโผล่หน้าร้องบอกคนตัวสูงที่กำลังง่วนปักไม้ทำรั้วกั้นสวนผักแต่ละแปลงอยู่ โรมปัดมือ เดินไปล้างมือล้างเท้าก่อนเข้าบ้าน
…
งานเลี้ยงรอบกองไฟคืนนี้ ชาวบ้านทำหมูหันกินกับเหล้าหมัก โดยมีชายวัยกลางคนที่ไปขึ้นเขาล่าสัตว์ด้วย ทราบชื่อภายหลังว่าน้าโชติ เป็ผู้ดูแลกำกับการทำหมูหันอยู่กลางลาน เด็กน้อยวัยเจี๊ยวจ๊าวส่งเสียงวิ่งเล่นอย่างร่าเริง
ในตอนที่โรมและตะวันมาถึง ชาวบ้านต่างหันไปมองเป็จุดเดียว ด้วยบุคลิกของทั้งคู่เป็ชายหนุ่มรูปทรงสง่างาม คนหนึ่งตัวสูงใหญ่ในชุดผ้าพื้นเมืองสีอ่อน ใส่เสื้อกั๊กขนตัวยาวทับด้านนอกสีแดงเืหมู มีสายรัดเอวสีเดียวกัน ผมดำยาวที่เคยเห็นมัดเป็มวยสูง ตอนนี้ปล่อยยาวลงมาแล้วรวบปลายไว้ หล่อเหลาจนสาวๆ หลายคนแอบมองแล้วหน้าแดง อีกคนตัวค่อนข้างผอม รูปร่างโปร่ง มาในชุดพื้นเมืองเหมือนกัน เสื้อตัวในสีขาวทิ้งชายผ้าพลิ้วจรดตาตุ่ม สวมกั๊กสีเดียวกัน ผมดำยาวระต้นคอเผยดวงหน้าเรียวมีแก้มป่อง ตากลมโตสดใส ใครเห็นก็อดที่จะรักใคร่เอ็นดูไม่ได้
“ท่านผู้นำเขตและภรรยาเชิญทางนี้ครับ” ตะวันจำได้ว่าเป็หนึ่งในคนที่ไปล่าสัตว์ด้วยกันพาไปนั่งยังแท่นรอบกองไฟที่มีหมูป่าตัวโตโดนเสียบไม้หันอยู่ ถัดไปก็เป็ลุงเธียร น้าธาร ลุงขาล ลุงนพ คนคุ้นหน้าคุ้นตากันดี
“ถาดนี้เป็ของหวาน แจกทุกคนทานได้เลยนะครับ ผลไม้ในตะกร้าใบนี้ก็เช่นกัน” ตะวันนำถาดที่โรมถือมาส่งต่อให้ลุงนพ ซึ่งฝ่ายนั้นก็เรียกลูกสาวสองคน นาดาและนาลา มอบหมายให้แจกแก่ชาวบ้านทุกคนอย่างทั่วถึง
“ในเมื่อเป็งานเลี้ยงต้อนรับท่านผู้นำและภรรยา ก็ขอให้ท่านผู้นำกล่าวอะไรสักหน่อยเถิด” ลุงเธียรเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าได้ฤกษ์งามยามดีแล้ว
โรมรับแก้วเหล้ามาจากชาวบ้าน แล้วลุกขึ้นยืน มองไปยังคนในหมู่บ้านที่ล้อมวงรอบกองไฟจนเต็มลานอย่างช้าๆ
“ขอบคุณทุกคนที่ให้ความร่วมมือในวันนี้จนการจัดสรรที่ดินสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ในอนาคตจะมีการปรับปรุงพัฒนาอีกหลายส่วน ผมหวังว่าทุกคนจะร่วมแรงร่วมใจกัน เพื่อที่ทุกคนจะได้รับประโยชน์กันอย่างเต็มที่ ใครที่มีปัญหาสามารถร้องเรียนได้ที่ผม หรือภรรยาของผมได้
