ReStart เริ่มต้นใหม่

เมื่อกลับมาถึงบริษัทพลก็เดินนำโซเฟียเข้าห้องไปก่อนที่พลจะควักปืนออกมาจากกางเกงและเล็งไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วโดยที่มือยังถือลูกสาวของตัวเองอยู่
"ใคร!! เข้ามาได้ยังไง"พลกล่าวขึ้นด้วยท่าทางดุดัน คงไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน เพราะการที่สามารถผ่านเหล่าพนักงานบริษัทที่มีอยู่เต็มไปหมดรวมถึงยังมีพนักงานรักษาความปลอดภัยที่มีอยู่ทุกชั้น นี่ยังไม่รวมถึงลูกน้องของสิงค์ที่ส่งมาคุ้มกันพลอีกจำนวนหลายสิบคน
"ท่านพ่อ "โซเฟียกล่าวขึ้นก่อนจะวิ่งไปกอดคนตรงหน้าทันทีโดยปล่อยให้พลที่ถือลูกสาวด้วยมือข้างเดียวเอาไว้ด้วยความงุนงง
"สบายดีมั้ยบุตรีของข้า"ชายวัยกลางคนตรงหน้าที่โซเฟียเรียกว่าพ่อกล่าวถามขึ้นด้วยสายตาเอ็นดู
"ข้าสบายดี แล้วท่านมาหาข้ามีอะไรรึเปล่า "โซเฟียกล่าวถามกลับอย่างสงสัย
"หืม ข้ามาหาลูกสาวตัวเองไม่ได้หรอ แต่ช่างเถอะ"ชายวัยกลางคนกล่าวขึ้น และหันไปมองพลด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนจะสังเกตุเห็นเด็กทารกที่อยู่ในมือของพล
"อย่าบอกนะว่านั่นหลานของข้า"พ่อของโซเฟียกล่าวถามโซเฟียที่ยืนอยู่ด้านข้าง
"ใช่แล้ว อ้อพล นี่พ่อเราเองเป็นพระเจ้าสูงสุด ชื่อว่า โรมิโอ"โซเฟียกล่าวแนะนำตัวชายวัยกลางคน
"ไม่ใช่ว่าแม่ชื่อจูเรียส หรอกนะ"พลพึมพัมเบาๆ แต่ก็ไม่พ้นหูของโซเฟีย
"รู้ได้ไงหน่ะ"โซเฟียถามพลอย่างสงสัยแต่ก่อนที่พลจะได้ตอบ โรมิโอก็พุ่งไปแย่งลูกของพลออกจากมือโดยที่พลไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
"ในที่สุดข้าก็มีหลาน หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มจริงๆ ชื่ออะไรรึ"โรมิโอกล่าวด้วยหน้าตายิ้มแย้มก่อนที่จะอุ้มไปหาโซเฟีย
"เฟเซีย "โซเฟียกล่าวตอบ
"ชื่อดีๆ อ้อเกือบลืมไปเลยที่มาวัน ข้าแค่จะมาพาเจ้ากลับไปยัง มิติพระเจ้า รวมถึงหลานคนนี้ด้วย"โรมิโอกล่าวขึ้นก่อนจะอุ้มเฟเซียเล่นไปมา
"ว่าไงนะท่านพ่อ ทำไมข้าต้องกลับไปอยู่ที่นั้นหล่ะ"โซเฟียกล่าวถามอย่างตกใจ เพราะไม่คิดว่าตนจะต้องกลับไปยังที่ๆตนจากมาแม้จะสละตำแหน่งพระเจ้าไปแล้วก็ตามที
"เจ้าต้องกลับไป เจ้าไม่สามารถอยู่ที่โลกนี้ได้ด้วยสายเลือดของพระเจ้าที่ไหลเวียนอยู่ในร่างเจ้า แม้จะไม่ได้เป็นพระเจ้าแล้วก็ตาม มันจะทำให้เจ้าตายในอีกไม่นานเพาะตัวเจ้าไม่มีอำนาจของพระเจ้าคุ้มครอง"โรมิโอกล่าว อธิบาย
"แล้วพลหล่ะเขาเป็นสามีข้านะ เขาไปด้วยได้ใช่ไหม"โซเฟียกล่าวถามกลับ
"เจ้าก็น่าจะรู้อยู่แล้ว เขาเป็นมนุษย์ธรรมดา ไม่มีสายเลือดของพระเจ้าถ้าพาเขาไปด้วยทันทีที่เท้าเหยียบพื้นเขาจะตายทันที"โรมิโอกล่าวบอก ซึ่งเรียกน้ำตาของโซเฟียได้ทันที
ฮือออออ
โซเฟียร้องให้ออกมาอย่างน่าสงสารถึงแม้โรมิโอจะเห็นใจแต่ถ้านำพลไปด้วยอาจจะทำร้ายจิตใจของโซเฟียมากกว่านี้ก็ได้
เมื่อเห็นโซเฟียร้องให้พลก็เดินเข้าไปกอดและปรอบประโลม พลเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกถึงแม้จะต้องแยกจากภรรยาและลูกสาวที่อยู่ด้วยกันไม่ถึง1อาทิตย์ด้วยซ้ำ
หลังจากอำลาอย่างอาลัยอาวรณ์กันเรียบร้อยโรมิโอก็นำตัวโซเฟียและเฟเซียเข้าไปในประตูบางอย่างที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศและหายไป
เมื่อทุกคนไปกันจนหมดแล้วพลก็ซุดตัวลงกับพื้นทันทีก่อนที่น้ำตาจะค่อยไหลออกมาจากดวงตาช้าๆแต่ไม่มีเสียงสะอื้นแม้แต่น้อย
ผ่านไปสักพักพลก็ลุกขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนจะตัดสินใจเดินทางไปยังศูนย์วิจัยทันทีโดยพลจะใช้เครื่องแช่แข็งเพื่อจำศีลและไปตื่นในอนาคต เพื่อหาทางตามหามิติที่โซเฟียอาศัยอยู่ถึงแม้จะไม่รู้ว่าไปยังไง แต่ถ้าหาในโลกไม่ได้ดังนั้นพลจะไปนอกโลก
"คุณแน่ใจนะครับว่าจะใช้มันจริงๆถึงแม้จะมีการทดสอบแล้วก็ตามแต่ระยะเวลาที่ยาวนานขนาดนี้ผมไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า"นักวิทยาศาสตร์กล่าวขึ้น
"เอาเลยไม่ต้องห่วง"พลกล่าวขึ้นอย่างไม่ใส่ใจเพราะตอนนี้เป้าหมายคือตามหาโซเฟียเท่านั้น และตอนนี้ยังไม่มีเทคโนโลยีที่มีความสามารถพอในการท่องอวกาศอย่างรวดเร็วระดับความเร็วแสง
เมื่อนักวิทยาศาสตร์ได้รับคำยืนยันจึงกดปุ่มปิดแคปซูลที่ตอนนี้พลกำลังนอนอยู่โดยมีหน้าปัดแสดงตัวเลขอยู่ 100 ซึ่งหมายความว่าพลจะตื่นขึ้นมาอีกทีในอนาคต100ปีข้างหน้า
ซูมมมมม
เสียงเครื่องแคปซูลทำงานขึ้นก่อนที่จะค่อยปล่อยของเหลวสีฟ้าบางอย่างออกมาคลุมตัวของพลโดยที่สติของพลนั้นค่อยๆจางหายไปช้าๆก่อนที่จะไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

วันที่23 เดือน10 ปี N.W. ที่64
ติ๊ดๆๆๆๆ
เสียงสัญญาณเตือนดังไปทั่วศูนย์วิจัยขนาดใหญ่แห่งนึง ทำให้เหล่านักวิทยาศาสตร์ต่างพากันวิ่งวุ่นไปทั่ว
"ท่านคะ แคปซูล ของท่านผู้ก่อตั้งกำลังจะเปิดออกแล้ว"นักวิทยาศาสตร์สาวในชุดกราวสีขาวกล่าวบอกชายชราอายุประมาณ60กว่า ที่กำลังทำการทดลองบางอย่างอยู่
"ว่ายังไงนะ รีบพาชั้นไปเดี๋ยวนี้เลย"ชายชรากล่าวเร่งหญิงสาวก่อนจะพากันเดินไปยังห้องแลปขนาดใหญ่แห่งนึงในศูนย์วิจัยอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงก็พบว่าภายในห้องนั้นเป็นพื้นที่โล่งกว้าง มีเพียงแคปซูลสีขาวขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลางห้องซึ่งตอนนี้กำลังมีข้อความปรากฏบนคปซูลเป็นตัวเลขนับถอยหลัง
10:4510:44

เป็นไงกันบ้างง ไม่รู้จะชอบรึเปล่านะครับแบงนี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่เราหิวข้าว

คล้ายกับเรื่องReStart เริ่มต้นใหม่ ที่คุณอ่าน

ReStart เริ่มต้นใหม่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่เราหิวข้าว

คล้ายกับเรื่องReStart เริ่มต้นใหม่ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้