คืนนี้ก็ขอให้ทุกคนสนุกสนานกันให้เต็มที่ ขอบคุณครับ”
ทันทีที่โรมพูดจบ ชาวบ้านก็พร้อมใจกันปรบมือให้ ลำพังแค่ทำงานไม่กี่วันไม่ได้ทำให้ชาวบ้านประทับใจและรู้สึกเป็ส่วนหนึ่งได้ขนาดนี้ เื่เล่าตอนล่าสัตว์นับว่ามีส่วนช่วยเป็อย่างมาก ตะวันนับว่าทำสำเร็จแล้ว
“ขอพูดตอนนี้เลยได้มั้ยภรรยาท่านผู้นำ”
คุณป้าร่างอวบลุกขึ้นยืนพูด ข้างตัวมีเด็กชายวัยสี่ขวบเกาะแขน ในมืออีกข้างของเด็กน้อยมีไดฟุกุของตะวันถูกกัดไปเกือบครึ่งแล้ว เขาผายมือไปยังคุณป้า แล้วยิ้มให้
“คุณป้ามีปัญหาเื่อะไร เชิญพูดได้เลย”
“วันก่อนเห็นลูกสาวนาดีได้สูตรหมักซอสจากภรรยาท่านผู้นำ อยากจะให้ช่วยสอนพวกเราบ้างได้มั้ย” พี่สะใภ้คนอื่นๆ ในหมู่บ้านพยักหน้าหงึกๆ บางคนก็ส่งเสียงออกมา น้ำนมถั่วเหลืองกับขนมแป้งยืดนี่ก็ด้วย คนในหมู่บ้านไม่เคยได้กินมาก่อนเลย
ตะวันลุกขึ้นยืน “ขอให้พี่สะใภ้ทั้งหลายใจเย็นก่อน เดิมทีการหมักถั่วเหลืองทำซอส สูตรยังไม่นิ่ง ตะวันทำจากความทรงจำเท่านั้นเอง กะว่าถ้าได้สูตรที่รสชาติดีแล้ว จะสอนทุกคนให้ทำส่งขายเป็รายได้เสริม แต่ถ้าพี่สะใภ้ทุกคนใจร้อน ถ้าอย่างนั้น ตะวันจะสอนให้ แต่ว่าทำหลายๆ สูตรไปพร้อมกัน อีกสามเดือน พวกเราค่อยมาดูว่าสูตรไหนดีที่สุดดีไหม”
นับเป็ทางออกที่ดี ชาวบ้านหลายคนมีสีหน้าพึงพอใจให้เห็น
“เอาล่ะๆ งานเลี้ยงก็อย่าได้ทำให้ท่านผู้นำและภรรยาลำบากใจอีกเลย กินดื่มให้สำราญใจกันเถอะ” ลุงเธียรลุกขึ้นพูด น้าโชติเดินถือจานเนื้อหมูป่าย่างมาให้โรมกับตะวัน
“จานแรกให้ท่านผู้นำและภรรยา”
“ขอบคุณครับ” โรมรับมา ส่งชิ้นเนื้อย่างจนสุกหอมให้ตะวัน เด็กหนุ่มรับไปกิน ท่ามกลางสายตาของหลายคู่ที่มองมา อึดใจก็ยกนิ้วโป้งส่งให้น้าโชติ
“อร่อยมากๆ กินกันให้อิ่มนะครับ”
จากนั้นคนในหมู่บ้านก็ต่อแถวรับหมูป่าย่างกันจนถ้วนทั่ว คนที่ร้องเพลงดีก็ออกมานำร้องเพลง โดยมีคนตีกลองให้จังหวะเป็ทำนองไม่คุ้นหู ชาวบ้านหลายคนก็ขอมาชนแก้ว จนตะวันรู้สึกมึนหัวนิดๆ แล้ว
เด็กหนุ่มหันไปมองคนตัวสูงข้างกาย แล้วเอนซบศีรษะลงบนท่อนแขนกำยำนั้น ดวงตาก็คอยมองไปยังชาวบ้านที่ละเล่นกันรอบกองไฟ ยิ้มบ้าง หัวเราะบ้าง อย่างอารมณ์ดี
จบตอน
สิสิร
1K
